سرطان بیضه و برنامه‌ریزی خانواده: آیا فرزندآوری پس از درمان ممکن است؟
در این مقاله
سرطان بیضه و برخی درمان‌های سرطان می‌توانند بر امکان فرزندآوری اثر بگذارند. فرد ممکن است با ناتوانی تولید اسپرم، کاهش فعالیت جنسی یا کاهش باروری روبه‌رو شود.
سرطان بیضه در بیضه‌هایی رخ می‌دهد که اسپرم ذخیره و هورمون تستوسترون تولید می‌کنند. اگرچه بیماری و درمان می‌توانند بر توان تولیدمثل اثر منفی داشته باشند، برخی افراد فرصت حفظ این توان را دارند.
آثار درمان سرطان بیضه بر تولیدمثل
سرطان بیضه با درمان تا حد زیادی قابل بهبود است، اما روش‌های مختلف ممکن است تغییر موقت یا دائمی در تولیدمثل ایجاد کنند. درمان‌ها می‌توانند شامل پرتودرمانی، شیمی‌درمانی، برداشتن گره‌های لنفاوی و برداشتن بیضه‌ها باشند:
- پرتودرمانی: در درمان سرطان بیضه ممکن است تعداد اسپرم و سطح تستوسترون را کاهش دهد و سلول‌های اسپرم و سلول‌های بنیادی تولیدکننده آن را از بین ببرد.
- شیمی‌درمانی: داروهای شیمی‌درمانی، به‌ویژه داروهای رایج موسوم به عوامل آلکیله‌کننده، می‌توانند به اسپرم و سلول‌های تولیدکننده آن آسیب بزنند.
- برداشتن گره‌های لنفاوی: در این اقدام، موسوم به دیسکسیون گره لنفاوی یا لنفادنکتومی، جراح گره‌ها را برمی‌دارد و از نظر سرطان بررسی می‌کند. جراحی ممکن است اعصاب و ساختارهای نزدیکِ دخیل در آزادسازی و خروج مایع منی را درگیر کند. نتیجه ممکن است انزال پس‌رونده، یعنی بازگشت منی به مثانه، یا نبود انزال باشد که فرد در آن نمی‌تواند انزال کند.
- برداشتن بیضه‌ها: برداشتن فقط یک بیضه در جراحی معمولاً بر توان جنسی اثر ندارد. اما برداشتن هر دو به معنای ناتوانی تولید اسپرم و ناباروری است. فرد در این حالت تستوسترون نیز تولید نمی‌کند و ممکن است توان نعوظ و میل جنسی کاهش یابد.
سرطان بیضه و زندگی جنسی
سرطان بیضه می‌تواند از راه‌های گوناگون بر فعالیت جنسی اثر بگذارد؛ شامل آثار جسمی مستقیم سرطان یا درمان و نیز دشواری‌های ذهنی و عاطفی.
سرطان بیضه در فرد بر این موارد اثر می‌گذارد:
- توان نعوظ
- توان انزال
- میل جنسی
- اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس
- سطح اضطراب درباره فعالیت جنسی
در میان گذاشتن نگرانی‌های سلامت جنسی و باروری با پزشک پیش از درمان، به پیشرفت سالم فرایند کمک می‌کند. ارتباط با شریک زندگی نیز می‌تواند صمیمیت را بیشتر و اضطراب فعالیت جنسی را کمتر کند. همچنین افراد خواهان فرزند می‌توانند پیش از درمان، ذخیره اسپرم در بانک اسپرم را در نظر بگیرند.
مدت بهبود پس از درمان
افراد مبتلا به سرطان بیضه باید درباره زمان انتظار لازم پس از درمان برای فرزندآوری با پزشک صحبت کنند.
طبق پژوهش‌ها، بیشتر نگرانی‌های ناباروری ناشی از درمان سرطان بیضه پس از حدود 2 سال رفع می‌شوند. متخصصان معمولاً انتظار 6 ماه تا 2 سال پیش از تلاش برای فرزندآوری را توصیه می‌کنند. همچنین توصیه می‌کنند حین درمان و مدتی پس از آن، از پیشگیری بارداری استفاده شود.
آیا خطر ناهنجاری مادرزادی وجود دارد؟
خطر ناهنجاری مادرزادی در سرطان بیضه پایین است. مطالعه‌ای در 2019 نشان داد فرزندان مردان مبتلا به سرطان سلول زایای بیضه (TGCC) نسبت به سایر کودکان حدود 30% ناهنجاری مادرزادی بیشتری داشتند. اما افزایش خطری در فرزندان دریافت‌کنندگان پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی TGCC یافت نشد. بنابراین احتمال اینکه ناهنجاری‌ها به آثار پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی مربوط باشند پایین است.
افراد نگران ناهنجاری مادرزادی و فرزندآوری می‌توانند درباره خطرهای اختصاصی مربوطه با متخصص مشورت کنند.
بانک اسپرم
ذخیره اسپرم یا بانک‌داری اسپرم می‌تواند به حفظ حق تولیدمثل کمک کند. اگر درمانی ممکن است به اسپرم یا توان جنسی آسیب بزند، فرد می‌تواند پیش از شروع، اسپرم خود را در بانک ذخیره کند.
بانک اسپرم نمونه‌ها را دریافت می‌کند تا وقتی فرد آماده است، برای لقاح برون‌تنی (IVF) استفاده شوند. ذخیره اسپرم به این شکل به فرد نابارور پس از درمان امکان می‌دهد در آینده فرزند زیستی داشته باشد.
درمان‌های باروری پس از درمان
سرطان بیضه اغلب در یک بیضه ایجاد می‌شود و بیضه دیگر معمولاً تستوسترون کافی فراهم می‌کند. اگر هر دو درگیر باشند، ممکن است درمان تستوسترون لازم شود؛ شامل تزریق ماهانه، اسپری بینی، ژل، چسب یا قرص خوراکی. در فردی با برداشتن هر دو بیضه، این درمان‌ها به بهبود سلامت عمومی، نه توان تولیدمثل، کمک می‌کنند. مؤثرترین راه حفظ فرزندآوری، ذخیره نمونه اسپرم در بانک پیش از درمان است.
آیا سرطان بیضه ژنتیکی است و درمان آن پایدار است؟
بیشتر مبتلایان سابقه خانوادگی بیماری ندارند. اما وجود عضو خانواده مبتلا می‌تواند خطر فرد را افزایش دهد.
از سوی دیگر، درمان سرطان بیضه بسیار مؤثر است و می‌تواند اثری طولانی داشته باشد.
خلاصه: آیا افراد مبتلا به سرطان بیضه می‌توانند بعداً فرزند داشته باشند؟
سرطان بیضه و درمان آن ممکن است بر تولیدمثل اثر بگذارند. پرتودرمانی و شیمی‌درمانی می‌توانند به اسپرم و سلول‌های سازنده آن آسیب بزنند. معمولاً توصیه می‌شود دریافت‌کنندگان این درمان‌ها پیش از تلاش برای فرزندآوری با شریک خود، با متخصص مشورت کنند و منتظر بمانند.
ذخیره اسپرم در بانک پیش از درمان می‌تواند راه مؤثر حفظ حق والد شدن باشد. افراد نباید از زمان تشخیص، از گفت‌وگو با گروه درمان سرطان درباره سلامت جنسی و باروری خود پرهیز کنند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.