ვარჯიშის სარგებელი კიბოს დროს და მაღალი და საშუალო ინტენსივობის პროგრამების შედარება

კიბოს პაციენტებში დიაგნოსტიკისა და მკურნალობისას მრავალი ტოქსიკური ნივთიერება გამოიყოფა. ისინი დაავადებისა და სიკვდილიანობის მაჩვენებლებს ზრდის. კვლევების მიხედვით, ადიუვანტური ქიმიოთერაპია ორგანიზმში მიტოქონდრიული შემცველობისა და ფუნქციის დაკარგვას იწვევს და ჟანგბადის გამოყენების ეფექტურობას ამცირებს.

რეგულარული ვარჯიში როგორც კოლორექტალური კიბოს სიხშირეს, ისე რეციდივის რისკს ამცირებს

კოლორექტალური (მსხვილი ნაწლავის) კიბოები, მსოფლიოში გავრცელებული და მაღალი სიკვდილიანობის კიბოებს შორისაა (ჩვენს ქვეყანაში ქალებსა და მამაკაცებში 3. სიხშირით). კვლევებში რეგულარულმა ვარჯიშმა კოლორექტალური კიბოს სიხშირე % 33-44-ით შეამცირა. ასევე მკურნალობისას რეგულარული ვარჯიში რეციდივის რისკსაც ამცირებდა.

შესავალში ნახსენები ნახსენები „ადიუვანტური მკურნალობის გავლენა მიტოქონდრიულ ფუნქციაზე“ ოქსიდაციური ფოსფორილირების უნარის შემცირებით ჩნდება. ეს ჩონჩხის კუნთების მასის დაკარგვას ზრდის. ჩონჩხის კუნთების დაკარგვა და წონის კლება მკურნალობის გავრცელებული გვერდითი მოვლენებია. რეგულარული ვარჯიში მკურნალობის უარყოფითი ეფექტების, მიტოქონდრიული ფუნქციისა და ოქსიდაციური ფოსფორილირების შემცირების წინააღმდეგ ერთ-ერთ ყველაზე ეფექტურ მეთოდად ითვლება.

ვარჯიშის კოლორექტალურ კიბოზე გავლენის კვლევაში უჯრედში „Peroxisome proliferator-activated receptor γ co-activator 1α (PGC-1α)“-ის აქტივაციის ზრდა დაფიქსირდა. PGC-1α აქტივაცია მიტოქონდრიულ ბიოგენეზს (მიტოქონდრიების რაოდენობას) ზრდის, არეგულირებს კუნთის უჯრედთა ტიპებს, წნევასა და ქოლესტერინის ბალანსს (ჰომეოსტაზს) და სიმსუქნის განვითარებას ამცირებს. ასევე „5′-adenosine monophosphate-activated protein kinase“-ისა და „MAPK“-ის აქტივაციით კუნთის ზრდას არეგულირებს. ამ ეფექტებით ოქსიდაციური ფოსფორილირების უნარს ზრდის და კუნთოვანი მასის დაკარგვას აფერხებს. კვლევაში ორი განსხვავებული სავარჯიშო პროგრამის ეფექტიც შეისწავლეს.

მონაწილეები ორ ჯგუფად გაყვეს;

• ერთ ჯგუფს მაღალი ინტენსივობის ვარჯიშის პროგრამა ჩაუტარდა. ის მოიცავდა 10 წუთი გახურებას მაქსიმალური გულისცემის % 50-70-ზე, შემდეგ 4 წუთი ველოსიპედს მაქსიმალური გულისცემის % 85-95-ზე და 3 წუთი დასვენებას; 4 სეტი, სულ 38 წუთი ვარჯიში შესრულდა.
• მეორე ჯგუფს კი საშუალო ინტენსივობის ვარჯიშის პროგრამა ჩაუტარდა: 50 წუთი ველოსიპედი მაქსიმალური გულისცემის % 50-70-ზე.

მონაცემების შედეგად მაღალი ინტენსივობის ვარჯიში ჟანგბადის ტევადობის, მისი გამოყენების ეფექტურობის, ოქსიდაციური ფოსფორილირების უნარისა და კუნთის ჰიპერტროფიისდა მასის მატების მხრივ ბევრად სასარგებლო აღმოჩნდა; საშუალო ინტენსივობის ვარჯიშს მაღალთან შედარებით კუნთოვანი მასის მატებასა და ცხიმოვანი მასის კლებაზე ეფექტი არ ჰქონდა. ასევე ცნობილია, რომ კვირაში სამი დღე მაღალი ინტენსივობის ვარჯიში 8 კვირაში მკურნალობისას დაღლასაც ამცირებს.