نوآوری‌های درمان سرطان ریه EGFR مثبت – 2023
در این مقاله
سرطان ریه دیگر یک بیماری واحد تلقی نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از «گروه‌های بیماری» با تنوع چشمگیر شناخته می‌شود. اگرچه با حدود 2 میلیون مورد جدید در سال، همراه با سرطان پستان یکی از دو سرطان شایع جهان است، سرطان ریه ساختاری پیچیده و زیرنوع‌های متعدد دارد. در این زمینه، سرطان ریه را می‌توان مسئله‌ای سلامت دانست که هم بیماری‌های شایع و هم نادر را دربر می‌گیرد و باید در طیفی گسترده به آن پرداخت.
حدود 85% از سرطان‌های ریه، سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) نامیده می‌شوند. KHDAK خود به ده‌ها زیرنوع تقسیم می‌شود که امروزه بر اساس ویژگی‌های ژنومی تومور طبقه‌بندی می‌شوند. این امر سرطان‌شناسی دقیق را ممکن می‌کند؛ یعنی رویکردهای درمانی را هدفمندتر و شخصی‌تر می‌سازد.
تغییر ژنتیکی EGFR در سرطان‌های ریه دارای آن، زیرگروه مهمی از KHDAK را تشکیل می‌دهد و این سرطان‌ها با جهش در ژن گیرنده عامل رشد اپیدرمی (EGFR) مشخص می‌شوند. جهش‌های EGFR نقشی حیاتی در رشد و گسترش سلول‌های سرطانی دارند. این جهش‌ها به‌ویژه در افراد آسیایی‌تبار و بیماران غیرسیگاری شایع‌ترند. شایع‌ترین جهش‌های EGFR، حذف‌های اگزون 19 و جهش نقطه‌ای L858R در اگزون 21 هستند. وجود این جهش‌ها نشان‌دهنده حساسیت به مهارکننده‌های تیروزین کیناز EGFR (TKI) است و سبب پاسخ خوب بیماران به این درمان‌ها می‌شود.
بیشتر بیماران دارای جهش EGFR با گذشت زمان به دارو مقاوم می‌شوند و این موضوع توسعه مداوم راهبردهای درمانی را ضروری می‌کند. جهش‌های ثانویه مانند T790M از شایع‌ترین علت‌های این مقاومت‌اند و به رویکردهای درمانی متفاوت نیاز دارند. تنوع جهش‌های EGFR و اثر آن‌ها بر درمان، اهمیت رویکردهای درمانی فردی در مدیریت این زیرنوع سرطان را برجسته می‌کند. بنابراین درمان بیماران KHDAK دارای جهش EGFR به رویکردی شخصی با درنظرگرفتن نوع جهش و وضعیت عمومی سلامت بیمار نیاز دارد.
مطالعات تازه قابل‌توجه
چند مطالعه فاز 3 که اخیراً انجام شدند، رویکردهای ما در درمان KHDAK دارای تغییر ژنتیکی EGFR را به‌طور قابل‌توجهی به‌روز کرده‌اند. این مطالعات نشان می‌دهند راهبردهای درمانی پیوسته تکامل می‌یابند و اهمیت پزشکی شخصی در درمان سرطان روزبه‌روز بیشتر می‌شود.
MARIPOSA ترکیب آمیوانتامب و لازرتینیب را به‌عنوان استاندارد تازه درمان خط اول برای بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR مطرح می‌کند.
MARIPOSA-2 توصیه می‌کند آمیوانتامب همراه با شیمی‌درمانی به‌عنوان استاندارد درمانی تازه برای همان گروه بیمارانی در نظر گرفته شود که بیماری آن‌ها پس از اوسیمرتینیب پیشرفت کرده است.
PAPILLON ترکیب آمیوانتامب و شیمی‌درمانی را استاندارد تازه درمان خط اول بیماران KHDAK دارای جهش درج (افزوده‌شدن) در اگزون 20 ژن EGFR نشان می‌دهد.
این مطالعات در کنگره ESMO 2023 ارائه شدند.
