فعالیتی جدید که می‌تواند خطر متاستاز سرطان را 72 درصد کاهش دهد

پژوهشگران نشان دادند که ورزش هوازی شدید، بازبرنامه‌ریزی متابولیک اندام‌های داخلی را تحریک می‌کند، نیاز آن‌ها به مواد مغذی را افزایش می‌دهد و با محدود کردن مواد مغذی در دسترس تومور، از آن‌ها در برابر گسترش متاستاتیک محافظت می‌کند. به بیان دیگر، مشخص شد ورزش مصرف گلوکز را افزایش می‌دهد و میزان انرژی در دسترس تومور را کاهش می‌دهد.

ورزش کردن مصرف گلوکز را افزایش می‌دهد و خطر انتشار سرطان را کاهش می‌دهد.

بر اساس پژوهشی جدید از دانشمندان دانشگاه تل‌آویو (TAU)، ورزش هوازی می‌تواند خطر ایجاد سرطان متاستاتیک را به میزان چشمگیر 72% کاهش دهد. پژوهشگران دریافتند ورزش هوازی شدید، مصرف گلوکز یا قند اندام‌های داخلی را افزایش می‌دهد و میزان انرژی در دسترس تومور را کاهش می‌دهد.

این مطالعه توسط پروفسور Carmit Levy و دکتر Yftach Gepner از دانشکده پزشکی Sackler دانشگاه TAU، بخش سلامت عمومی و مؤسسه ورزشی Sylvan Adams و بخش ژنتیک انسانی و بیوشیمی انجام شد. پروفسور Levy بیان می‌کند این پژوهش جدید، که در نوامبر 2022 بر جلد Cancer Research منتشر شد، می‌تواند به پیشگیری از سرطان متاستاتیک، مهم‌ترین علت مرگ در اسرائیل، کمک کند. او تأکید می‌کند که این پژوهش با ترکیب دانش علمی بخش‌های مختلف TAU به کشفی بسیار مهم انجامیده است.

پروفسور Carmit Levy و دکتر Yftach Gepner:

«مطالعات قبلی نشان داده‌اند که ورزش بدنی خطر برخی انواع سرطان را تا 35% کاهش می‌دهد. این اثر مثبت ورزش به اثر آن بر وضعیت‌های دیگر مانند بیماری قلبی و دیابت نیز شباهت دارد. در این مطالعه اطلاعات جدیدی افزودیم که نشان می‌دهد ورزش هوازی شدید، که انرژی خود را از قند می‌گیرد، می‌تواند خطر سرطان متاستاتیک را تا 72% کاهش دهد. تاکنون پیام عمومی به مردم این بود که فعال باشید و سالم بمانید؛ اکنون می‌توانیم توضیح دهیم چگونه فعالیت هوازی می‌تواند پیشگیری از تهاجمی‌ترین و متاستاتیک‌ترین انواع سرطان را به حداکثر برساند.»

پژوهش، داده‌های داوطلبان سالم ارزیابی‌شده پیش و پس از دویدن را با داده‌های مدل حیوانی موش‌های تمرین‌داده‌شده تحت برنامه ورزشی سخت ترکیب کرد. داده‌های انسانی از مطالعه‌ای اپیدمیولوژیک، یعنی مبتنی بر مشاهده جمعیت، که 3000 نفر را حدود 20 سال پیگیری کرد، نشان داد شرکت‌کنندگانی که فعالیت هوازی منظم با شدت بالا را گزارش کرده بودند، نسبت به افراد فاقد ورزش بدنی 72% خطر کمتر سرطان متاستاتیک داشتند.

مدل حیوانی نیز نتیجه مشابهی نشان داد و به پژوهشگران امکان داد سازوکار زیربنایی را مشخص کنند. پیش و پس از ورزش بدنی و نیز پس از کاشت سلول‌های سرطانی، مشخص شد فعالیت هوازی در حیوانات آماده از نظر جسمی، ایجاد تومورهای متاستاتیک را در غدد لنفاوی، ریه‌ها و کبد به‌طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. پژوهشگران فرضیه‌ای مطرح کردند که این نتیجه مثبت، هم در انسان و هم در حیوانات آزمایشگاهی، با افزایش میزان مصرف گلوکز تحریک‌شده با ورزش مرتبط است.

