آنتی‌هیستامین‌ها در 1937 – نقطه عطفی در توسعه داروها
دکتر David Healy، «از نظر فنی، آنتی‌هیستامین‌ها نقطه عطفی در توسعه داروها هستند» می‌گوید.
پژوهش‌های اولیه روی این مواد شیمیایی ساده، دانشمندان را از داروهای مقابله با آلرژی به حوزه‌های دوری مانند داروهای ضدروان‌پریشی و درمان زخم معده رساند.
هیستامین‌ها در بسیاری از گیاهان و زهر حشرات وجود دارند و در انسان نیز در بیشتر بافت‌ها یافت می‌شوند. آن‌ها در سلول‌های سفید خون (به‌ویژه ماست‌سل‌ها و بازوفیل‌ها) ذخیره می‌شوند. هیستامین که در پاسخ‌های دستگاه ایمنی مانند واکنش‌های آلرژیک و التهاب نقش دارد، عملاً در تمام بافت‌ها وجود دارد. بااین‌حال، غلظت آن در بافت‌های مختلف متفاوت است. ریه‌ها، پوست و دستگاه گوارش از محل‌هایی هستند که غلظت هیستامین در آن‌ها بالاست.
هیستامین در ماست‌سل‌ها، درون گرانول‌ها ذخیره می‌شود. در این گرانول‌ها، هیستامین به‌شکل یک کمپلکس غیرفعال همراه با هپارین، یک آنیون دارای پلی‌سولفات، و پروتئین آنیونی دیگری قرار دارد. اگر هیستامین ذخیره نشده باشد، توسط آنزیم‌هایی به نام آمین‌اکسیداز غیرفعال می‌شود. هیستامین با افزایش نفوذپذیری مویرگ‌ها برای سلول‌های سفید خون، به آن‌ها کمک می‌کند با مهاجمان خارجی مقابله کنند. مایع خارج‌شده از مویرگ‌ها ناحیه را پاک‌سازی می‌کند و ممکن است باعث آبریزش بینی شود. هیستامین در برخی نورون‌ها (سلول‌های مغزی) نیز به‌عنوان انتقال‌دهنده عصبی عمل می‌کند. سلول‌های ترشح‌کننده هیستامین در معده، نقشی در تحریک تولید اسید دارند.
در 1910، شیمی‌دانان بریتانیایی George Barger و Henry Dale نخستین بار هیستامین را از ارگوت، قارچی که روی گیاهان رشد می‌کند، جدا کردند.
در انسان، هیستامین با اتصال به چهار نوع گیرنده هیستامین در سطح سلول‌ها عمل می‌کند. دو گیرنده شناخته‌شده‌تر عبارت‌اند از:
- H1 که در عضلات صاف، سلول‌های پوشاننده دیواره‌های داخلی و بافت دستگاه عصبی مرکزی وجود دارد.
- H2 که در سلول‌های جداری معده وجود دارد.
در 1937، داروشناس سوئیسی Daniel Bovet و شاگردش Anne-Marie Staub نخستین آنتی‌هیستامین را تولید کردند، اما این ماده برای انسان بسیار سمی بود. Bovet و گروهش دست نکشیدند و در 1944، Neo-Antergan (پیریلامین) را تولید کردند که برای انسان مفید بود. آنتی‌هیستامین‌های نسل اول که برای آلرژی بینی و گزش حشرات به کار می‌رفتند، با اتصال به گیرنده‌های H1 عمل می‌کردند، اما عارضه جانبی آن‌ها خواب‌آلودگی بود. آنتی‌هیستامین‌های بعدی نمی‌توانستند از سد خونی‌مغزی عبور کنند و به این ترتیب مشکل خواب‌آلودگی برطرف شد. ساختار داروی ضدروان‌پریشی کلرپرومازین تفاوت زیادی با آنتی‌هیستامین پرومتازین ندارد.
چند بیماری عصبی مانند آلزایمر و مولتیپل اسکلروزیس با تغییرات مهمی در سیستم هیستامین مغز مرتبط‌اند.
توضیح تصویر مقاله: زهر زنبور حاوی ملیتین (یک سم)، هیستامین و مواد دیگری است که باعث درد و خارش می‌شوند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Henry Hallett Dale (1875 – 1968)، George Barger (1878 – 1939)، Daniel Bovet (1907 – 1992)، Anne-Marie Staub (متولد 1914)
- موضوع قبلی: سولفونامیدها در 1935 – داروهای ضدباکتری
- موضوع بعدی: تب زرد در 1937 – پشه‌های ناقل
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.