MARIPOSA: آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب در برابر اوسیمرتینیب
در مطالعه MARIPOSA، آمیوانتامب و لازرتینیب در مقایسه با تک‌درمانی اوسیمرتینیب، بقای بدون پیشرفت (PFS) را در بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR که پیش‌تر درمان نشده بودند، به‌طور معناداری بهبود دادند.
آمیوانتامب مهارکننده تیروزین کیناز گیرنده‌های EGFR و MET است؛ با هدف‌گرفتن این گیرنده‌های سطح سلول، از رشد و تکثیر سلول‌های توموری جلوگیری می‌کند. لازرتینیب مهارکننده تیروزین کیناز است که به‌طور خاص جهش‌های EGFR را هدف می‌گیرد و از این راه رشد سلول‌های توموری را سرکوب می‌کند.
آمیوانتامب در مه 2021 از سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای بیماران KHDAK مثبت از نظر جهش اگزون 20 ژن EGFR که پیش‌تر درمان شده بودند، تأییدیه تسریع‌شده دریافت کرد. لازرتینیب پیش‌تر تأییدیه FDA نداشته است.
لازرتینیب هم به‌عنوان داروی معمول و هم نسل جدید ضد EGFR (گیرنده عامل رشد اپیدرمی) عمل می‌کند، در حالی که آمیوانتامب به‌ویژه برای مقابله با مقاومت EGFR و جهش‌های درج اگزون 20 ژن EGFR توسعه یافته است. ترکیب این دو دارو در درمان KHDAK هم افزایش اثربخشی ضد EGFR و هم شکستن مقاومت احتمالی به درمان‌های ضد EGFR از ابتدا را هدف می‌گیرد.
مطالعه 1074 بیمار درمان‌نشده مبتلا به KHDAK موضعی پیشرفته یا متاستاتیک با جهش EGFR را وارد کرد. بیماران به‌طور تصادفی به دریافت آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب (429 بیمار)، تنها اوسیمرتینیب (429 بیمار) یا تنها لازرتینیب (216 بیمار) تخصیص یافتند.
میانه مدت پیگیری 22 ماه بود. نقطه پایانی اصلی مطالعه، بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بود که با بررسی مرکزی مستقل و کور ارزیابی شد.
نتایج
- میانگین PFS با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب 23,7 ماه و با اوسیمرتینیب 16,6 ماه بود (نسبت خطر [HR]، 0,70؛ 95% CI، 0,58-0,85؛ P <0,001).
- میزان PFS در 12 ماه به‌ترتیب 73% و 65% بود.
- میزان PFS در 24 ماه به‌ترتیب 48% و 34% بود.
- میانگین PFS خارج از مغز با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب 27,5 ماه و با اوسیمرتینیب 18,5 ماه بود (HR، 0,68؛ 95% CI، 0,56-0,83؛ P <0,001). میزان PFS خارج از مغز در 24 ماه به‌ترتیب 53% و 38% بود.
- میزان پاسخ کلی با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب 86% و با اوسیمرتینیب 85% بود.
- میانه مدت پاسخ به‌ترتیب 25,8 و 16,8 ماه بود.
- میزان 24 ماهه PFS پس از درمان خط اول (PFS2)، با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب 72% و با اوسیمرتینیب 64% بود (HR، 0,75؛ 95% CI، 0,58-0,98؛ P =0,03).
- اگرچه داده‌های بقای کلی بالغ نشده بودند، با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب گرایش به بهبود وجود داشت. میزان بقای کلی در 24 ماه با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب 74% و با اوسیمرتینیب 69% بود (HR، 0,80؛ 95% CI، 0,61-1,05؛ P =0,11).
این نتایج پیشنهاد می‌کنند که آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب استاندارد تازه درمان خط اول برای بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR است.
اما عوارض نامطلوب مرتبط با درمان (AE) با درجه 3. یا بالاتر در گروه آمیوانتامب–لازرتینیب از گروه اوسیمرتینیب شایع‌تر بود: به‌ترتیب 75% و 43%.
