არ ვიცი, რატომ დამემართა კოლორექტალური კიბო ახალგაზრდა ასაკში

ამ დაავადებასთან დაკავშირებული არც გენეტიკური ფაქტორი მაქვს და არც ცნობილი რისკფაქტორი. მაინც მიპოვა კიბომ...

მოზარდობისა და ადრეული ზრდასრულობის პერიოდში საჭმლის მომნელებელი სისტემის პრობლემები მაწუხებდა, მათ შორის გასტრიტი და ყაბზობა. ეს ჩემთვის ნორმალური ჩანდა და დიდად არ ვნერვიულობდი. თუმცა 2015 წელს, როცა 30 წლის გავხდი, რეფლუქსი უფრო ხშირი და შემაწუხებელი გახდა და პირველად ოჯახის ექიმთან მისვლა გადავწყვიტე. გასინჯვის შემდეგ მითხრა, რომ ჩემი ჩივილები ნორმალური იყო და კუჭის დამცავი წამალი მომცა. მიუხედავად იმისა, რომ დამამშვიდა, კარგად ხარო, ვერ ვიშორებდი განცდას, რომ ყველაფერი რიგზე არ იყო, და დამატებითი გამოკვლევებისთვის გასტროენტეროლოგთან მისვლა გადავწყვიტე.

ენდოსკოპია და კოლონოსკოპია ჩავიტარე. გაღვიძებისას ექიმმა მითხრა, რომ მსხვილ ნაწლავში ორი პოლიპი იპოვა და ამოიღო. ვთხოვე, აეხსნა, რა იყო პოლიპები. მითხრა, რომ 50 წელს გადაცილებულ ზრდასრულებში მსხვილი ნაწლავის ზოგი პოლიპის არსებობა ნორმალურია, თუმცა ჩემს ასაკში ეს გავრცელებული არ იყო. მთელი საუბრის განმავლობაში არ უხსენებია, რომ პოლიპები საშიში ან ავთვისებიანი (კიბოს შემცველი) შეიძლებოდა ყოფილიყო. მხოლოდ მითხრა, რომ ბიოფსიის პასუხს 2 კვირაში მივიღებდი და გამოკვლევა 5 წელში უნდა გამემეორებინა.

პათოლოგიის პასუხში ეწერა, რომ გამოკვლეული პოლიპებიდან ერთს კიბოს მაღალი რისკი ჰქონდა. მომდევნო კოლონოსკოპიის ჩატარებას კვლავ 5 წლის შემდეგ მირჩევდნენ. ვიფიქრე, მაშინ პოლიპს მოვიცილებ და ამაზე აღარ ვინერვიულებ-მეთქი. დავიჯერე, რომ კარგად ვიყავი.

თუმცა 2 წლის შემდეგ ძალიან დაღლილი გავხდი და განავალში სისხლი შევნიშნე. თავიდან დიდად არ შევშფოთებულვარ, რადგან ჰემოროი მქონდა, რომელიც ხანდახან სისხლმდენი იყო. მაგრამ სიმპტომებს ვერ უგულებელვყოფდი. ოჯახის ექიმთან ვიზიტი დავგეგმე და კვლავ დამამშვიდა, რომ ყველაფერი რიგზე იყო. მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა მსხვილი ნაწლავის პოლიპები მქონდა, დამატებითი შემოწმებისთვის გასტროენტეროლოგთან მისვლა არ მითხრა. იქიდან კიდევ ერთხელ ჩემს ჯანმრთელობაზე შეშფოთებული წამოვედი.

• დაკავშირებული თემა: ჩვენი სტატიები ახალგაზრდა ასაკში დაწყებული კოლორექტალური კიბოების შესახებ

სიცოცხლისთვის მოცემული 2 წელი

კიდევ რამდენიმე თვე გავიდა და სისხლდენა გრძელდებოდა. იმის დასარწმუნებლად, რომ მართლა სერიოზული პრობლემა არ მქონდა, სხვა გასტროენტეროლოგის მოძებნა გადავწყვიტე. ფიზიკური გასინჯვისა და იმის დადასტურების შემდეგ, რომ სისხლდენა სავარაუდოდ ჰემოროისგან იყო, სხვა ექიმმა კიდევ ერთხელ კოლონოსკოპიის ჩატარება მირჩია.

ანესთეზიის შემდეგ გაღვიძებისას ექიმმა მითხრა, რომ სიმსივნე იპოვეს და მათი გამოცდილებით ის ავთვისებიანი (კიბოს შემცველი) და სავარაუდოდ ადრეული სტადიის კოლორექტალური კიბო იყო. ეს ამბავი დამანგრეველი აღმოჩნდა. ძუძუს კიბოზე გამეგონა, მაგრამ კოლორექტალურ კიბოზე — არასოდეს, და ამ დაავადების შესახებ არაფერი ვიცოდი. მაინც იმ აზრს ვეჭიდებოდი, რომ თუ ეს კიბო იყო, ალბათ ადრეულ სტადიაზე იქნებოდა და მის დამარცხებას შევძლებდი.

