کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده 1948 – نتایج قابل‌اعتمادتر
طراحی آزمون‌ها برای تعیین اثربخشی یک درمان پزشکی می‌تواند به دلایل بسیاری به‌طرز شگفت‌انگیزی دشوار باشد. برای مثال، پزشکان ممکن است نتایج را سوگیرانه و غیرعینی ارزیابی کنند. اثرات درمان می‌تواند نامشخص باشد و بیماران ممکن است تنها به دلیل اثر دارونما پاسخ مثبتی بدهند. اثر دارونما از آن رو مؤثر است که بیمار پس از دریافت یک «درمان» ساختگی (برای مثال، یک قرص قند بی‌اثر) تصور می‌کند وضعیتش بهتر شده است.
امروزه یکی از قابل‌اعتمادترین رویکردها برای آزمودن درمان‌های پزشکی احتمالی، کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده است (Randomized Controlled Trials - RCT). با انتخاب تصادفی، هر بیمار شانس برابری برای قرار گرفتن در هر یک از درمان‌های مورد مطالعه دارد. RCTها می‌توانند دوسوکور باشند؛ یعنی نه پژوهشگران اصلی و نه بیماران نمی‌دانند کدام بیماران در گروه درمان (دریافت‌کننده دارویی جدید) یا گروه کنترل (دریافت‌کننده درمانی استاندارد) قرار دارند. به دلایل اخلاقی، RCTها معمولاً زمانی انجام می‌شوند که پژوهشگران و پزشکان واقعاً درباره درمان ترجیحی مردد باشند.
مشهورترین کارآزمایی بالینی اولیه شامل RCTها، مطالعه آمارشناس بریتانیایی Bradford Hill با عنوان «درمان سل ریوی با استرپتومایسین» است. در این مطالعه بیماران به‌صورت تصادفی کارت‌های زیر را انتخاب کردند؛
- یک پاکت بسته حاوی کارتی با علامت «S» (استرپتومایسین، که یک آنتی‌بیوتیک است، و استراحت در بستر)
- پاکتی حاوی کارتی با علامت «C» (فقط استراحت در بستر)
در نتیجه این کارآزمایی به‌طور قطعی ثابت شد که استرپتومایسین مؤثر است.
اپیدمیولوژیست بالینی Murray Enkin: «این کارآزمایی به‌درستی نقطه عطفی تلقی می‌شود و آغازگر عصری نو در پزشکی است. مفهوم [RCT] که پایه‌های پزشکی مبتنی بر شواهد را شکل می‌دهد، به‌حق به دلیل تغییراتی که در رویکرد تصمیم‌گیری بالینی پدید آورده ستوده شده است.»
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Austin Bradford Hill (1897–1991)
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.