تازه‌های سرطان پروستات، کلیه و مثانه – 2024 ASCO GU

سمپوزیوم سرطان‌های ASCO GU که انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) برگزار می‌کند، یکی از مهم‌ترین گردهمایی‌های این حوزه برای به‌اشتراک‌گذاری تازه‌ترین پیشرفت‌ها در زمینه سرطان‌های دستگاه ادراری‌تناسلی (GU) است که سرطان‌های پروستات، مثانه، کلیه و بیضه را در بر می‌گیرد. این سمپوزیوم معمولاً در ژانویه یا فوریه برگزار می‌شود و متخصصان انکولوژی، پژوهشگران، پزشکان و دیگر متخصصان سلامت را از سراسر جهان گرد هم می‌آورد.

در ادامه برخی از نتایج مهم پژوهش‌های ارائه‌شده در سمپوزیوم سرطان‌های ASCO GU در سال 2024 را مرور می‌کنیم. برجسته‌ترین مطالعات عبارت بودند از:

• مطالعه BRCAAway: در بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک پروستات مقاوم به اخته‌سازی (mCRPC)، دو شیوه متفاوت درمان با هم مقایسه می‌شوند. از یک سو، استفاده متوالی از درمان‌ها، برای مثال مصرف یک دارو و سپس رفتن به سراغ داروی دیگر، بررسی می‌شود. از سوی دیگر، استفاده هم‌زمان از چند دارو در مرحله نخست درمان، یعنی درمان ترکیبی، ارزیابی می‌شود.
• کارآزمایی‌های CheckMate-9ER و CheckMate-214: در این دو مطالعه روی بیماران مبتلا به کارسینوم سلول کلیوی با سلول روشن (ccRCC)، اثربخشی روش‌های درمانی مختلف بررسی می‌شود. در این کارآزمایی‌ها، ترکیب‌های درمانی جدید و تأثیر آن‌ها بر بیماران با نتایج به‌روزشده ارزیابی می‌شوند.
• مطالعه گذشته‌نگر mUC: این مطالعه، بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک اوروتلیال (mUC) دارای جهش‌های FGFR2 و FGFR3 را بررسی می‌کند. در این مطالعه گذشته‌نگر مبتنی بر داده‌های دنیای واقعی، پیامدهای درمانی بیماران دارای این تغییرات ژنتیکی خاص و اثربخشی این درمان‌ها ارزیابی می‌شود.

این مطالعات با بررسی دقیق رویکردهای جدید و نتایج درمان سرطان‌های پیشرفته پروستات و کلیه، سهم مهمی در گسترش دانش این حوزه دارند.

اهمیت آزمایش HDR در سرطان پروستات رو به افزایش است

مطالعه BRCAAway به پرسش‌های مهم درباره توالی درمان‌ها و درمان‌های ترکیبی در مرحله نخست درمان mCRPC می‌پردازد. در این کارآزمایی فاز 2، بیماران مبتلا به mCRPC که قبلاً مهارکننده‌های PARP، داروهای ARPI یا شیمی‌درمانی در وضعیت mCRPC دریافت نکرده بودند، دارای جهش‌های ترمیم نوترکیبی همولوگ بودند. بیماران به‌صورت تصادفی به تک‌درمانی آبیراترون با دوز 1000 میلی‌گرم یک‌بار در روز، تک‌درمانی اولاپاریب با دوز 300 میلی‌گرم دو بار در روز یا ترکیب آبیراترون و اولاپاریب تخصیص یافتند. نقاط پایانی اصلی مطالعه، ارزیابی پاسخ بیماران به درمان بود. این ارزیابی با معیارهای RECIST 1.1 برای پیگیری تغییرات اندازه تومورها، معیارهای اختصاصی سرطان پروستاتِ گروه کاری سرطان پروستات 3، مشاهدات بالینی کلی پزشکان و بررسی زنده‌ماندن بیماران انجام شد. این چهار روش ارزیابی در کنار هم برای سنجش جامع اثربخشی درمان به کار رفتند.

نقاط پایانی ثانویه شامل میزان پاسخ بیماری قابل‌اندازه‌گیری، میزان پاسخ PSA و سمیت بودند. این کارآزمایی نسبتاً کوچک بود و بازوی ترکیبی 21 بیمار، بازوی تک‌درمانی آبیراترون 19 بیمار و بازوی تک‌درمانی اولاپاریب 21 بیمار داشت. 26% بیماران در وضعیت حساس به هورمون شیمی‌درمانی دوستاکسل دریافت کرده بودند و تنها 3% قبلاً در معرض یک ARPI، یعنی دارولوتامید یا انزالوتامید یا درمان در وضعیت CRPC غیرمتاستاتیک، قرار گرفته بودند.

