اوسیمرتینیب در سرطان ریه مرحله 3 غیرقابل جراحی؛ تشویق گسترده در ASCO 2024

اوسیمرتینیب (Tagrisso)، برای سرطان ریه دارای جهش گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR) از نوع غیرسلول کوچک (NSCLC)، در همه مراحل در مسیر گرفتن تأیید است.

اوسیمرتینیب، مهارکننده نسل سوم تیروزین کیناز (TKI) EGFR، یک داروی هدفمند سرطان است که اکنون برای بیماری متاستاتیک و برای استفاده ادجوانت در سرطان ریه غیرسلول کوچک دارای جهش EGFR در مراحل اولیه، اندیکاسیون دارد.

تشویق ایستاده حاضران

ASCO 2024 نتایج مطالعه فاز 3 تأمین‌مالی‌شده توسط AstraZeneca که در نشست سالانه ارائه شد، یعنی مطالعه LAURA، به گرفتن تأیید برای وضعیت تازه‌ای نیز خواهد انجامید: بیماری مرحله III غیرقابل برداشت با جراحی.

پژوهشگر اصلی ارائه‌کننده، دکتر Suresh S. Ramalingam، متخصص سرطان ریه از دانشگاه Emory آتلانتا، با تشویق ایستاده روبه‌رو شد. متخصصان انکولوژی این نتایج را «فوق‌العاده» توصیف کردند.

سرطان ریه غیرسلول کوچک مرحله III غیرقابل برداشت با جراحی، مرحله‌ای است که سرطان به ریه و گره‌های لنفاوی اطراف گسترش یافته، اما با جراحی به‌طور کامل قابل برداشت نیست. در این مرحله، به‌دلیل گسترش سرطان، درمان جراحی معمولاً ممکن نیست و گزینه‌های درمانی اغلب به روش‌های دیگری مانند شیمی‌درمانی و پرتودرمانی محدود می‌شوند.

تا پیش از این مطالعه

تا پیش از این مطالعه، درمان استاندارد پس از کمورادیوتراپی برای بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) مرحله III غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR، دوروالوماب بود. دوروالوماب به‌عنوان ایمونوتراپی، به‌مدت 1 سال پس از کمورادیوتراپی استفاده می‌شد. اما می‌دانیم اثر دوروالوماب در بیماری دارای جهش EGFR محدود است و معمولاً برای این بیماران استفاده نمی‌شود. ازاین‌رو، تصور می‌شود اوسیمرتینیب بتواند گزینه مؤثرتری در این گروه باشد.

اهمیت LAURA؛ دوره‌ای تازه در NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی و EGFR مثبت

مطالعه NADINA را می‌توان در 3 نکته مهم خلاصه کرد:

1. افزایش چشمگیر بقای بدون پیشرفت:

مطالعه LAURA نشان داد اوسیمرتینیب در بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) مرحله III غیرقابل جراحی و EGFR مثبت، میانه بقای بدون پیشرفت را در مقایسه با دارونما 33.5 ماه افزایش داد و به 39.1 ماه رساند (39.1 ماه در برابر 5.6 ماه). این داده‌ها به‌معنای کاهش 84% خطر پیشرفت سرطان یا مرگ است. این افزایش چشمگیر، کیفیت زندگی و مدت زنده‌ماندن بیماران را به‌طور قابل‌توجهی بهتر می‌کند.

2. درمان استاندارد تازه در بیماران دارای جهش EGFR:

نتایج مطالعه نشان می‌دهد اوسیمرتینیب پس از کمورادیوتراپی، درمان استاندارد تازه‌ای برای بیماران NSCLC مرحله III دارای جهش EGFR خواهد شد. با توجه به اثر محدود دوروالوماب در بیماری دارای جهش EGFR، اوسیمرتینیب با ارائه گزینه مؤثرتر برای این گروه، تغییر بزرگی در پروتکل‌های درمانی ایجاد می‌کند.

3. کاهش متاستازهای مغزی:

مشاهده شد که اوسیمرتینیب طی مطالعه، ایجاد ضایعات تازه و به‌ویژه متاستازهای مغزی را به‌طور معناداری کاهش می‌دهد. در حالی که 29% بیماران دریافت‌کننده دارونما دچار متاستاز مغزی شدند، این میزان در دریافت‌کنندگان اوسیمرتینیب 8% ماند. این یافته به‌طور مهمی کیفیت زندگی بیماران را افزایش می‌دهد و بر اثر محافظتی اوسیمرتینیب بر متاستازهای مغزی تأکید دارد.

جزئیات مطالعه

در این مطالعه، 216 بیمار مبتلا به NSCLC مرحله III دارای جهش EGFR و بدون پیشرفت، به‌صورت تصادفی برای دریافت 80 mg اوسیمرتینیب (143 بیمار) یا دارونما (73 بیمار) تخصیص یافتند. ویژگی‌های اولیه میان بازوها عموماً متوازن بود و زیرگروه‌های مرحله III، بیشتر توزیع برابری داشتند.

