فرسودگی؛ آفت کارکنان و نظام سلامت!

فرسودگی کارکنان سلامت در جهان با همه‌گیری Covid-19 دیگر نادیده‌گرفتنی نیست. هرچند این نوشته دربارهٔ نظام سلامت آمریکاست، چون مشکلات مشابهی در ترکیه نیز داریم، مقاله‌ای را که شایستهٔ توجه می‌دانیم به اشتراک می‌گذاریم. The New England Journal of Medicine در 18 اوت 2022 مقالهٔ دکتر ویوِک مورتی را منتشر کرد. موضوع، فرسودگی دیرپای پزشکان است که با همه‌گیری دیگر نمی‌توان آن را عقب انداخت. مقاله به خشونت در سلامت، قوانین تضعیف‌کنندهٔ رابطهٔ بیمار و پزشک و نکات تربیت پزشکان آینده نیز می‌پردازد.

در آغاز همه‌گیری Covid-19، وقتی بیشتر جامعهٔ آمریکا تعطیل شد، کارکنان سلامت با به‌خطرانداختن خود به مراقبت ادامه دادند. مردم ابتدا با کوبیدن قابلمه، تشویق از بالکن و تابلوهای تشکر روحیه می‌دادند، اما مدت‌هاست صدای قابلمه‌ها خاموش شده است. انفجار اطلاعات غلط سلامت و تزلزل اعتماد به علم و متخصصان بهداشت عمومی، تشکر را به دشمنی، خشم و حتی تهدید مرگ تبدیل کرد. بااین‌حال، پزشک، پرستار، داروساز، مددکار، نگهبان بیمارستان و کارکنان سازمان‌های سلامت همچنان با همه‌گیری و زخم‌هایش (کووید طولانی، مشکلات روانی و نابرابری فزایندهٔ سلامت) می‌جنگند.

زنگ خطر کارکنان سلامت نگران‌کننده است. هزاران نفر از Covid جان باختند. بیش از نیمی نشانه‌های فرسودگی دارند و بسیاری با بی‌خوابی، افسردگی، اضطراب، استرس پس از سانحه یا مشکلات روانی دیگر درگیرند. پرستار مراقبت ویژه در میامی گفت: «به نقطه‌ای رسیدم که دیگر نمی‌توانستم اندوه تمام کسانی را که از دست دادم تحمل کنم». پس از مرگ بیمار شمارهٔ 135. بر اثر Covid در سال نخست، شمارش را کنار گذاشت. مراقبت همیشه از نظر عاطفی و جسمی دشوار بود، اما به گفتهٔ پزشک میسوری: «ما هم چیزها و احساسات زیادی از دست داده‌ایم. ما هم انسانیم.»

فرسودگی در فرد آشکار می‌شود، اما ریشهٔ بنیادی در سامانه دارد. فرسودگی پیش از Covid-19 نیز بحران بود: حمایت ناکافی، حجم کار و امور اداری بیشتر، کمبود مزمن سرمایه‌گذاری در بهداشت عمومی و آسیب اخلاقیِ ناتوانی از ارائهٔ مراقبت لازم. فرسودگی فقط ساعت کار طولانی نیست؛ گسست بنیادی میان کارکنان و رسالت خدمت‌رسانیِ انگیزه‌بخش آن‌هاست.

این کاستی‌ها میلیون‌ها نفر را به لبهٔ پرتگاه رسانده‌اند. حدود 52% پرستاران (بنیاد پرستاران آمریکا) و 20% پزشکان (Mayo Clinic Proceedings) قصد ترک کار دارند. تا پایان سال بیش از 1 میلیون کمبود پرستار پیش‌بینی می‌شود (ادارهٔ آمار کار آمریکا) و در 3 سال آینده، 3 میلیون کمبود نیروی سلامت کم‌درآمد (Mercer). درست زمانی که باید دفاع در برابر تهدیدهای آینده را تقویت کنیم، نیروی بهداشت عمومی کم است. فرسودگی تهدیدی جدی برای سلامت و امنیت اقتصادی کشور است.

زمان تغییر تدریجی گذشته است. تغییری جسورانه و بنیادی در ریشه‌های بحران لازم داریم. باید از کارکنان و نسل تازه حمایت کنیم.

در 23 مه 2022 با انتشار «توصیهٔ جراح کل» دربارهٔ فرسودگی و بهزیستی کارکنان، بحران را اولویت ملی اعلام کردم و نظام سلامت، بیمه، دولت، آموزش و سایر ذی‌نفعان را با دستورهای مشخص به اقدام فراخواندم. این توصیه آگاهی از تهدید فرسودگی برای سلامت کشور را نیز هدف دارد. آگاهی و حمایت مردم برای استمرار اقدام ضروری است.

بهزیستی، نخست ارزش‌دادن و حفاظت از کارکنان را می‌خواهد: مزد قابل‌زیست، بیمه و مرخصی بیماری کافی. نباید دوباره مانند همه‌گیری بدون تجهیزات حفاظت فردی کافی مانند ماسک کار کنند. تلاش دولت بایدن برای تولید داخلی و ذخیرهٔ کافی تجهیزات در ذخیرهٔ ملی راهبردی، بنیادی است. همچنین، برای حفاظت در برابر خشونت به سیاست‌های سخت‌گیرانه نیاز داریم: طبق اتحادیهٔ ملی پرستاران، 8 نفر از هر 10 کارمند سلامت در همه‌گیری آزار جسمی یا کلامی گزارش کرده‌اند.