نسبت بیمارانی که عوارض نامطلوب مرتبط با درمان باعث قطع درمان آن‌ها شد، در گروه ترکیبی 10% و در گروه اوسیمرتینیب 3% بود. اسهال در دریافت‌کنندگان اوسیمرتینیب بیشتر بود، اما پارونیشیا، راش و هیپوآلبومینمی با آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب شایع‌تر بودند.
یکی از عوارض موردتوجه، ترومبوآمبولی وریدی (VTE) بود که در 37% از بیماران گروه آمیوانتامب–لازرتینیب و 9% از گروه اوسیمرتینیب دیده شد. میزان قطع درمان به دلیل VTE در گروه ترکیبی 3% و در گروه اوسیمرتینیب 0.5% بود.
طی مطالعه، تنها 1% از بیماران دریافت‌کننده ترکیب آمیوانتامب–لازرتینیب ضدانعقاد مصرف کردند، در حالی که هیچ‌یک از بیماران گروه اوسیمرتینیب ضدانعقاد نگرفتند. جالب آنکه بیشتر موارد ترومبوآمبولی وریدی (VTE) در گروه آمیوانتامب–لازرتینیب در چهار ماه نخست درمان رخ داد. این یافته سبب شد در کارآزمایی‌های در حال انجام، مصرف دوز پیشگیرانه ضدانعقاد در چهار ماه نخست ترکیب آمیوانتامب و لازرتینیب توصیه شود.
شناخت بهتر اثر این درمان بر کیفیت زندگی بیمار، به‌ویژه با توجه به درمان طولانی‌مدت، مهم است. با این حال، مشاهده شد درمان آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب به قطع درمان بیشتر منجر شد. این وضعیت بررسی اثر قطع زودهنگام آمیوانتامب بر نتایج درمان را ضروری می‌کند. به‌ویژه ادامه‌دادن یا ندادن آمیوانتامب طی درمان خط اول ممکن است اثری مهم بر موفقیت کلی درمان داشته باشد. بنابراین ارزیابی و پایش دقیق این عوامل در فرایند درمان اهمیت دارد.
MARIPOSA-2: آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی پس از اوسیمرتینیب
در مطالعه MARIPOSA-2، در بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR که قبلاً اوسیمرتینیب گرفته بودند، آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی در مقایسه با تنها شیمی‌درمانی، نتایج را بهبود داد.
مطالعه بیماران KHDAK موضعی پیشرفته یا متاستاتیک دارای جهش EGFR را وارد کرد که بیماری آن‌ها پس از تک‌درمانی اوسیمرتینیب پیشرفت کرده بود.
بیماران به‌طور تصادفی به دریافت موارد زیر تخصیص یافتند:
- شیمی‌درمانی کربوپلاتین به‌علاوه پمترکسد (263 بیمار)،
- آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی (131 بیمار) یا
- آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب و شیمی‌درمانی (263 بیمار).
در آغاز، بیماران دریافت‌کننده آمیوانتامب به‌علاوه لازرتینیب و شیمی‌درمانی، درمان‌ها را هم‌زمان می‌گرفتند. اما افزایش سمیت خونی در این بیماران باعث تغییر رژیم توسط پژوهشگران شد؛ به‌گونه‌ای که لازرتینیب پس از پایان شیمی‌درمانی آغاز شد. از 263 بیمار گروه آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی، 166 نفر لازرتینیب را هم‌زمان و 97 نفر پس از شیمی‌درمانی گرفتند.
نتایج
- میانه پیگیری 8,7 ماه بود. دو نقطه پایانی اصلی عبارت بودند از PFS آمیوانتامب–شیمی‌درمانی در مقایسه با شیمی‌درمانی و PFS آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی در مقایسه با شیمی‌درمانی.
- میانه PFS با شیمی‌درمانی 4,2 ماه، با آمیوانتامب–شیمی‌درمانی 6,3 ماه (HR، 0,48؛ 95% CI، 0,36-0,64؛ P <0,001) و با آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی 8,3 ماه بود (HR، 0,44؛ 95% CI، 0,35-0,56؛ P <0,001).
