بریگاتینیب در درمان شوانوماتوز مرتبط با NF2

شوانوماتوز، اختلال ژنتیکی نادری است که به ایجاد تومورهای دستگاه عصبی منجر می‌شود. در این بیماری، تومورهای خوش‌خیمی به نام شوانوما از سلول‌های شوان در نقاط مختلف بدن ایجاد می‌شوند. شوانوماتوز معمولاً می‌تواند درد، از دست رفتن عملکرد عصبی و عوارض دیگر ایجاد کند.

NF2 (نوروفیبروماتوز نوع 2)، زیرنوعی از شوانوماتوز است که در اثر جهش‌های ژن NF2 ایجاد می‌شود.

NF2 بیماری پیشرونده مادام‌العمر است که معمولاً در سنین جوانی آغاز می‌شود و با افت شنوایی، مشکل تعادل و دیگر علائم عصبی جدی مشخص می‌شود.

شوانوماتوز مرتبط با NF2 (NF2-SWN، که قبلاً نوروفیبروماتوز نوع 2 نام داشت)، سندرم توموری با شوانومای متعدد وستیبولار (تومور عصب شنوایی)، شوانومای غیروستیبولار (تومور دیگر اعصاب)، مننژیوما (تومور پرده مغز) و اپاندیموما (تومور نخاع) است.

این بیماری پیوسته پیشرفت می‌کند و هنوز درمان تأییدشده‌ای ندارد.

در شوانوماهای غیروستیبولار و مننژیوماهای ناشی از NF2، بریگاتینیب در مطالعات پیش‌بالینی نتایج مطلوبی نشان داد؛ بر همین اساس، اثر مصرف این دارو در مطالعه INTUITT-NF2 در بیماران مبتلا به تومورهای پیشرونده NF2-SWN بررسی شد.

بریگاتینیب، مهارکننده چندین تیروزین‌کیناز است و به‌ویژه در درمان سرطان استفاده می‌شود. FDA نخستین بار آن را برای درمان سرطان ریه کوچک‌سلولی متاستاتیک ALK مثبت تأیید کرد.

مطالعه INTUITT-NF2

در این کارآزمایی پلتفرمی فاز 2 INTUITT-NF2، بیماران 12 ساله و بالاتر با NF2-SWN و تومور پیشرونده، بریگاتینیب خوراکی روزانه 180 mg گرفتند. کمیته ارزیابی مرکزی، یک تومور هدف و حداکثر پنج تومور غیرهدف هر بیمار را ارزیابی کرد. پیامد اصلی میزان پاسخ رادیوگرافیک تومورهای هدف بود. پیامدهای ثانویه مهم، ایمنی، پاسخ همه تومورها، پاسخ شنوایی و نتایج گزارش‌شده توسط بیمار بودند.

یافته‌ها

• تعداد 40 بیمار (سن میانه 26 سال) با تومورهای هدف پیشرونده (10 شوانومای وستیبولار، 8 شوانومای غیروستیبولار، 20 مننژیوما و 2 اپاندیموما) بریگاتینیب دریافت کردند.
• پس از میانه پیگیری 10,4 ماهه، پاسخ رادیوگرافیک در تومورهای هدف 10% (95% فاصله اطمینان [GA]، 3-24%) و در همه تومورها 23% (95% GA، 16-30%) بود.
• بیشترین سود در مننژیوما و شوانوماهای غیروستیبولار مشاهده شد.
• طی درمان، میزان رشد سالانه همه انواع تومور کاهش یافت.
• بهبود شنوایی در 35% (95% GA، 20-53%) دیده شد.
• تحلیل‌های اکتشافی نشان دادند شدت درد خودگزارش‌شده طی درمان کاهش یافت (ماهانه -0.013 واحد؛ 95% GA، از -0.002 تا -0.029).
• عارضه مرتبط با درمان درجه 4 یا 5 گزارش نشد.

در نتیجه، درمان بریگاتینیب، در انواع تومور پاسخ رادیوگرافیک و در همگروه بیماران NF2-SWN که درمان‌های زیادی گرفته بودند، سود بالینی فراهم کرد.

اهمیت مطالعه

این مطالعه با ایجاد پیشرفتی بزرگ در درمان شوانوماتوز مرتبط با NF2، اثربخشی و ایمنی بریگاتینیب را در انواع تومور نشان می‌دهد. با ارائه گزینه‌ای امیدبخش به بیماران NF2-SWN با درمان‌های محدود، ظرفیت کاهش رشد تومور و بهبود کیفیت زندگی را دارد. بنابراین برای استفاده بالینی از بریگاتینیب، پژوهش و فرایندهای تأیید بیشتری لازم است.