پروفسور Levy: «مطالعه ما نخستین مطالعه‌ای است که اثر ورزش بر اندام‌های داخلی مانند ریه، کبد و غدد لنفاوی را بررسی می‌کند؛ اندام‌هایی که معمولاً متاستاز در آن‌ها ایجاد می‌شود. با بررسی سلول‌های این اندام‌ها، در فعالیت هوازی شدید افزایش تعداد گیرنده‌های گلوکز، یعنی گیرنده‌های سطح سلول، را یافتیم؛ این افزایش، برداشت گلوکز را بیشتر و اندام‌ها را مانند عضلات به ماشین‌های مؤثر مصرف انرژی تبدیل می‌کند. فرض می‌کنیم علت آن این است که اندام‌ها باید برای منابع قند با عضلات رقابت کنند؛ عضلاتی که می‌دانیم هنگام ورزش مقدار زیادی گلوکز می‌سوزانند. در نتیجه اگر سرطان ایجاد شود، رقابت شدید بر سر گلوکز، دسترس‌پذیری انرژی حیاتی برای متاستاز را کاهش می‌دهد. افزون بر این، با ورزش منظم فرد، این وضعیت پایدار می‌شود؛ بافت اندام‌های داخلی تغییر می‌کند و به بافت عضلانی شباهت می‌یابد. همه می‌دانیم ورزش و فعالیت بدنی برای سلامت ما مفید هستند. در مطالعه اندام‌های داخلی دریافتیم ورزش کل بدن را تغییر می‌دهد، به‌طوری که سرطان گسترش نمی‌یابد و تومور اولیه نیز کوچک می‌شود.»

دکتر Gepner: «نتایج ما نشان می‌دهند برخلاف ورزش چربی‌سوز با شدت نسبتاً ملایم، آنچه به پیشگیری از سرطان کمک می‌کند فعالیت هوازی شدید است. اگر بازه شدت بهینه برای سوزاندن چربی، 65-70% بیشتر از حداکثر ضربان قلب باشد، سوزاندن قند، حتی در بازه‌های کوتاه، به 80-85% نیاز دارد. برای مثال، یک دقیقه دویدن سریع، سپس راه رفتن و سپس دوباره دویدن سریع. در گذشته این بازه‌ها بیشتر ویژگی برنامه تمرینی ورزشکاران بودند، اما امروز در برنامه‌های ورزشی دیگر مانند بازتوانی قلب و ریه نیز دیده می‌شوند. نتایج ما نشان می‌دهند افراد سالم باید مؤلفه‌های شدید را نیز در برنامه تناسب اندام خود بگنجانند.»

در نتیجه، هنوز کاملاً روشن نیست ورزش چگونه از سرطان پیشگیری می‌کند. در مطالعه موضوع این نوشته، داده‌های مدل‌های ملانوما نشان دادند ورزش بازبرنامه‌ریزی متابولیک اندام‌های داخلی را تحریک می‌کند، نیاز آن‌ها به مواد مغذی را افزایش می‌دهد و با محدود کردن مواد مغذی در دسترس تومور، از آن‌ها در برابر گسترش متاستاتیک محافظت می‌کند.

پژوهشگران بیان می‌کنند که معتقدند مطالعات آینده، پزشکی شخصی‌سازی‌شده را برای پیشگیری از سرطان‌های معین ممکن خواهند کرد؛ به‌گونه‌ای که پزشکان برای پیشنهاد نوع مناسب فعالیت بدنی به سابقه خانوادگی توجه کنند. باید تأکید کرد که ورزش بدنی، با اثرهای متابولیک و فیزیولوژیک منحصربه‌فرد، سطح بالاتری از پیشگیری از سرطان را نسبت به هر دارو یا مداخله پزشکی تا امروز نشان داده است.