თუმცა ოპერაციის შემდეგ გავიგე, რომ კიბო სინამდვილეში 3. სტადიის იყო. ონკოლოგმა სწორი ნაწლავის ნაწილის ამოსაკვეთად კიდევ ერთი ოპერაცია მირჩია. ამას capecitabine + oxaliplatin-ის ქიმიოთერაპიის 8 ციკლი მოჰყვა, რომელმაც, როგორც მოგვიანებით გავიგე, ჩემი კიბო მხოლოდ 9 თვე აკონტროლა. გამოჯანმრთელების იმედი მქონდა, მაგრამ სკანირების სურათებმა აჩვენა, რომ კიბო უკვე ფილტვებში და ერთ პერიტონეულ (მუცლის გარსის) ლიმფურ კვანძში გავრცელებულიყო. უკვე 4. სტადიის კოლორექტალური კიბოს პაციენტი ვიყავი. ონკოლოგმა მითხრა, რომ გამოჯანმრთელება დიდად შესაძლებელი არ იყო და ალბათ სიცოცხლის 2 წელი დამრჩენოდა. ჯერ მხოლოდ 33 წლის ვიყავი.

ცხოვრება ქრონიკულად ქცეულ კიბოსთან ერთად

სხვა ონკოლოგის აზრის მოსაძიებლად დავიწყე ძებნა. ამ ექიმმა მითხრა, რომ სიმსივნის ბიოფსიის ჩატარება სურდა და ჩემთვის საუკეთესო მკურნალობის შესარჩევად მის ნიმუშს ყოვლისმომცველი გენეტიკური ანალიზისთვის გაგზავნიდა; მიზანი კლინიკური რემისიის (დაავადების ნიშნების გაქრობის) მიღწევა იყო. ეს პირველი იმედისმომცემი სიტყვები იყო, რაც თვეების განმავლობაში გამეგონა. ამჯერად იმ იმედს ჩავეჭიდე, რომ თუ კიბო ვერ განიკურნებოდა, მართვა მაინც შესაძლებელი იქნებოდა. რადგან სიმსივნე მკურნალობას დაქვემდებარებულ მუტაციებს არ შეიცავდა, ონკოლოგმა leucovorin calcium-ის, fluorouracil-ისა და irinotecan-ის (FOLFIRI) კომბინაცია და cetuximab მირჩია. მკურნალობის დაწყებიდან 3 თვეში სკანირებაზე კიბოს მტკიცებულება არ გამოვლინდა. 3 წლის შემდეგ კვლავ FOLFIRI-ითა და cetuximab-ით მკურნალობას ვაგრძელებ და პერიოდული სკანირებები დაავადების მტკიცებულებას კვლავ არ აჩვენებს.

როცა პირველად გავიგე, რომ მეტასტაზური კოლორექტალური კიბო მქონდა, არ ვიცოდი, ცხოვრება როგორ გამეგრძელებინა. როგორ დაგეგმავ მომავალს, როცა არ იცი, რამდენ ხანს გასტანს? ახალგაზრდა ასაკში კოლორექტალურ კიბოსთან ჩემი გამოცდილების უკეთ გასაგებად და ამ დაავადების მქონე სხვა ახალგაზრდა ზრდასრულთა დასახმარებლად, ბრძოლა კოლორექტალურ კიბოსთან ბლოგს შევუერთდი და 2019-დან 2020 წლამდე წარმომადგენლად ვმსახურობდი.

გამოცდილება ცხოვრებას ცვლის. კოლორექტალური კიბოს საზოგადოებასთან მუშაობამ მეტასტაზურ დაავადებასთან გამკლავებაში დახმარების გარდა განსაკუთრებით მომცა შანსი, ახალგაზრდებში ამ დაავადების შესახებ ცნობიერება ამემაღლებინა. ახლა კარგად ინფორმირებული ვარ, თუმცა დიაგნოზამდე კოლორექტალურ კიბოზე არასოდეს გამეგონა. ახალგაზრდები ამ კიბოს მიმართ ფხიზლად უნდა იყვნენ და თავიანთ სიმპტომებს აცნობიერებდნენ. ჯანმრთელობის საკითხებში აქტიურობაც უნდა ისწავლონ, რომ დიაგნოზი და მკურნალობა არ დაგვიანდეს და მკურნალობაში უკეთესი წინსვლა შეძლონ.

ექიმების სიტყვებმა, კიბოსთვის ძალიან ახალგაზრდა ხარო, ცრუ სიმშვიდის განცდა შემიქმნა. არ მინდა, სხვამაც ძნელად ისწავლოს, რომ კიბო არ არჩევს ასაკს, სქესს, რასას ან სოციალურ-ეკონომიკურ მდგომარეობას. არ ვიცი, რატომ დამემართა კიბო. ამ დაავადებასთან დაკავშირებული არც გენეტიკური ფაქტორი მაქვს და არც ცნობილი რისკფაქტორი. მაინც დამემართა კიბო.

მომავლისკენ ყურება

გამოუცდელი აღარ ვარ. კოლორექტალური კიბოს შესახებ ახლა საკმარისი ინფორმაცია მაქვს. ვიცი, როგორ გავუმკლავდე ამ დაავადებას, განსაკუთრებით ახალგაზრდაში. თუმცა არ ვაპირებ, კიბოზე ფიქრებმა შთანმთქას და სამომავლო გეგმები ამირიოს. ყველაფრის მიუხედავად, რაც გამოვიარე, კვლავ ვფიქრობ, რომ ხანგრძლივი და სრულფასოვანი ცხოვრება შემიძლია. ეს ჩემი მიზანია...

*

ახალგაზრდა კოლორექტალური კიბოს პაციენტი, რომელმაც თავისი გამოცდილება შთამბეჭდავად და გულწრფელად აღწერა, Diego Davis-Olegário, ცხოვრობს Hyattsville-ში, Maryland, აშშ.