ایده درمان سرطان با نوشیدن ادرار از کجا آمد؟

یکی از محصولات شگفت‌آور طب جایگزین که تقاضای زیادی برای آن آغاز شده، ادرار گاو (گوموترا) است که برای درمان سرطان و بیماری‌های دیگر آزموده می‌شود. جست‌وجوی شفا با نوشیدن ادرار که در کشور ما کوتاه‌مدت با عنوان‌هایی مانند «کوشید سرطان پستان را با نوشیدن ادرار خودش درمان کند» یا «ادرار شتر» شنیده شد و در واقع بازتاب چندانی نداشت، در هند بسیار رایج است و کاملاً به تجارت طب جایگزین تبدیل شده است.

ادرار چیست؟

ادرار مایعی معمولاً استریل و محصول زائد/جانبی بدن است که در نتیجه تصفیه خون در کلیه‌ها ایجاد می‌شود، از راه حالب‌ها در مثانه جمع می‌شود و با پیشابراه دفع می‌شود. رنگ آن زرد روشن و شیمی آن اغلب کمی اسیدی است. برای نمونه، ادرار انسان عمدتاً حاوی آب (% 91 تا % 96)، اوره، کراتینین، اسید اوریک و حلال‌های آلی دارای مقدار اندک آنزیم، کربوهیدرات، هورمون، اسید چرب، رنگدانه و موسین، و یون‌های غیرآلی مانند سدیم (Na +)، پتاسیم (K +)، کلرید (Cl-)، منیزیم (Mg2 +)، کلسیم (Ca2 +)، آمونیوم (NH4 +)، سولفات‌ها (SO42-) و فسفات‌ها (برای مثال PO43-) است.

آیا ادرار گاو مقدس نیز مقدس است؟

در منطقه بایاندر هند، لیترها ادرار از صدها گاو گرفته، فیلتر و بطری می‌شود و سپس برای فروش با قیمت بالا، در کشور و حتی خارج کشور به شکل واردات توزیع می‌شود.

افرادی که فکر می‌کنند درمان همه چیز در طبیعت است، با دیدگاهی ساده‌انگارانه گوموترا را برای همه بیماری‌ها توصیه می‌کنند؛ از جمله سرطان، دیابت، فشار خون بالا و پسوریازیس، و در بازار هند جایگاه بسیار بزرگی پیدا می‌کند.

بااین‌حال در هند همه ادرار گاوها برای شفا نیست و برای راه‌حل‌های دیگر نیز آزموده می‌شود. برخی به‌عنوان پاک‌کننده به کار می‌روند؛ برای مثال بیمارستان KEM هند هر روز با ادرار گاو تمیز می‌شود یا برخی برای لاغر شدن آن را می‌نوشند. احتمالاً این علاقه هند به ادرار گاو با مقدس دانستن گاو نیز مرتبط است.

پس از گردآوری ادرار گاو، آن را هشت بار از پارچه کیسه پنبه‌ای صاف می‌کنند و برای افزایش عمر ماندگاری، تا باقی نماندن آمونیاک تقطیر می‌کنند. پس از بطری شدن، مصرف تا دو سال توصیه می‌شود.

واقعیت ماجرا

به گفته طرفداران، از آغاز قرن گزارش‌ها و پژوهش‌های فراوانی درباره اثربخشی ادرار برای سلامت وجود دارند. از نظر نظری آزمون این موضوع ممکن است؛ می‌توان به گروهی از بیماران این درمان تجربی و به گروه دیگر دارونما داد و سنجید آیا نوشیدن ادرار اثر درمانی دارد یا نه. آغاز پژوهش ممکن است کمی مسئله‌ساز باشد و کمیته اخلاق آن را عجیب بداند، اما در نظریه مناسب به نظر می‌رسد. پس این پژوهش‌های «بی‌شمار» کجا هستند؟ واقعیت این است که کارآزمایی بالینی درباره ادراردرمانی پیدا نمی‌شود، زیرا وجود ندارد! حتی طرفدارانش نیز برای این ادعاها، جسارت راستی‌آزمایی ندارند یا نمی‌خواهند. افزون بر این، این ادعاها اصلاً علمی نیستند؛ باور دارند ادرار برخی حیوانات مقدس یا دارای معنای مقدس می‌تواند شفابخش باشد و موضوع اساساً به بحث گذاشته نمی‌شود.

با واقعیت تجاری و بی‌معنای دیگری از طب جایگزین روبه‌رو هستیم. در نهایت وقتی کسی واقعاً به ادعاهای جعلی و بی‌اساس باور می‌آورد، زندگی‌اش در خطر قرار می‌گیرد.