بقای بدون بیماری 92% با پمبرولیزوماب پس از جراحی سرطان رحم dMMR

سرطان آندومتر، شایع‌ترین نوع سرطان رحم، از سرطان‌های رایج زنان است و سالانه حدود 420 هزار زن در جهان این تشخیص را دریافت می‌کنند.

این سرطان در بیماران دارای تومورهای دچار نقص ترمیم عدم تطابق (dMMR) سیر پیچیده‌تری دارد. این نوع تومور که حدود 25-30% موارد را تشکیل می‌دهد، با ویژگی‌های زیر برجسته است:

• بار جهشی افزایش‌یافته،
• تراکم لنفوسیت‌های داخل تومور (TIL)،
• بیان بالای PD-L1 و
• دیگر نشانگرهای ایمنی که بیماری را در برابر درمان‌های معمول مانند شیمی‌درمانی مقاوم‌تر می‌کنند.

رویکردهای استاندارد معمولاً برای این گروه ناکافی‌اند و خطر عود بیماری بالاست.

• موضوع مرتبط: دوروالوماب همراه شیمی‌درمانی؛ تأیید FDA در خط اول سرطان رحم dMMR

مطالعهٔ ENGOT-en11 / GOG-3053 / KEYNOTE-B21

در 16 اکتبر 2024، نشریهٔ Journal of Clinical Oncology نتایج مطالعهٔ فاز III ENGOT-en11/GOG-3053/KEYNOTE-B21 را منتشر کرد که اثربخشی افزودن پمبرولیزوماب را در بیماران سرطان آندومتر مرحلهٔ اولیه با تومور dMMR، پس از جراحی و در کنار شیمی‌درمانی استاندارد ادجوانت بررسی کرد و یافته‌هایی بسیار مهم ارائه داد.

این نوشته، روش‌شناسی، نتایج و پیامدهای آن‌ها برای کار بالینی را بررسی می‌کند.

روش‌شناسی مطالعه

بیماران تازه‌تشخیص‌یافتهٔ سرطان آندومتر پرخطر که برای ادجوانت پس از جراحی مناسب بودند، به دو گروه اصلی تقسیم شدند.

• پروتکل درمان:

  • یک گروه در کنار شیمی‌درمانی، هر 6 هفته 200 mg پمبرولیزوماب گرفت و گروه دیگر شیمی‌درمانی همراه دارونما دریافت کرد. هر دو گروه شیمی‌درمانی استاندارد ادجوانت با کاربوپلاتین-پاکلیتاکسل گرفتند.

  • پس از این درمان شش‌هفته‌ای، دریافت 400 mg پمبرولیزوماب یا دارونما هر شش هفته، برای یک سال ادامه یافت.

  • انجام پرتودرمانی به وضعیت بالینی بیمار و نظر پژوهشگر واگذار شد.

• معیارهای ارزیابی:

  • بقای بدون بیماری (DFS, disease free survival)، یکی از پیامدهای اصلی مطالعه بود.

  • همهٔ بیماران با تصویربرداری و تأیید آسیب‌شناسی پیگیری شدند.

  • عوارض و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار (PRO) در طول درمان به‌تفصیل ثبت شد.

نتایج

تحلیل‌های اولیه نشان داد پمبرولیزوماب در گروه dMMR، میزان بقای بدون بیماری را به‌شکلی چشمگیر بهبود می‌دهد:

• بقای بدون بیماری (DFS):

  • بقای دوسالهٔ بدون بیماری در گروه پمبرولیزوماب، 92.4% (فاصلهٔ اطمینان 95%، 84.4-96.4%) ثبت شد.

  • در گروه دارونما، این میزان 80.2% (فاصلهٔ اطمینان 95%، 70.8-86.9%) تعیین شد.

  • نسبت خطر (HR) برابر 0.31 (فاصلهٔ اطمینان 95%، 0.14-0.69) محاسبه شد و پمبرولیزوماب خطر پیشرفت بیماری را به‌طور معنادار کاهش داد.

عوارض:

• • عوارض گروه پمبرولیزوماب اغلب قابل‌کنترل بودند و هیچ مرگ مرتبط با درمانی در طول مطالعه گزارش نشد.

  • عوارض ایمنی به‌طور ویژه و دقیق پایش و کنترل شدند.

دیدگاه

این مطالعه، قابلیت استفادهٔ پمبرولیزوماب به‌عنوان ادجوانت در بیماران سرطان آندومتر با تومور dMMR را اثبات می‌کند.

• مزایای زیستی:

  • حساسیت ایمنی تومورهای dMMR، ناشی از بار نئوآنتی‌ژنی بالا و تعامل زیاد با سیستم ایمنی، باعث پاسخ بهتر به ایمنی‌درمانی‌هایی مانند پمبرولیزوماب می‌شود.

• کاربردهای بالینی:

  • این راهبرد با بهبود چشمگیر بقای بدون بیماری، برای افراد دارای خطر بالای عود امیدوارکننده است.

  • داده‌های پیگیری بلندمدت به درک بهتر آثار بر بقای کلی کمک خواهند کرد.

در نتیجه، استفاده از پمبرولیزوماب در درمان ادجوانت، الگوی درمانی تازه‌ای برای سرطان آندومتر با تومور dMMR ارائه می‌کند. اگر یافته‌ها به کار بالینی منتقل شوند، ممکن است عود را کاهش و کیفیت زندگی را به‌وضوح بهبود دهند. مطالعات آینده باید اثر این راهبرد را در گروه گسترده‌تری از بیماران ارزیابی کنند.