کادسیلا پس از جراحی سرطان پستان — فایدهٔ درازمدت برای طول عمر اثبات شد

سرطان پستان HER2-مثبت حدود 15-20% همهٔ سرطان‌های پستان را تشکیل می‌دهد و با وجود سیر معمولاً تهاجمی‌تر، به کمک درمان‌های هدفمند اکنون به‌طور مؤثری درمان‌پذیر شده است. بیشتر بیماران مبتلا به سرطان پستان HER2-مثبت در مرحلهٔ ابتدایی تشخیص می‌گیرند و با داروهای هدفمند پیش از عمل، شیمی‌درمانی و جراحی با موفقیت درمان می‌شوند. بااین‌حال، در بیمارانی که پس از جراحی بیماری باقی‌مانده دارند و خطر عودشان بالاست، بهبود گزینه‌های درمان کمکی اهمیت اساسی دارد. برای این هدف، دو گزینهٔ اصلی که اکنون تأیید شده‌اند و در کشور ما نیز مصرف می‌شوند، داروهای هدفمند تراستوزوماب (Herceptin و زیست‌مشابه‌های آن) و T-DM1 (Kadcyla) هستند. تأیید پیشین FDA، سازمان غذا و داروی آمریکا، برای Kadcyla بر پایهٔ مطالعهٔ فاز III به نام KATHERINE صادر شده بود؛ یافته‌های درازمدت این مطالعه در 15 ژانویهٔ 2025 در مجلهٔ NEJM منتشر شدند. این مطالعه نشان داد درمان کمکی با آدو-تراستوزوماب امتانسین (T-DM1) پس از جراحی بر تراستوزوماب برتری دارد و میزان بقا را در این گروه بیماران بهبود می‌دهد.

T-DM1 چیست؟

T-DM1 یک کونژوگهٔ آنتی‌بادی-دارویی است که تراستوزوماب و داروی شیمی‌درمانی امتانسین را ترکیب می‌کند. تراستوزوماب با اتصال به گیرندهٔ HER2 سلول سرطانی، ورود مؤثرتر امتانسین به سلول و نابودی آن از درون را ممکن می‌کند.

داده‌های سه‌سالهٔ KATHERINE که در 2019 منتشر شدند نشان دادند پس از درمان نئوادجوانت در بیماران مبتلا به سرطان پستان HER2-مثبت مرحلهٔ ابتدایی با بیماری باقی‌مانده، T-DM1 کمکی خطر مرگ یا عود سرطان را 50% کاهش می‌دهد.

جزئیات مطالعهٔ KATHERINE

پژوهشگران 1486 بیمار مبتلا به سرطان پستان HER2-مثبت مرحلهٔ ابتدایی را وارد مطالعه کردند که پس از درمان نئوادجوانت در پستان یا غدد لنفاوی زیربغل، بیماری مهاجم باقی‌مانده داشتند. پس از شیمی‌درمانی مبتنی بر تاکسان، تراستوزوماب هدف‌گیرندهٔ HER2 و برداشتن جراحی تومور، بیماران به‌طور تصادفی برای دریافت تراستوزوماب کمکی استاندارد یا T-DM1 کمکی به دو گروه تقسیم شدند.

یافته‌های اصلی

• خطر مرگ و بیماری: T-DM1 کمکی در مقایسه با درمان تراستوزوماب، خطر مرگ یا بیماری مهاجم را 46% کاهش داد.

• میزان بقا در 7 سال:

  • بقای بدون بیماری مهاجم در گروه T-DM1 برابر 80,8% بود.

  • بقای بدون بیماری مهاجم در گروه تراستوزوماب برابر 67,1% بود.

  • بقای کلی در گروه T-DM1 برابر 89,1% و در گروه تراستوزوماب 84,4% بود.

• عوارض جانبی: عوارض درجهٔ 3 یا بالاتر در گروه T-DM1 کمکی در 26,1% مشاهده شد، درحالی‌که این میزان در گروه تراستوزوماب 15,7% بود. بااین‌حال، نمایهٔ کلی ایمنی پذیرفتنی ارزیابی شد.

تأکید شد که فایدهٔ T-DM1 کمکی در همهٔ زیرگروه‌ها، از نظر وسعت بیماری، وضعیت گیرندهٔ هورمونی، رژیم نئوادجوانت، وضعیت پاتولوژیک غدد لنفاوی پس از جراحی، سن و نژاد، سازگار بود.

دیدگاه

برای من، دنبال کردن پیشرفت درمان‌های سرطان پستان HER2-مثبت هم هیجان‌انگیز و هم امیدبخش بوده است. اینکه داروهای توسعه‌یافته از زمان شناسایی تقویت ژن HER2 به‌عنوان یک انکوژن هدف‌پذیر، استانداردهای تازهٔ درمان این بیماری را ایجاد کرده‌اند، نشان می‌دهد پژوهش علمی تا چه حد می‌تواند تحول‌آفرین باشد. یافته‌های درازمدت T-DM1 در سرطان پستان HER2-مثبت ابتدایی نشان داده‌اند این دارو افزون بر بهبود بقای بدون بیماری مهاجم، بقای کلی را نیز به‌طور معناداری افزایش می‌دهد.

KATHERINE با فراتر رفتن از درمان تراستوزوماب، اثربخشی بسیار برتر T-DM1 را اثبات کرده است. گزارش زودتر نتایج بار دیگر اثربخشی این درمان را آشکار می‌کند. یافته‌های پیگیری درازمدت نیز تأیید کرده‌اند T-DM1 در درمان سرطان پستان HER2-مثبت ابتدایی، فراتر از بقای بدون بیماری مهاجم، فایده‌های ماندگار فراهم می‌کند.

اکنون برای بیمارانی با بیان کم HER2 که پاسخ کافی به T-DM1 ندارند، گزینه‌های مؤثرتری جست‌وجو می‌شود. در این زمینه بررسی داروهایی مانند تراستوزوماب دروکستکان (Enhertu) و دیگر نامزدهای نسل تازهٔ آنتی‌بادی-دارویی می‌تواند راه را برای رویکردهای درمانی امیدبخش‌تر در آینده باز کند.