نتایج بسیار جالب‌توجه‌اند. میانه بقای بدون پیشرفت بیماری در بازوی ترکیبی 39 ماه بود، درحالی‌که در بازوی آبیراترون 8,4 ماه و در بازوی اولاپاریب 14 ماه بود. نکته مهم این بود که در بازوهای تک‌درمانی نیز تغییر درمان مجاز بود. از 19 بیمار دریافت‌کننده آبیراترون، 8 نفر به دریافت اولاپاریب تغییر درمان دادند و از 21 بیمار دریافت‌کننده اولاپاریب، 8 نفر به بازوی آبیراترون رفتند. پس از تصادفی‌سازی، در هر دو گروه بیماران، میانه بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) 16 ماه بود. این نتیجه در مقایسه با 39 ماه در بیمارانی که درمان را با ترکیب آبیراترون و اولاپاریب آغاز کرده بودند، جالب‌توجه است.

با توجه به اینکه در عمل در دنیای واقعی تنها نیمی از بیماران mCRPC درمان خط دوم دریافت می‌کنند، این نتایج اهمیت بیشتری می‌یابند. بر اساس این نتایج، تشدید درمان با ترکیب یک ARPI و یک مهارکننده PARP در خط نخست mCRPC ظاهراً در مقایسه با تجویز متوالی این داروها اثربخشی بیشتری دارد.

کدام رویکرد نمونه‌برداری مناسب‌تر است: ترانس‌پرینه‌آل یا ترانس‌رکتال؟

در درمان سرطان پروستات، مطالعات مقایسه روش‌های نمونه‌برداری ترانس‌پرینه‌آل و ترانس‌رکتال جلب‌توجه می‌کنند. چکیده شماره 261 با عنوان «کارآزمایی تصادفی نمونه‌برداری ترانس‌پرینه‌آل در برابر ترانس‌رکتال پروستات: پیشگیری از عوارض عفونی» ارائه شده است. در این مطالعه تصادفی چندمرکزی، این دو رویکرد در بیماران مشکوک به سرطان پروستات مقایسه شدند. در رویکرد ترانس‌پرینه‌آل هیچ عفونتی گزارش نشد، درحالی‌که در رویکرد ترانس‌رکتال 4 عفونت شناسایی شد (مقدار p برابر 0,059). میزان دیگر عوارض در هر دو گروه مشابه و پایین بود. همچنین، شناسایی سرطان از نظر بالینی معنی‌دار در دو روش مشابه بود و نتیجه گرفته شد که رویکرد ترانس‌پرینه‌آل می‌تواند خطر عفونت را کاهش دهد.

در مطالعه دیگری با شماره چکیده 273 و عنوان «تفاوت‌های شناسایی سرطان پرخطر پروستات بین رویکردهای ترانس‌رکتال و ترانس‌پرینه‌آل»، مشخص شد که نمونه‌برداری ترانس‌پرینه‌آل مبتنی بر تکنیک‌های فیوژن MRI در مقایسه با روش ترانس‌رکتال، سرطان پرخطر پروستات و دیگر عوامل خطر، مانند تهاجم اطراف عصبی و لنفوواسکولار یا وجود الگوی کریبریفرم را به میزان بیشتری شناسایی می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که رویکرد ترانس‌پرینه‌آل اهمیت فزاینده‌ای یافته است و ممکن است نسبت به روش‌های سنتی مزایای بیشتری داشته باشد.

رویکردهای درمانی جدید در سرطان کلیه

در حوزه سرطان کلیه، مطالعه LITESPARK-005 و کارآزمایی‌های CheckMate 9ER و CheckMate 214 برجسته‌اند. در چکیده شماره 361 مطالعه LITESPARK-005، پیامدهای گزارش‌شده از سوی بیماران دریافت‌کننده بلزوتیفان بررسی می‌شوند. در این مطالعه فاز 3، درمان با بلزوتیفان در بیماران مبتلا به کارسینوم پیشرفته یا متاستاتیک سلول کلیوی با سلول روشن که بیماری‌شان پس از درمان‌های قبلی با مهارکننده‌های نقاط وارسی ایمنی و درمان ضدآنژیوژنیک پیشرفت کرده بود، بررسی شد. در پیگیری با میانه 25,7 ماه، میانه مدت درمان با بلزوتیفان 7,6 ماه و با اورولیموس تنها 3,9 ماه بود. در تاریخ قطع داده‌های دومین تحلیل میان‌دوره‌ای، 22,6% بیماران همچنان بلزوتیفان دریافت می‌کردند، درحالی‌که تنها 5% درمان با اورولیموس را ادامه می‌دادند. در پرسش‌نامه‌های کیفیت زندگی، زمان تا بدترشدن امتیازهای مختلف کیفیت زندگی، بر اساس مقیاس‌های استاندارد، در بازوی بلزوتیفان به‌طور معنی‌داری طولانی‌تر از بازوی اورولیموس بود. همچنین، بیماران بازوی اورولیموس امتیازهای عملکرد جسمانی ضعیف‌تری داشتند.

