آیا هورمون‌درمانی متناوب در سرطان پروستات پیشرفته به اندازه درمان مداوم مؤثر است؟
بر اساس نتایج مطالعه منتشرشده در مجله معتبر New England Journal of Medicine، در سرطان پروستات پیشرفته هورمون‌درمانی متناوب به اندازه مداوم مؤثر نیست و طول عمر را کوتاه می‌کند.
هورمون‌درمانی (مهار آندروژن) سال‌ها پرکاربردترین روش سرطان پروستات متاستاتیک بوده است. اما شیوه ایده‌آل آن مانند دوز، دوره‌های تجویز و مدت درمان هنوز روشن نیست.
سال‌هاست می‌دانیم آندروژن‌ها، هورمون‌های مردانه، از بزرگ‌ترین عوامل ایجاد و پیشرفت سرطان پروستات متاستاتیک‌اند. بنابراین رویکرد کاهش آندروژن پذیرفته شده است: ارکیکتومی، برداشتن جراحی بیضه به‌عنوان بزرگ‌ترین منبع آندروژن، و مهار آندروژن با داروی هورمونی.
درمان جراحی (اخته کردن یا برداشتن بیضه‌ها) قبلاً رایج بود، اما امروز به علت خطرهای جراحی، اثر روانی منفی و نبود مزیت جدی نسبت به هورمون‌درمانی ترجیح داده نمی‌شود. پس رویکرد هورمونی پذیرفته شده است. با وجود پاسخ بسیار خوب اولیه و جلوگیری از پیشرفت برای چند سال، پس از مدتی مقاومت ایجاد می‌شود. در این دوره بیماران به‌طور متوسط طی 5 سال جان می‌بازند. پس پژوهش شیوه‌های مختلف هورمونی برای طولانی کردن زمان تا مقاومت، کاهش عوارض و افزایش کیفیت زندگی ادامه دارد؛ یکی درمان متناوب در برابر مداوم است.
هدف درمان متناوب کاهش عوارض مهار مداوم هورمون مانند تغییر روانی، مشکل جنسی و گرگرفتگی، افزایش زمان تا مقاومت و کیفیت زندگی و کاهش هزینه است. برخی مطالعات قبلی آن را هم‌اندازه مداوم مؤثر و ایمن و از نظر عارضه، زمان مقاومت و هزینه سودمندتر دانسته‌اند. اما موضوع هنوز بحث‌برانگیز است زیرا مطالعات مخالف هم وجود دارد؛ این مطالعه یکی از آن‌هاست.
این مطالعه در اصل با فکر سودمندتر بودن درمان متناوب و انتظار نتیجه موافق انجام شد، اما نتیجه مطلوب حاصل نشد. مردان سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون به تعداد 1535 نفر، شامل 765 برای هورمون‌درمانی مداوم و 770 برای متناوب، به 2 گروه تقسیم و حدود 10 سال پیگیری شدند. تحلیل نشان داد متناوب به اندازه مداوم مؤثر نیست و تفاوت معناداری در عوارض و کیفیت زندگی ندارد. فقط طی 3 ماه نخست مزیت اندکی برای عملکرد جنسی و سلامت روان داشت.
در نتیجه فعلاً رویکرد اصلی سرطان پروستات متاستاتیک هورمون‌درمانی است، اما دوز، دوره‌ها و مدت آن بحث‌برانگیز مانده‌اند. مطالعاتی متناوب را سودمندتر و مطالعاتی آن را کمتر از مداوم مؤثر می‌دانند. پس برای روشن شدن و تعیین شیوه ایده‌آل مطالعات بیشتر لازم است. فعلاً تا نشان دادن روشن مزیت متناوب، ادامه رویکرد مداوم مناسب‌تر به نظر می‌رسد.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.