زخم‌های پپتیک و باکتری‌ها در 1984 – Helicobacter Pylori
در 1586، دکتر Marcellus Donatus از شهر مانتوای ایتالیا، هنگام کالبدشکافی، از نخستین کسانی بود که زخم‌های باز پوشش معده را مستند کرد.
تا همین اواخر تصور می‌شد زخم‌های پپتیک معده و دوازدههٔ مجاور از استرس و تغذیه ناشی می‌شوند. امروز می‌دانیم بیشتر این زخم‌ها به دلیل باکتری مارپیچی Helicobacter pylori ایجاد می‌شوند که در محیط اسیدی معده رشد می‌کند.
پذیرش پزشکی علت باکتریایی حاصل تلاش‌های پیشگامانهٔ پژوهشگران استرالیایی Robin Warren و Barry Marshall است. Marshall در 1984 برای کمک به قانع کردن همکاران شکاک، محتویات ظرف پتری حاوی H. pylori را نوشید و پنج روز بعد دچار گاستریت (التهاب پوشش معده) شد.
- زخم‌ها می‌توانند درد شکم و استفراغ خونی ایجاد کنند.
- سوراخ شدن معده یا دوازدهه ممکن است تهدیدکنندهٔ زندگی باشد.
- وقتی H. pylori در معده مستقر می‌شود، می‌تواند ترشح گاسترینِ کنترل‌کنندهٔ مقدار اسید معده را افزایش یا کاهش دهد و التهاب مزمن ایجاد کند.
H. pylori را می‌توان با کشت نمونهٔ معده یا دوازدهه، آزمایش خون برای آنتی‌بادی، آزمایش مدفوع برای آنتی‌ژن و آزمایش تنفسی اوره شناسایی کرد. در آزمایش تنفسی اوره، بیمار اورهٔ رادیواکتیو می‌گیرد و اگر در بازدم او دی‌اکسیدکربن رادیواکتیو یافت شود، وجود H. pylori مشخص می‌شود.
تصور می‌شود H. pylori از راه غذا، آب و بزاق انسان منتقل می‌شود. اما فقط بخشی از افراد حامل H. pylori واقعاً دچار زخم می‌شوند. این موضوع ممکن است با استعداد ژنتیکی و اثرات زیان‌بار متفاوت H. pylori ارتباط داشته باشد.
درمان H. pylori شامل ترکیبی از آنتی‌بیوتیک‌ها، ترکیبات بیسموت و مهارکننده‌های پمپ پروتون برای کاهش اسیدیتهٔ معده است. جالب اینکه دکتر یونانی John Lykoudis در 1958 درمان آنتی‌بیوتیکی خود را برای زخم‌ها توسعه داد، اما کارش تا حد زیادی از سوی پزشکان دیگر کنار گذاشته شد.
زخم‌های پپتیک ممکن است بر اثر آسپرین، ایبوپروفن و دیگر NSAIDها، یعنی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، نیز ایجاد شوند. NSAIDها می‌توانند تولید پروستاگلاندین‌ها، مولکول‌های شبیه هورمون که معمولاً تولید مخاط محافظ معده را تحریک می‌کنند، کاهش دهند.
توضیح تصویر مقاله: نمایش هنری H. pylori با چهار تا شش تاژک، یعنی دم‌های شلاق‌مانند، که به باکتری امکان می‌دهند از لایهٔ مخاط عبور کند و به اپی‌تلیوم معده برسد.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Marcellus Donatus of Mantua (1538–1602)، John Lykoudis (1910– 1980)، John Robin Warren (متولد 1937)، Barry James Marshall (متولد 1951)
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.