نتایج پیگیری طولانی‌مدت کارآزمایی‌های CheckMate 9ER و CheckMate 214 نیز جالب‌توجه‌اند. در چکیده شماره 362 مطالعه CheckMate 9ER، مشاهده شد که ترکیب نیوولوماب و کابوزانتینیب در مقایسه با سونیتینیب، PFS و بقای کلی را به‌طور معنی‌داری بهبود داده است. طی پیگیری با میانه 55 ماه، گزارش شد که ترکیب نیوولوماب و کابوزانتینیب در مقایسه با سونیتینیب، خطر پیشرفت بیماری یا مرگ را 42% و خطر مرگ را 23% کاهش داده است. این نتایج از استفاده از این ترکیب به‌عنوان درمان خط نخست در بیماران مبتلا به کارسینوم پیشرفته یا متاستاتیک سلول کلیوی حمایت می‌کنند.

استفاده از انفورتوماب ودوتین و اردافیتینیب

در درمان سرطان مثانه، دو گزارش هیجان‌انگیز از پایگاه داده UNITE برجسته‌اند. چکیده شماره 537 با عنوان «پیامدهای بیماران مبتلا به کارسینوم پیشرفته مجرای ادرار تحت درمان با انفورتوماب ودوتین پس از آولوماب در مطالعه UNITE» ارائه شده است. در این چکیده، نتایج 49 بیمار که در برابر درمان مبتنی بر پلاتین و درمان نگهدارنده آولوماب مقاومت پیدا کرده و انفورتوماب ودوتین را به‌عنوان درمان خط سوم دریافت کرده بودند، شرح داده می‌شود. طی پیگیری با میانه 8,5 ماه، میانه بقای بدون پیشرفت بیماری در بیماران دریافت‌کننده انفورتوماب ودوتین 7 ماه و میانه بقای کلی 13,3 ماه تعیین شد و میزان پاسخ عینی 54% بود. این مطالعه نشان می‌دهد که انفورتوماب ودوتین یک رژیم درمان نجات‌بخش مؤثر برای بیمارانی است که بیماری‌شان در خطوط درمانی قبلی پیشرفت کرده است.

مطالعه دیگری با شماره چکیده 616 و عنوان «توالی اردافیتینیب و انفورتوماب ودوتین در بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک اوروتلیال» به استفاده از اردافیتینیب و انفورتوماب ودوتین می‌پردازد. اردافیتینیب، یک مهارکننده کیناز گیرنده فاکتور رشد فیبروبلاست است که برای بیماران مبتلا به کارسینوم اوروتلیال موضعی پیشرفته یا متاستاتیک دارای تغییرات FGFR3، پس از پیشرفت بیماری با یک خط درمان سیستمیک، تأیید شده است. در این مطالعه گذشته‌نگر، نتایج بیماران مبتلا به کارسینوم متاستاتیک اوروتلیال دارای تغییرات FGFR2 یا FGFR3 که اردافیتینیب پس از انفورتوماب ودوتین، اردافیتینیب پیش از انفورتوماب ودوتین یا فقط انفورتوماب ودوتین دریافت کرده بودند، گزارش شد. جالب اینکه بیمارانی که هر دو دارو را دریافت کرده بودند، صرف‌نظر از ترتیب درمان، در مقایسه با دریافت‌کنندگان فقط انفورتوماب ودوتین بقای کلی طولانی‌تری داشتند (نسبت مخاطره 0,52). درحالی‌که میزان پاسخ عینی در بازوی تک‌درمانی انفورتوماب ودوتین 49% بود، با تجویز متوالی این داروها، میزان پاسخ عینی انفورتوماب ودوتین پس از اردافیتینیب 32% و پیش از اردافیتینیب 67% گزارش شد.

با وجود اینکه این نتایج از داده‌های دنیای واقعی به دست آمده‌اند، بر ضرورت مطالعات بزرگ‌تر و آینده‌نگر، به‌ویژه درباره استفاده از انفورتوماب ودوتین پس از اردافیتینیب و موارد استفاده از این دارو در خط نخست درمان، تأکید دارند. این مطالعات پیشرفت‌های مهم در درمان سرطان مثانه و گزینه‌های درمانی امیدبخش برای بیماران را نشان می‌دهند.