دوم، میان کارکنان و بیماران باید بار اداری را کاهش دهیم. مطالعه‌ای نشان داد پزشک سرپایی علاوه بر 1-2 ساعت کار اداری شبانه، به‌ازای 1 ساعت با بیمار، روزانه حدود 2 ساعت صرف پروندهٔ الکترونیک و پشت‌میزنشینی می‌کند؛ شکایت رایج هر دو طرف. هدف ابتکار 25×5، کاهش 75% بار مستندسازی تا 2025، کلیدی است. بیمه‌ها باید پیش‌مجوزها و مدارک را کم و فرم صورتحساب مشترک ساده بسازند. پروندهٔ الکترونیک به طراحی انسان‌محور برای کاربردپذیری، گردش کار و ارتباط نیاز دارد. نظام‌ها باید فرایندهای داخلی را برای کاهش تکرار و اتلاف مرور کنند. برنامهٔ «حذف کارهای احمقانه» در Hawaii Pacific Health ماهانه 1700 ساعت پرستاری صرفه‌جویی کرد.

سوم، دسترسی کارکنان به خدمات سلامت روان باید بیشتر شود. نبود بیمه، شبکهٔ کم‌ارائه‌دهنده و برنامهٔ غیرمنعطف مانع دریافت مراقبت است. گسترش نیروی سلامت روان، تقویت قوانین برابری پوشش بیمه و استفاده از فناوری مجازی برای رساندن خدمات در محل و زمان مناسب کارکنان، گام‌های پایه‌اند.

چهارم، سرمایه‌گذاری عمومی در نیروی کار و بهداشت عمومی باید تقویت شود. تأمین مالی آموزش پزشک و نیروی بیشتر ضروری است. از حمایت پایدار اداره‌های محلی تا توجه به عوامل اجتماعی مانند ناامنی مسکن و غذا، بودجهٔ بیشتر زیرساخت جامعه، عدالت را پیش می‌برد و فشار نظام سلامت را کم می‌کند. اعلام اخیر CDC برای کمک‌هزینهٔ 3 میلیارد دلاریِ زیرساخت، داده و نیروی بهداشت عمومی، نمونهٔ سرمایه‌گذاری لازم است.

پنجم، باید فرهنگ پشتیبان بهزیستی بسازیم. وقت شکستن سکوت سنتی دربارهٔ رنج کارکنان است. کارمان هم شادی‌بخش و هم منزوی‌کننده است، به‌ویژه وقتی نمی‌توانیم به همکار بگوییم حالمان خوب نیست؛ احساسی که میلیون‌ها نفر، از جمله من، تجربه کرده‌ایم. تغییر باید از آموزش، محل کاشتن زودهنگام بذر مهربانی، آغاز شود. رهبری الگو در نظام‌ها و اداره‌های بهداشت نیز لازم است. نهادهای مجوزدهنده نباید کارکنان را برای گزارش مشکل روانی یا کمک‌خواستن مجازات کنند و باید حریم خصوصی را نگه دارند. بسیاری هنوز بر اساس نژاد، جنسیت یا ناتوانی تبعیض شدید می‌بینند؛ فرهنگ شمول، برابری و احترام برای روحیهٔ نیرو حیاتی است.

این تغییرها آسان نیستند، اما لازم و فوری‌اند و مشارکت ذی‌نفعان کلیدی را می‌خواهند. دولت می‌تواند با کمیسیون ملی نیروی خدمات سلامت برای اقدام هماهنگ فدرال و همکاری دولت‌های ایالتی، محلی و بخش خصوصی بر برنامهٔ ملی بهزیستی، تمرکز و پاسخ‌گویی را پایدار کند. کمیسیون مشترک می‌تواند سلامت کارکنان را به استاندارد اعتباربخشی بیفزاید. مدیران باید بهزیستی را اولویتی سنجش‌پذیر با پاسخ‌گویی در بالاترین سطح کنند و کارکنان را در طراحی و اجرای راهبرد جامع دخالت دهند.

با وجود سال‌ها بی‌عملی، نشانه‌های امید هست. قانون حفاظت از ارائه‌دهندگان خدمات سلامت دکتر لورنا برین در 2022 و میلیاردها دلار طرح نجات آمریکا در 2021، منابع و زیرساخت برنامه‌های بهزیستی را فراهم می‌کنند: خدمات روانی بیشتر، نیروی گسترده‌تر، بخشودگی وام متخصصان، زیرساخت عمومی قوی‌تر و آموزش بهزیستی. رئیس‌جمهور بایدن برای ادامهٔ سرمایه‌گذاری‌ها میلیاردها دلار دیگر خواسته است.

بیرون دولت، اقدام مشترک آکادمی ملی پزشکی برای بهزیستی و تاب‌آوری پزشکان با برنامهٔ ملی بهزیستی نیرو، تعهد و مشارکت را بیشتر کرده است. نظام‌های مختلف برای نهادینه‌کردن برنامهٔ جامع، سمت مدیریتی دارای اختیار، منابع و مسئولیت ایجاد می‌کنند. نسل تازه نیز در محل کار، آموزش، انجمن حرفه‌ای و عرصهٔ عمومی، سازمان‌یافته خواهان تغییر سیاست است. وقتی بهزیستی خود و امنیت سلامت جامعه در خطر است، سکوت را گزینه نمی‌دانند.

نباید به‌عنوان ملت آمریکا اجازه دهیم کارکنان و جوامعشان شکست بخورند. باید جسورانه با منافع تثبیت‌شده، رکود اداری و وضع موجود روبه‌رو شویم. کارکنان سراسر کشور گفته‌اند به نقطهٔ شکست رسیده‌اند و «چیزی باید عوض شود». حق با آنان است. کشور ما، آمریکا، نباید وظیفهٔ اخلاقی مراقبت از کسانی را فراموش کند که برای مراقبت از ما این‌همه فداکاری کرده‌اند.

*