მალარიის წამალი ჰიდროქსიქლოროქინი COVID-19-ის მკურნალობაში — ეს ჰოლივუდის ბლოკბასტერი არ არის!

ეს სტატია ჩვენი ტექსტის „ფრანგი დოქტორი Didier Raoult, რომელმაც კორონავირუსის მკურნალობაში მალარიის წამალ ჰიდროქსიქლოროქინზე დავა წამოიწყო, და მისი ისტორია“ გაგრძელებაა.

როგორ გამიხარდებოდა, „იურული პარკის“ Jeff Goldblum-ის მსგავსი ბრწყინვალე გენიოსი არეულ ლაბორატორიულ მაგიდასთან ახალი ტიპის კორონავირუსის (SARS-CoV-2) სასწაულებრივ მკურნალობას რომ აღმოაჩენდეს! როგორ დავუკრავდი ტაშს ამ საოცარ გმირს, რომელიც უბრალო მოკვდავთათვის წარმოუდგენელი სისწრაფით მუშაობს და შეძრწუნებული მსოფლიოს თვალწინ ყველასზე ადრე თავისი ჰიპოთეზის დამტკიცებით მილიონობით სიცოცხლეს გადაარჩენდა. მაგრამ ჰოლივუდის ბლოკბასტერში არ ვიმყოფებით!..

როცა Didier Raoult-მა ქლოროქინზე პირველი კვლევა დაიწყო, ის სამ რამეს ეყრდნობოდა: დასამტკიცებელ ფაქტს, მტკიცებასა და წინათგრძნობას.

დასამტკიცებელი ფაქტი ისაა, რომ ქლოროქინი SARS-CoV-2 ვირუსზე მოქმედებს სინჯარაში (in-vitro, მაგალითად უჯრედულ კულტურაში), და არა ცოცხალ ექსპერიმენტულ სისტემაში (in-vivo, მაგალითად ცხოველზე). სხვა მრავალი ვირუსის შემთხვევაშიც მსგავსი in-vitro ეფექტის არსებობა, ამასთან ერთად პაციენტებში კლინიკური დადებითი გავლენის არგამოვლენადა მეტიც, ჩიკუნგუნიას ცხელებისას აღწერილი გაზრდილი სიკვდილიანობა სიფრთხილის აუცილებლობაზე მიუთითებდა.

სკეპტიკური მიდგომის საჭიროება Raoult-მა შემდეგი სიტყვებით გვერდზე გადადო: „გამოჩნდა ჩინური კლინიკური კვლევა, რომელიც აჩვენებს, რომ ქლოროქინი ჩინურ (!) კორონავირუსზე დადებით ყველა ინფექციაში განსაკუთრებულ გაუმჯობესებას იწვევს და ყველა ამ პაციენტში მისი გამოყენების აუცილებლობას უჭერს მხარს.“ ამ სენსაციური ცნობიდან ორი თვის შემდეგაც მთელი მსოფლიო ჯერ კიდევ ელოდება თუნდაც უმცირეს მტკიცებულებას ამ განცხადებისთვის, რომელიც დახვეწილ მედია-ბლეფს ჰგავს.

ბოლო საყრდენი, რომელსაც Didier Raoult კიდევ უფრო უცნაურ ვიდეოებში ჯიუტად იცავს, წინათგრძნობაა. დროის გამფლანგველი და სტანდარტულ პროცედურებში ჩარჩენილი რჩეული პარიზელი ელიტისგან განსხვავებით, რომელსაც წინსვლისთვის თვეები დასჭირდება, ეს პრაქტიკული კაცი პრობლემის ფესვსა და გამოსავალს სწრაფად ხედავს.

მედიაში თავდაჯერებული ქცევით დიდ იმედებს აღვიძებს და კვლევას იწყებს. მოლოდინი და იმედი იმდენად დიდია, რომ არც მედიასა და არც პოლიტიკაში არავის უფიქრია მისთვის კითხვების დასმა.

