عامل رشد عصبی 1948 – نخستین گام به سوی عوامل رشد سلولی
عصب‌شناس ایتالیایی Rita Levi-Montalcini در مصاحبه‌ای گفته است برای هدایت افکارش درباره رفتار دستگاه عصبی و عامل رشد عصبی (NGF) که کشف کرده بود، از شهود خود استفاده می‌کرد و بیشتر یک هنرمند بود. پس از آنکه رهبر فاشیست ایتالیا Benito Mussolini قانونی برای محدود کردن فعالیت دانشگاهی یهودیان تصویب کرد، Levi-Montalcini ناچار شد پژوهش‌هایش را در آزمایشگاهی در اتاق‌خوابش انجام دهد. Levi-Montalcini نخستین برنده جایزه نوبل است که در سنی بالاتر از 100 سال درگذشت.
NGF برای برخی نورون‌ها (سلول‌های عصبی) پروتئین کوچکی است که در رشد و بقای آن‌ها نقش دارد.
در 1948، دانشمند آمریکایی Elmer Bueker کشف کرد که با قرار دادن یک تومور موش در دیواره بدن جنین مرغ، از گانگلیون‌های حسی مرغ (توده‌های سلول‌های عصبی) رشته‌های عصبی فراوانی خارج می‌شود. Levi-Montalcini و همکارانش سپس مشاهده کردند که رشته‌های عصبی حسی و سمپاتیک جنین مرغ به تومور موش نفوذ می‌کنند. دستگاه عصبی سمپاتیک بخشی از دستگاه عصبی خودمختار است که بدن را به‌ویژه برای واکنش به موقعیت‌های تنش‌زا آماده می‌کند. مشاهده شد گانگلیون‌های سمپاتیک دور از تومور نیز رشد می‌کنند؛ این امر ثابت کرد که تومور NGF را به گردش خون جنین مرغ ترشح می‌کند. زیست‌شیمی‌دان آمریکایی Stanley Cohen و Levi-Montalcini همچنین کشف کردند که اگر پادتن‌ها به موش‌های تازه‌متولدشده تزریق شوند، دستگاه عصبی سمپاتیک آن‌ها به‌درستی رشد نمی‌کند.
جالب آنکه وقتی انسان‌ها برای نخستین بار عاشق می‌شوند، سطح NGF آن‌ها بالاتر است.
NGF همچنین مدت بقای موش‌ها را پس از حمله قلبی افزایش می‌دهد و اختلالات حرکتی موش‌های مبتلا به بیماری پارکینسون را کاهش می‌دهد. در 1983، Levi-Montalcini و همکارانش مشخص کردند که NGF می‌تواند بر اعصاب مرتبط با مغز و نخاع تأثیر بگذارد.
Cohen همچنین عامل رشد اپیدرمی (EGF) را کشف کرد که باز شدن زودهنگام پلک‌ها و رویش دندان را در حیوانات تازه‌متولدشده تحریک می‌کند.
امروزه عوامل بسیاری را می‌شناسیم که بر تمایز انواع مختلف سلول‌های بدن انسان و تکثیر سلولی تأثیر می‌گذارند.
توضیح تصویر مقاله: تصویر گانگلیون ریشه پشتی (توده‌های سلول‌های عصبی) گرفته‌شده از جنین مرغ پس از چند ساعت انکوباسیون در محیط رشد NGF. کنش‌های بی‌شماری که از گانگلیون خارج می‌شوند با رنگ صورتی نشان داده شده‌اند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Elmer Daniel Bueker (1903–1996)، Rita Levi-Montalcini (متولد 1909)، Stanley Cohen (متولد 1922)
- موضوع قبلی: کورتیزون 1948 – معجزه التهاب
- موضوع بعدی: کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده 1948 – نتایج قابل‌اعتمادتر
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.