- میانه PFS داخل جمجمه با شیمی‌درمانی 8,3 ماه، با آمیوانتامب–شیمی‌درمانی 12,5 ماه (HR، 0,55؛ 95% CI، 0,38-0,79؛ P =0,001) و با آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی 12,8 ماه بود (HR، 0,58؛ 95% CI، 0,44-0,78؛ P <0,001).
- میزان پاسخ کلی با شیمی‌درمانی 36%، با آمیوانتامب–شیمی‌درمانی 64% (P <0,001) و با آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی 63% بود (P <0,001). میانه مدت پاسخ به‌ترتیب 5,6، 6,9 و 9,4 ماه بود.
- با آمیوانتامب–شیمی‌درمانی گرایش به بهبود بقای کلی وجود داشت (HR، 0,77؛ 95% CI، 0,49-1,21)، اما با آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی چنین گرایشی دیده نشد (HR، 0,96؛ 95% CI، 0,67-1,35).
میزان عوارض نامطلوب مرتبط با درمان با درجه 1. یا بالاتر، در گروه آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی 92%، در گروه آمیوانتامب–شیمی‌درمانی 72% و در گروه شیمی‌درمانی 48% بود.
بیماران دریافت‌کننده آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی در مقایسه با دریافت‌کنندگان آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی (به‌ترتیب 45%، 15% و 10%) یا تنها شیمی‌درمانی (به‌ترتیب 21%، 9% و 0%)، میزان بیشتری نوتروپنی (55%)، ترومبوسیتوپنی (37%) و راش (15%) با درجه 3. یا بالاتر داشتند.
این نتایج نشان می‌دهد آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی باید به‌عنوان استاندارد تازه درمان بیماران سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) دارای جهش EGFR، به‌ویژه پس از پیشرفت بیماری با اوسیمرتینیب، در نظر گرفته شود. اما سمیت مشاهده‌شده، به‌ویژه سبب توصیه‌نشدن تجویز هم‌زمان ترکیب آمیوانتامب و لازرتینیب با شیمی‌درمانی می‌شود. رژیم‌های آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی و آمیوانتامب–لازرتینیب–شیمی‌درمانی، گزینه‌های تازه‌ای در درمان KHDAK دارای جهش EGFR هستند.
این روش‌های تازه چالش‌هایی، به‌ویژه سمیت پوستی و خونی، به همراه دارند. بنابراین انتخاب بیمار در این رژیم‌ها اهمیتی حیاتی خواهد داشت. با این حال، تا زمان دریافت تأییدیه FDA برای این رژیم‌های تازه و بلوغ داده‌های بقای کلی، شیمی‌درمانی همچنان رژیم ترجیحی بیشتر بیماران KHDAK با پیشرفت پس از اوسیمرتینیب باقی خواهد ماند. این وضعیت اهمیت توسعه و ارزیابی پیوسته در درمان KHDAK را برجسته می‌کند.
مطالعه PAPILLON: آمیوانتامب به‌علاوه شیمی‌درمانی در KHDAK دارای جهش درج اگزون 20 در EGFR
آمیوانتامب برای درمان بیماران سرطان ریه غیرسلول‌کوچک پیشرفته (KHDAK) دارای درج‌های اگزون 20 در EGFR که بیماری آن‌ها حین یا پس از شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین پیشرفت کرده، تأیید شده است. داده‌های فاز 1، ایمنی و فعالیت ضدتوموری ترکیب آمیوانتامب و کربوپلاتین–پمترکسد (شیمی‌درمانی) را نشان داده‌اند. به داده‌های بیشتری درباره این درمان ترکیبی نیاز است.