ვინ წარმოიდგენდა, რომ შთამბეჭდავი ბიოგრაფიის მქონე პატივსაცემი მეცნიერი საკუთარ თავს თაღლითობაში ბრმად ჩაითრევდა?

Didier Raoult-ის კვლევები ერთმანეთს მოჰყვება, რასაკვირველია, უკიდურესად მანიპულაციური დასკვნებითა და სულ უფრო დაგროვილი შეცდომებით…

პირველ კვლევაში მისი მიდგომით ნამკურნალები 42 პაციენტიდან ერთი იღუპება, სამი კი გაუარესების გამო საავადმყოფოში თავსდება. ეს ოთხი პაციენტი, რომლებიც ჰიდროქსიქლოროქინის წარუმატებლობად უნდა შეფასებულიყო, თითქოს ჯადოსნური ჯოხით კვლევის შედეგებიდან გამოირიცხა (რასაც საფრანგეთის ჩათვლით მსოფლიოს ნებისმიერ ადგილას თაღლითობა უნდა ეწოდოს)…

მოგვიანებით Didier Raoult მკურნალობას აზითრომიცინს უმატებს და ასკვნის, რომ კომბინაცია მარტო ჰიდროქსიქლოროქინზე ეფექტიანია, მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ 6 პაციენტში ნანახი სხვაობა სამეცნიეროდ მნიშვნელოვანი არ არის…

თავდაპირველად წარმატების კრიტერიუმად Didier Raoult პაციენტების ცხვირის ნიმუშებში ვირუსის არსებობის დაახლოებით 14-დღიან შეფასებას ადგენს. თუმცა კვლევა 6. დღეს წყდება და ცხვირში ვირუსული დატვირთვის შემცირება წამლის ეფექტიანობად მიიჩნევა — იმის გაუთვალისწინებლად, რომ შესაძლოა ვირუსი უბრალოდ ფილტვებში გადასულიყო. ერთ ჯგუფში კი 10 წლის ბავშვი პაციენტის თანხმობის გარეშე ჩაერთო.

პირველი კვლევის შედეგების საეჭვო პირობებში გამოქვეყნებას, რომელსაც ანტიბაქტერიული ქიმიოთერაპიის საერთაშორისო საზოგადოებამ დაუყოვნებლივ უარყოფითი შეფასება მისცა, მეორე, შემდგომი დაკვირვების (follow-up) კვლევა მოჰყვება. ის დაკვირვებით კვლევად ცხადდება, თუმცა Didier Raoult და გუნდი თავად არჩევენ, ვის უმკურნალონ — ამგვარად მიკერძოებას ქმნიან დაავადებაში, რომელიც ისედაც 95%-ში თავისით განიკურნება. დაკვირვებით კვლევად გამოცხადებით საფრანგეთის წამლის სააგენტოსგან (Agence Nationale de Securite du Medicament) ჩვეულებრივ სავალდებულო ნებართვაც აღარ სჭირდებათ!..

მთავრობების მიერ ეპიდემიის ქაოსური მართვით თითქოს პარალიზებულნი, ამ ყველაფერს ვერავინ ეწინააღმდეგება. მარსელის ინსტიტუტი თვითონ იღებს გადაწყვეტილებას ეთიკის კომიტეტის თანხმობის აუცილებლობის გაუქმებაზე და მარტის ბოლომდე 80 პაციენტს ჰიდროქსიქლოროქინს აძლევს — თითქოს „ჰიპოკრატეს ფიცი“ ამას მოითხოვდეს… ასე ცდის Didier Raoult პოტენციურად კარდიოტოქსიკურ (გულზე ტოქსიკურ) წამალს საკუთარი წინათგრძნობით (!), პაციენტებზე, საბაზისო ეთიკური საკითხების უგულებელყოფით.

