قدیمی‌ترین سند توصیف‌کننده سرطان و داستان نجات‌دهنده آن: پاپیروس ادوین اسمیت و شهر اقصر
در این مقاله
روز 9 (مجموعه تاریخ سرطان در 365 روز)
از سایه‌های اقصر تا دانشگاه: داستان سینمایی پاپیروسی که تاریخ پزشکی را تغییر داد
در ژانویه 1862، شهر امروزی اقصر که بر ویرانه‌های تبس باستان بنا شده بود، یکی از بزرگ‌ترین رازهای تاریخ را در کوچه‌های خاک‌آلودش پنهان می‌کرد. یک‌سو گنج‌جویان اروپایی بودند و سوی دیگر عتیقه‌فروشان مرموز...
ادوین اسمیت، آمریکایی مقیم خارج، گردشگری معمولی نبود. او از معدود کسانی بود که خط هیراتیک می‌خواند و احساس کرد طومار پاپیروسی که در آن روز زمستانی به دستش رسید، تاریخ پزشکی را از بنیاد تغییر خواهد داد. اما این کشف صرفاً خریدوفروشی ساده نبود؛ تلاش برای جعل، کارآگاهی و سکوتی 70 ساله را در خود داشت.
امروز سفر نفس‌گیر پاپیروس ادوین اسمیت را از گور تا موزه بررسی می‌کنیم؛ سندی که قدیمی‌ترین ثبت مکتوب شناخته‌شده سرطان را در خود دارد.
سفر یک گنج (1862-1948)
1862
خرید در اقصر: ادوین اسمیت پاپیروس را از مصطفی آقا خرید و متوجه تلاش برای جعل شد.
1906
واگذاری میراث: پس از مرگ اسمیت، دخترش لئونورا پاپیروس را به انجمن تاریخی نیویورک اهدا کرد.
1920
بیداری علمی: جیمز هنری بریستد مأمور ترجمه پاپیروس شد.
1930
انتشار بزرگ: ترجمه سترگ بریستد منتشر شد و جهان با چهره «علمی» مصر باستان آشنا شد.
1. زمستان 1862: تلاش برای جعل پاپیروس و نبوغ اسمیت
ادوین اسمیت در اقصر با مردم محلی و «مأموران کنسولی» روابط پیچیده‌ای داشت. یکی از این مأموران، مصطفی آقا، طومار پاپیروسی با وضعیت نگهداری فوق‌العاده به او عرضه کرد. متن درباره جراحی بود، اما داستان اینجا پایان نیافت.
داستانی کارآگاهی
دو ماه پس از فروش، آقا پاپیروس دیگری را به‌عنوان «تازه‌یافته» نزد اسمیت آورد. اسمیت با دانش عمیق هیراتیک خود، هنگام بررسی این طومار «جدید» متوجه نکته عجیبی شد. این قطعات درواقع از بیرون طومار نخست افتاده یا بریده شده بودند! فروشندگان آن‌ها را با پاپیروس‌های نامرتبط ترکیب کرده بودند تا به‌عنوان «اثری جدید» بفروشند.
اسمیت این طومار جعلی را نیز خرید، اما هدفش افزودن اثری جعلی به مجموعه‌اش نبود، بلکه تکمیل اثر اصلی بود. وقتی به خانه بازگشت، قطعات را مانند پازل کنار هم گذاشت. امروز یکپارچگی پاپیروس را مدیون نگاه دقیق اسمیت هستیم.
2. سال‌های سکوت و گنج در صندوق (1862-1906)
ادوین اسمیت ارزش گنج خود را می‌دانست، اما نتوانسته بود آن را کاملاً رمزگشایی کند. متن به زبان «فنی و علمی» مصر باستان نوشته شده بود و اصطلاحات کالبدشناختیِ بی‌سابقه‌ای داشت؛ برای مثال، واژه‌هایی برای چین‌های مغز.
وقتی اسمیت در 1906 درگذشت، پاپیروس هنوز در صندوق دخترش لئونورا، دور از توجه جهان منتظر مانده بود. آن زمان مصرشناسان بیشتر به «متون جادویی» و «آرامگاه پادشاهان» علاقه داشتند و این متن پزشکی عقلانی توجه شایسته را دریافت نکرد.
3. جیمز هنری بریستد: تلاشی 10 ساله
در سال 1920، انجمن تاریخی نیویورک پاپیروس را به جیمز هنری بریستد، مشهورترین مصرشناس آن دوره، سپرد. بریستد برای رمزگشایی آن باید افزون بر زبان‌شناس، مانند جراح نیز می‌اندیشید.
- همکاری پزشکی: بریستد برای درک علائم توصیف‌شده در متن با فیزیولوژیست، دکتر آرنو بی. لوکهارت، همکاری کرد. آن‌ها معادل‌های پزشکی نوین واژه‌های باستانی را یافتند؛ مانند «مننژ» یا «درز استخوانی».
- نتیجه (1930): پس از 10 سال کار دقیق، اثر دوجلدی "The Edwin Smith Surgical Papyrus" منتشر شد. بریستد آن را «قدیمی‌ترین سند علمی تاریخ بشر» نامید.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.