بیماران با بیوپسی یا CT و MRI مرحله‌بندی شدند تا نبود متاستاز مغزی تأیید شود. تصویربرداری‌های پیگیری در فاصله‌های منظم تکرار شدند.

بقای بدون پیشرفت 12 ماهه، با بازبینی مرکزی مستقل و کور ارزیابی شد و در اوسیمرتینیب 74% و در دارونما 22% بود. در 24 ماه، این میزان‌ها به‌ترتیب 65% و 13% بودند.

سود بقای بدون پیشرفت در زیرگروه‌های بسیاری ادامه داشت، اما فقط در افراد آسیایی که بیش از 80% هر دو بازوی مطالعه را تشکیل می‌دادند، از نظر آماری معنادار بود.

با اینکه داده‌ها هنوز بالغ نیستند، اوسیمرتینیب در بقای کلی نیز روند بهبود نشان می‌دهد؛ اما چون 81% بیماران دارونما پس از پیشرفت به اوسیمرتینیب تغییر درمان دادند، این روند روشن نیست. انتظار می‌رود نتایج بالغ بقای کلی طی 2 سال آماده شود.

دیدگاه

بر پایه این نتایج، می‌توان گفت اوسیمرتینیب «پس از کمورادیوتراپی قطعی، درمان استاندارد تازه در این گروه بیماران خواهد بود».

آزمایش جهش EGFR «اکنون برای ارائه درمان بهینه به بیماران مرحله III حیاتی» شده است. تقریباً یک‌سوم بیماران NSCLC با بیماری مرحله III مراجعه می‌کنند و بیشترشان قابل جراحی نیستند. حدود یک‌سوم این بیماران جهش EGFR دارند.

دارونما در این مطالعه مقایسه‌گر منصفانه‌ای بود. استاندارد فعلی، استفاده از دوروالوماب به‌مدت 1 سال پس از کمورادیوتراپی است. اما چون دوروالوماب در بیماری دارای جهش EGFR مؤثر نیست، معمولاً در این وضعیت استفاده نمی‌شود.

اگر بیماران گروه کنترل دوروالوماب می‌گرفتند، برای تجویز ایمن مهارکننده تیروزین کیناز (TKI) EGFR باید منتظر پیشرفت می‌ماندند و این به سود بیماران نبود.

در 68% بیماران دارونما، طی مطالعه ضایعات تازه ایجاد شد که 29% آن‌ها متاستاز مغزی بود. در 22% دریافت‌کنندگان اوسیمرتینیب ضایعات تازه ایجاد شد که 8% آن‌ها ضایعه مغزی بود.

فراوانی پنومونیت ناشی از پرتودرمانی، شایع‌ترین عارضه، در اوسیمرتینیب 48% و در دارونما 38% بود. بثورات پوستی، اسهال و سایر عوارض شناخته‌شده TKI نیز با اوسیمرتینیب شایع‌تر بودند.

عوارض مرتبط با درمان با درجه 3 یا شدیدتر، در 13% بیماران اوسیمرتینیب و 3% بیماران دارونما رخ داد. در مجموع، در 8% بیماران اوسیمرتینیب بیماری بینابینی ریه ایجاد شد؛ بیشتر موارد درجه پایین بودند، اما یک نفر جان باخت.

به‌علت عوارض، تقریباً نیمی از بیماران دریافت اوسیمرتینیب را موقتاً متوقف کردند و در اقلیتی درمان قطع شد.

درمان طولانی‌مدت و هزینه

بیماران برخلاف مطالعات قبلی EGFR TKI که دوره محدودی داشتند، تا زمان پیشرفت با اوسیمرتینیب درمان شدند. این رویکرد، هرچند نامشخص، احتمال درمان مادام‌العمر را افزایش می‌دهد.

درمان تا پیشرفت، این واقعیت را می‌پذیرد که NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی در بیشتر بیماران درمان‌پذیر نیست. با این حال، تعداد کمی از بیماران ممکن است به درمان نیاز نداشته باشند؛ این نکته مهم است، زیرا هزینه ماهانه دارو حدود 180 هزار TL است.

در نتیجه، اوسیمرتینیب پیشرفت مهمی در درمان NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR ایجاد کرده است. نتایج مطالعه LAURA نشان می‌دهد این دارو بقای بدون پیشرفت را در این بیماران به‌طور چشمگیری طولانی می‌کند و می‌تواند درمان استاندارد تازه شناخته شود. این نتایج برای افزایش کیفیت زندگی بیماران و گسترش گزینه‌های درمانی امید فراوانی دارند. کاهش متاستازهای مغزی و روند بهبود بقای کلی نیز اثربخشی اوسیمرتینیب در این گروه را بیشتر تقویت می‌کند.