ძალიან ბევრი რამ შეიძლება ითქვას ინსტიტუტების, დაწესებულებებისა და პოლიტიკოსების უმოქმედობაზე ამ კაცის წინაშე, რომელსაც ათიათასობით შეშინებული ადამიანი, ათასობით შეთქმულების თეორია და „გურუს“ რამდენიმე ვიდეოს შემდეგ რამდენიმე საათში ვირუსოლოგად ქცეული ასობით ტროლი მიჰყვება…

ყველაზე მეტად Didier Raoult-ის ლოგიკა მაინტერესებს: მისთვის ჰიპოკრატეს ფიცის აბსოლუტურობა (რომელიც არსად ახსენებს ადამიანებზე თავისუფალი ექსპერიმენტების უფლებას!), სამედიცინო დიპლომი და პირადი წინათგრძნობა თითქოს კარტის კოზირად იქცა. კიდევ ერთხელ გავიხსენოთ: Didier Raoult მიკრობიოლოგია. თერაპიების (წამლების) კვლევაში გამოცდილება არ აქვს, მის კვლევებში მძიმე შეცდომებია და შედეგების ანალიზის მეთოდები არათანმიმდევრულია. ცდილობს დაგვაჯეროს, რომ ახალი პარადიგმა გაჩნდა; სინამდვილეში კი ეს თვითკრიტიკისგან დაცლილი, ქედმაღალი სამედიცინო ფეოდალების დამყაყებული ტირანული სისტემაა, რომლის გაქრობის იმედიც დღეს გვქონდა!

ჰიდროქსიქლოროქინის პირველი სამეცნიეროდ სწორად ჩატარებული კლინიკური კვლევის შედეგები წამლის არაეფექტიანობის ჩვენებით მსოფლიოს ეცნობება (იხილეთ შესაბამისი კვლევის თარგმანი). Didier Raoult-ის დარჩენილი თავდაცვის ერთადერთი ხაზი თითქოს ისაა, რომ საგანგებო პერიოდში მოქმედებდა. ერთ დღეს თავს Clemenceau-ს, მეორე დღეს Foch-ს ადარებს; ფანტაზიაში ომის ლიდერია, მხოლოდ მას შეუძლია სიტუაციასთან გამკლავება! თითქოს სამეცნიერო მეთოდოლოგიის უგულებელმყოფელ მოქმედებებზე დასმულ კითხვებს თავს არ არიდებდეს… 21 აპრილს გამოქვეყნებული ვიდეოდან „მოკლე ეპიდემიების გაკვეთილი — La Leçon Des Êpidêmies Courtes“ მედიამ მხოლოდ ის მტკიცება გამოიტანა, რომ Covid-19 სეზონური დაავადებაა და თავისით გაქრება (მისივე სიტყვებით — „ერთ თვეში არც ერთი ახალი შემთხვევა აღარ იქნება“). დღეს მეცნიერების გზაზე მდგომთა საწყისი გაფრთხილებები თითქოს საბოლოოდ მართლდება: ძვირფასი მისნის ეს მტკიცებაც იანვრის დაცინვასთან ერთად — „მთელი მსოფლიო სამი ჩინელის სიკვდილის გამო ჭკუიდან იშლება!“ — წყალში იყრება. სინამდვილეში Didier Raoult თავხედურად წინ წამოსწევს ერთადერთ მიზეზს, რომელმაც მისი ქმედებების შედეგები შეიძლება შეამსუბუქოს: თითქოს მოკლე ეპიდემიის საგანგებო პირობებში მოქმედებდა. რამდენი ადამიანი შეამჩნევს ამას? თუ Covid-19 დიდხანს დარჩება ჩვენთან, ის ნათქვამისა და გაკეთებულის ყოვლისმომცველ გაკვეთას ვერ გაექცევა და შედეგები მისთვის დამანგრეველი იქნება! 

- ყველა ჩვენი სტატია კორონავირუსზე -

გარე შინაარსის სანახავად მართეთ პარამეტრები

გარე შინაარსის სანახავად მართეთ პარამეტრები