در مطالعه فاز 3، بین‌المللی و تصادفی‌شده PAPILLON، بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش درج اگزون 20 در EGFR که قبلاً درمان سیستمیک نگرفته بودند، با نسبت 1:1 به دریافت آمیوانتامب وریدی به‌علاوه شیمی‌درمانی (آمیوانتامب–شیمی‌درمانی) یا تنها شیمی‌درمانی تخصیص یافتند. پیامد اصلی، بقای بدون پیشرفت (PFS) بر اساس بررسی مرکزی مستقل و کور بود. بیماران گروه شیمی‌درمانی در صورت پیشرفت بیماری مجاز به دریافت تک‌درمانی آمیوانتامب بودند.
نتایج
- در مجموع 308 بیمار تصادفی‌سازی شدند: 153 نفر برای آمیوانتامب–شیمی‌درمانی و 155 نفر برای تنها شیمی‌درمانی.
- بقای بدون پیشرفت در گروه آمیوانتامب–شیمی‌درمانی به‌طور معناداری طولانی‌تر از گروه شیمی‌درمانی بود (میانه به‌ترتیب 11,4 و 6,7 ماه؛ نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ، 0,40؛ فاصله اطمینان 95% [CI]، 0,30-0,53؛ P<0,001).
- در 18 ماه، بقای بدون پیشرفت در 31% از بیماران گروه آمیوانتامب–شیمی‌درمانی و 3% از گروه شیمی‌درمانی گزارش شد.
- در تحلیل میانی بقای کلی (با بلوغ 33%)، نسبت خطر مرگ با آمیوانتامب–شیمی‌درمانی در مقایسه با شیمی‌درمانی 0,67 بود (95% CI، 0,42-1,09؛ P=0,11).
عوارض نامطلوب غالب مرتبط با آمیوانتامب–شیمی‌درمانی، اثرهای سمی خونی و مرتبط با EGFR بودند که برگشت‌پذیر بودند؛ 7% از بیماران به دلیل واکنش‌های نامطلوب، آمیوانتامب را قطع کردند.
در نتیجه، این مطالعه نشان داد آمیوانتامب–شیمی‌درمانی در درمان خط اول بیماران KHDAK پیشرفته دارای درج اگزون 20 در EGFR، در مقایسه با شیمی‌درمانی اثربخشی برتری دارد.
اثر اوسیمرتینیب بر متاستازهای مغزی: مطالعه FLAURA2
اثربخشی اوسیمرتینیب به‌عنوان درمان خط اول بر متاستازهای مغزی در بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR در مطالعه FLAURA2 ارزیابی شد. مطالعه به‌ویژه مقایسه ترکیب اوسیمرتینیب و شیمی‌درمانی با تک‌درمانی اوسیمرتینیب در بیماران دارای متاستاز مغزی را شامل می‌شود.
بیماران به‌طور تصادفی به دریافت اوسیمرتینیب به‌علاوه پلاتین–پمترکسد (ترکیب) یا تنها تک‌درمانی اوسیمرتینیب (تک‌درمانی) تخصیص یافتند. درمان تا پیشرفت بیماری یا قطع درمان ادامه یافت. برای تمام بیماران در شروع و هنگام پیشرفت، تصویربرداری مغز انجام شد و بیماران دارای متاستاز مغزی تا پیشرفت بیماری به‌طور منظم ارزیابی شدند.
نتایج
در شروع، 118 بیمار تخصیص‌یافته تصادفی به گروه ترکیب اوسیمرتینیب و شیمی‌درمانی و 104 بیمار گروه تک‌درمانی اوسیمرتینیب، دست‌کم یک متاستاز مغزی قابل‌اندازه‌گیری یا غیرقابل‌اندازه‌گیری داشتند. این بیماران در مجموعه کامل تحلیل متاستاز مغزی (cFAS) مطالعه قرار گرفتند. در این گروه، 40 بیمار گروه ترکیبی و 38 بیمار گروه تک‌درمانی که دست‌کم یک متاستاز مغزی هدف قابل‌اندازه‌گیری داشتند، وارد مجموعه متاستاز مغزی قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ (cEFR) شدند.
- در گروه cFAS، نسبت خطر (Hazard Ratio، HR) پیشرفت متاستاز مغزی یا مرگ 0,58 تعیین شد (فاصله اطمینان 95% [CI]، 0,33-1,01).
