30 روز پایانی؛ تفاوت‌های بزرگ در گرایش انکولوژیست‌ها به درمان در پایان زندگی
در این مقاله
در دوره‌ای که بیماران مبتلا به سرطان به مرگ نزدیک می‌شوند، توقف درمان‌های سیستمیک بیشتر علیه سرطان می‌تواند کیفیت زندگی آن‌ها را افزایش دهد. با پیشرفت بیماری، توازن خطر و فایده در تصمیم به ادامه درمان تغییر می‌کند؛ این مسئله به‌ویژه در بیماران سالمند و آسیب‌پذیر برجسته‌تر است، زیرا سود احتمالی درمان برای آن‌ها کاهش می‌یابد و عوارض و خطرها اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.
درمان‌هایی که در پایان زندگی بیش از فایده زیان دارند
راهنماهای بالینی و تلاش‌های بهبود کیفیت، کاهش استفاده بیش‌ازحد از شیمی‌درمانی‌های بی‌فایده در پایان زندگی را هدف گرفته و آن را راه اصلی افزایش کیفیت و ارزش مراقبت انکولوژی دانسته‌اند. بااین‌حال، افزایش سریع دسترسی و استفاده از درمان‌های جدید در پایان زندگی، این نگرانی‌ها را زنده نگه می‌دارد، زیرا راهنماهای بالینی مربوط به آن‌ها محدود است.
تصمیم به پایان دادن درمان باید بر یافته‌های بالینی و ترجیحات بیمار استوار باشد؛ اما خواسته‌های بیماران و خانواده‌هایشان و نیز گرایش انکولوژیست‌ها به تجویز درمان سیستمیک در نزدیکی پایان زندگی می‌تواند بر ادامه درمان تأثیر مهمی داشته باشد.
پژوهشی به سرپرستی دکتر Ayşe Akıncıgil ، استاد بخش اقتصاد سلامت دانشگاه راتگرز ایالات متحده، و همکارانش در 30 ژوئیه 2024 در مجله Cancer منتشر شد. این مطالعه تفاوت‌های جدی میان انکولوژیست‌ها در تجویز درمان سیستمیک سرطان طی 30 روز پایانی زندگی بیماران نشان داد. به‌ویژه در بیمارانی که زیر نظر انکولوژیست‌های با گرایش زیاد به تجویز بودند، احتمال دریافت درمان سیستمیک چهار و نیم برابر بیشتر بود.
طراحی مطالعه
پژوهشگران از پایگاه SEER-Medicare حاوی اطلاعات بیمارانی استفاده کردند که بین سال‌های 2012 و 2017 بر اثر سرطان فوت کرده بودند. در مجموع 17609 بیمار مبتلا به سرطان پستان، ریه، کولورکتال یا پروستات که توسط 960 انکولوژیست درمان شده بودند، وارد مطالعه شدند. بیماران باید در 180 روز پایانی زندگی خود دست‌کم یک درخواست درمان سیستمیک سرطان داشتند. انکولوژیست معالج بر پایه درخواست درمان در نزدیک‌ترین زمان به مرگ تعیین شد. مطالعه با مدل‌های چندسطحی، نرخ ارائه درمان سرطان در پایان زندگی توسط انکولوژیست‌ها را برآورد کرد.
یافته‌های اصلی
-
نرخ درمان: انکولوژیست‌هایی که از نظر رفتار تجویز در بالاترین 5 درصد قرار داشتند، در 30 روز پایانی زندگی به 45% بیماران درمان می‌دادند؛ این نرخ برای انکولوژیست‌های پایین‌ترین 5 درصد، 17% بود.
-
احتمال دریافت درمان: احتمال دریافت درمان سیستمیک در پایان زندگی برای بیماران تحت درمان انکولوژیست‌های پرتجویز، در مقایسه با کم‌تجویزها، چهار برابر بیشتر بود (نسبت شانس [OR]، 4.42؛ فاصله اطمینان [GA] 95%، 4.00-4.89).
-
بستری در بیمارستان: بخش بزرگی از بیماران انکولوژیست‌های پرتجویز در پایان زندگی بستری شدند (58%)؛ این نرخ نزد کم‌تجویزها 51.9% بود.
-
ثبت‌نام در هاسپیس: بخش بزرگی از بیماران انکولوژیست‌های با گرایش زیاد به تجویز، در 30 روز پایانی در هاسپیس ثبت‌نام نکرده بودند یا سه روز مانده به مرگ ثبت‌نام کرده بودند. این یافته‌ها بر اهمیت آغاز به‌موقع مراقبت هاسپیس برای بهبود کیفیت مراقبت پایان زندگی تأکید دارند.
-
ویژگی‌های بیمار: در احتمال دریافت درمان سیستمیک در 30 روز پایانی زندگی، برخی ویژگی‌های بیمار نیز مؤثر شناخته شدند. برای نمونه،
-
عواملی مانند فاصله طولانی‌تر از تشخیص تا مرگ، درجه بالاتر تومور (grade 3 یا 4)، تبار غیرآفریقایی‌آمریکایی، متأهل نبودن و سن بالاتر، احتمال دریافت درمان را کاهش می‌دادند.
-
همچنین احتمال دریافت درمان در این دوره برای بیماران مبتلا به سرطان پستان، بیشتر از بیماران مبتلا به سرطان ریه بود.
-
دیدگاه
این مطالعه نشان داد که انکولوژیست‌ها در نحوه به‌کارگیری درمان سرطان طی 30 روز پایانی زندگی تفاوت‌های بزرگی دارند. به‌ویژه زیر نظر انکولوژیست‌های با گرایش زیاد به تجویز، احتمال دریافت درمان سیستمیک چهار و نیم برابر بیشتر است. این نتیجه نشان می‌دهد تصمیم‌های درمانی در روزهای پایانی تا چه اندازه می‌توانند متفاوت باشند و گرایش‌های شخصی انکولوژیست‌ها چقدر بر این تصمیم‌ها اثر می‌گذارند.
مطالعه همچنین بر نقش مهم عواملی مانند آموزش، مهارت‌های بالینی و ارزش‌های شخصی انکولوژیست‌ها در تصمیم‌های درمانی تأکید می‌کند. درک بهتر این تفاوت‌ها می‌تواند به تلاش برای کاهش استفاده بیش‌ازحد از درمان سرطان در پایان زندگی کمک کند. پژوهش‌های آینده باید ویژگی‌های شخصی و رویکردهای درمانی انکولوژیست‌ها را با جزئیات بیشتری بررسی کنند تا این گرایش‌ها بهتر مدیریت و پیامدهای بیماران بهبود یابد.
چنین یافته‌هایی می‌توانند به تنظیم راهنماهای بالینی و برنامه‌های آموزشی برای حمایت از تصمیم‌های درمانی آگاهانه و بیمارمحور انکولوژیست‌ها کمک کنند. به‌ویژه تعیین مناسب‌ترین گزینه‌های درمانی برای بیماران و خانواده‌هایشان در پایان زندگی، فرایندی پیچیده است که به مهارت ارتباطی مؤثر و همدلی نیاز دارد. بنابراین حمایت از انکولوژیست‌ها در این فرایند می‌تواند کیفیت مراقبت بیمار را افزایش دهد و مانع اجرای درمان‌های سنگین غیرضروری در پایان زندگی شود. این مطالعه به ظرفیت افزایش کیفیت و ارزش در انکولوژی اشاره دارد و منبع مهمی برای توسعه آموزش و سیاست‌های آینده است.
*
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.