آنتراسیکلین‌ها چه زمانی باید در سرطان پستان مرحلهٔ اولیه استفاده شوند؟

در بیماران سرطان پستان مرحلهٔ اولیه، با غدد لنفاوی منفی، گیرندهٔ هورمونی (HR) مثبت و گیرندهٔ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی 2 (HER2) منفی، در شرایطی که خطر عود سرطان بالا باشد، افزودن درمان ادجوانت (محافظتی پس از جراحی) با آنتراسیکلین به شیمی‌درمانی مبتنی بر تاکسان در مقایسه با شیمی‌درمانی مبتنی بر تاکسان به‌تنهایی، سود بیشتری داشته است. این نتیجه از تحلیل زیرگروهی پس از مطالعهٔ TAILORx به دست آمده است.

آزمایش ژنومی Oncotype DX، یک آزمایش تشخیصی مولکولی است که بیان 21 ژن را برای ارزیابی خطر عود بیماری و پیش‌بینی پاسخ به شیمی‌درمانی در برخی سرطان‌ها مانند سرطان پستان تحلیل می‌کند. آزمایش بر نمونهٔ بافت حاصل از بیوپسی جراحی انجام می‌شود.

به‌ویژه بیمارانی که امتیاز عود آن‌ها با آزمایش ژنومی Oncotype DX برابر ≥ 31 تعیین شد، با افزودن آنتراسیکلین ادجوانت به شیمی‌درمانی مبتنی بر تاکسان، بقای بدون عود طولانی‌تر و زمان بیشتری تا بازگشت بیماری داشتند؛ همچنین روندی به‌سوی بهبود سلامت عمومی 5 ساله نشان دادند.

دکتر Nan Chen که این یافته‌ها را در سمپوزیوم سرطان پستان سن‌آنتونیو (SABCS) 2024 ارائه کرد، گفت: «آنتراسیکلین‌ها باید در بیماران HR مثبت، HER2 منفی و غدد لنفاوی منفی با خطر ژنومی بالا در نظر گرفته شوند».

تحول شیمی‌درمانی ادجوانت در بیماران پرخطر

نقش شیمی‌درمانی ادجوانت در سرطان پستان پرخطرِ مرحلهٔ اولیه با HR مثبت و HER2 منفی، به‌تدریج روشن‌تر می‌شود. این بیماران معمولاً با رژیم‌های مبتنی بر تاکسان یا شیمی‌درمانی شدیدتر مبتنی بر تاکسان و آنتراسیکلین درمان می‌شوند. اما داده‌هایی که استفاده از راهبرد شدیدتر را هدایت کنند محدودند.

دکتر Chen و گروهش بیمارانی را تحلیل کردند که در مطالعهٔ TAILORx، تاکسان و سیکلوفسفامید (TC) یا ترکیب آنتراسیکلین-تاکسان (T-AC) دریافت کرده بودند. رژیم T-AC به شکل‌های مختلف اجرا شد؛ از آنتراسیکلین ترکیب‌شده با سیکلوفسفامید و سپس تاکسان، تا ترکیب هم‌زمان آنتراسیکلین، سیکلوفسفامید و دوستاکسل.

درمان بر اساس Oncotype DX و امتیازهای خطر

همهٔ بیماران واردشده به TAILORx با آزمایش امتیاز عود 21 ژنی Oncotype DX امتیاز گرفتند. این امتیاز از 0 تا 100 متغیر است و امتیاز بالاتر، سود شیمی‌درمانی را پیش‌بینی می‌کرد. بیماران دارای امتیاز 11-25 به‌صورت تصادفی به درمان غدد درون‌ریز تنها یا درمان غدد درون‌ریز همراه با شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک تخصیص یافتند. بیماران با امتیاز ≥ 26 درمان غدد درون‌ریز و شیمی‌درمانی دریافت کردند.

تحلیل زیرگروهی شامل 438 بیمار دریافت‌کنندهٔ T-AC و 2111 بیمار دریافت‌کنندهٔ TC بود. دریافت‌کنندگان T-AC معمولاً جوان‌تر بودند (میانگین سن 53 در برابر 55)، پیش از یائسگی قرار داشتند و تومورهای بزرگ‌تر، با درجهٔ بالاتر و گیرندهٔ پروژسترون منفی داشتند. همچنین میانگین امتیاز عود آن‌ها بالاتر بود (29.6 در برابر 9.5).

یافته‌های اصلی

در معیار اصلی پیامد مطالعه، یعنی بقای بدون متاستاز دوردست 5 ساله ، افزودن آنتراسیکلین در بیماران با امتیاز زیر 31، تفاوت آماری معناداری ایجاد نکرد (97.0% در T-AC در برابر 97.6% در TC). اما در بیماران با امتیاز 31 یا بالاتر، این میزان‌ها تفاوت معناداری نشان دادند: 96.1% (T-AC) در برابر 91%  (TC) (نسبت خطر تعدیل‌شده [aHR]، 0.32; P = .009).

در تحلیل‌های زیرگروهی، سود T-AC در بیماران دارای امتیاز عود 31 یا بالاتر، در افراد با تومور ≥ 2 cm برجسته‌تر بود. در بیماران پیش و پس از یائسگی سود مشابهی مشاهده شد و این موضوع نشان می‌دهد که اثرات ناشی از مهار تخمدان توسط آنتراسیکلین‌ها نیست.

Chen تأکید کرد که با افزایش امتیاز عود، سود درمان آنتراسیکلینی بیشتر می‌شود. با این حال، در مطالعهٔ TAILORx، کمتر از 5% بیماران امتیاز عود ≥ 31 داشتند. «با آنکه این وضعیت نادر است، شناسایی زیرگروهی از بیماران سرطان پستان HR مثبت و HER2 منفی که ممکن است از درمان آنتراسیکلینی سود ببرند مهم است،» او گفت.

دیدگاه

در سرطان پستان مرحلهٔ اولیه، امتیاز Oncotype DX به یکی از مهم‌ترین راهنماهای تعیین نیاز به شیمی‌درمانی پس از جراحی برای بیمار و پزشک تبدیل شده است. این مطالعه سود چشمگیر افزودن آنتراسیکلین را در بیماران دارای امتیاز عود بالا، به‌ویژه امتیاز 31 یا بالاتر، به‌روشنی نشان می‌دهد. داده‌های به‌دست‌آمده امکان برنامه‌ریزی دقیق‌تر راهبرد درمانی را برای این گروه فراهم می‌کند و ضمن هدایت به‌سوی درمان مؤثر، کاهش خطر سمیت غیرضروری را نیز ممکن می‌سازد. این یافته‌ها از آن جهت ارزشمندند که نشان می‌دهند شیمی‌درمانی ادجوانت همچنان بر اساس رویکرد پزشکی فردمحور شکل می‌گیرد.