- در بیماران بدون متاستاز مغزی، HR خطر پیشرفت متاستاز مغزی یا مرگ 0,67 محاسبه شد (95% CI، 0,43-1,04).
- در گروه cFAS، میزان پاسخ عینی متاستاز مغزی (ORR؛ 95% CI) در گروه ترکیبی 73% (64-81) و در گروه تک‌درمانی 69% (59-78) بود. 59% از بیماران گروه ترکیبی و 43% از گروه تک‌درمانی، پاسخ کامل در متاستاز مغزی نشان دادند.
- در گروه cEFR، میزان پاسخ عینی متاستاز مغزی (ORR؛ 95% CI) در گروه ترکیبی 88% (73-96) و در گروه تک‌درمانی 87% (72-96) تعیین شد. 48% از گروه ترکیبی و 16% از گروه تک‌درمانی، پاسخ کامل در متاستاز مغزی نشان دادند.
در نتیجه، مشاهده شد ترکیب اوسیمرتینیب با پلاتین–پمترکسد در مقایسه با تک‌درمانی اوسیمرتینیب، مستقل از وجود متاستاز مغزی، اثربخشی بر دستگاه عصبی مرکزی (CNS) را افزایش داده و پیشرفت متاستاز مغزی را به تأخیر انداخته است. این یافته‌ها از پیشنهاد این درمان ترکیبی به‌عنوان گزینه خط اول برای بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR، به‌ویژه با متاستاز مغزی، پشتیبانی می‌کنند. نتایج این مطالعه می‌تواند نقطه عطف تازه‌ای در درمان بیماران KHDAK پیشرفته دارای جهش EGFR ایجاد کند و گزینه درمانی مهمی، به‌ویژه برای بیماران دارای متاستاز مغزی، ارائه دهد.
*
توضیح تصویر: تصویر مقاله به‌وسیله ChatGPT 4.0 با دستور زیر ساخته شده است: «تصویری از مردی که در منظره‌ای زیبا قدم می‌زند؛ سبکی که اثر نور و هوا را با ضربه‌های زنده قلم‌موی نقاش ثبت می‌کند.»
منابع
2. Passaro A, Cho BC, Wang Y, et al. Amivantamab plus chemotherapy (with or without lazertinib) vs chemotherapy in EGFR-mutated advanced NSCLC after progression on osimertinib: MARIPOSA-2, a phase III, global, randomized, controlled trial. ارائه‌شده در کنگره ESMO 2023؛ 20-24 اکتبر 2023، مادرید، اسپانیا. چکیده LBA15.
3. Girard N, Park K, Tang K, et al. Amivantamab plus chemotherapy vs chemotherapy as first-line treatment in EGFR exon 20 insertion-mutated advanced non-small cell lung cancer (NSCLC): Primary results from PAPILLON, a randomized phase III global study. ارائه‌شده در کنگره ESMO 2023؛ 20-24 اکتبر 2023، مادرید، اسپانیا. چکیده LBA5.
4. Zhou C, Tang KJ, Cho BC, Liu B, Paz-Ares L, Cheng S, Kitazono S, Thiagarajan M, Goldman JW, Sabari JK, Sanborn RE, Mansfield AS, Hung JY, Boyer M, Popat S, Mourão Dias J, Felip E, Majem M, Gumus M, Kim SW, Ono A, Xie J, Bhattacharya A, Agrawal T, Shreeve SM, Knoblauch RE, Park K, Girard N; PAPILLON Investigators. Amivantamab plus Chemotherapy in NSCLC with EGFR Exon 20 Insertions. N Engl J Med. 2023 Oct 21. doi: 10.1056/NEJMoa2306441. انتشار الکترونیکی پیش از چاپ. PMID: 37870976.
5. Pasi A. Jänne, et al. CNS Efficacy of Osimertinib With or Without Chemotherapy in Epidermal Growth Factor Receptor–Mutated Advanced Non–Small-Cell Lung Cancer. DOI: 10.1200/JCO.23.02219 Journal of Clinical Oncology. انتشار آنلاین در 02 دسامبر 2023.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.