کشفی مهم درباره چگونگی فرار سلولهای سرطانی از دستگاه ایمنی

کشفی الهامبخش برای رویکردهای جدید در درمان سرطان
کشف چگونگی فرار سلولهای سرطانی از دستگاه ایمنی الهامبخش رویکردهای درمانی جدید است. سلولهای سرطانی به گسترش آشفتگی ژنتیکی شهرت دارند. هنگامی که سلولهای سرطانی تقسیم میشوند، قطعات DNA و حتی کل کروموزومها ممکن است کپی شوند، جهش پیدا کنند یا به طور کامل از بین بروند. به این وضعیت ناپایداری کروموزومی گفته میشود و دانشمندان مرکز مموریال اسلون کترینگ (MSK) کشف کردهاند که این وضعیت با تهاجمی بودن سرطان ارتباط دارد. هرچه کروموزومها ناپایدارتر باشند، احتمال بیشتری دارد که قطعات DNA آنها به جایی برسند که به آن تعلق ندارند: بیرون از هسته مرکزی سلول، درون سیتوپلاسم شناور میشوند.
سلولها این قطعات DNA را نشانه وجود مهاجمان ویروسی تلقی میکنند؛ این امر زنگهای هشدار درون سلولی را به صدا درمیآورد و باعث التهاب میشود. سلولهای ایمنی به نزدیکی تومور میروند و مواد شیمیایی دفاعی تولید میکنند. معما در اینجا این است که چرا واکنش ایمنی برانگیختهشده به دست سلولهای سرطانی نمیتواند این سلولها را از بین ببرد؟
مطالعهای که ترفند فرار سرطان را روشن میکند
«مسئله بزرگِ نادیدهگرفتهشده این است که نمیدانیم سلولهای سرطانی چگونه میتوانند زنده بمانند و در این محیط التهابی واقعاً رشد کنند» ؛ این را ساموئل باخوم، پزشک-دانشمند در MSK و عضو برنامه انکولوژی و پاتوژنز انسانی، میگوید.
در 28 دسامبر، Cancer Discovery مطالعه جدیدی از آزمایشگاه دکتر باخوم در این مجله منتشر شد که بر اساس آن، بخشی از علت این است که مولکولی به نام ENPP1 روی سطح سلولهای سرطانی، هر بار پیامهای هشدار را پیش از رسیدن به سلولهای ایمنی مجاور از بین میبرد. یافتهها به توضیح این موضوع کمک میکنند که چرا برخی تومورها به ایمنیدرمانی پاسخ نمیدهند و مسیرهای سلولی به همان اندازه مهمی را نشان میدهند: مسیرهایی که آنها را به ایمنیدرمانی حساس میکنند.
شناسایی قطعات خطرناک DNA
سامانه هشداری که دکتر باخوم بررسی میکند، cGAS – STING نام دارد. وقتی DNA یک ویروس (یا یک کروموزوم سرطانی ناپایدار) در سیتوپلاسم سلول قرار میگیرد، cGAS به آن متصل میشود. مولکول ترکیبی تشکیلشده cGAMP نام دارد و به عنوان پیام هشدار عمل میکند. این پیام هشدار درون سلول، پاسخی ایمنی به نام STING را فعال میکند که به مسئله فوریِ وجود یک مهاجم ویروسی احتمالی میپردازد.
علاوه بر این، بخش زیادی از cGAMP به بیرون سلولها نیز میرود و به عنوان پیام هشدار برای سلولهای ایمنی مجاور عمل میکند. مسیرهای STING آنها را فعال میکند و حملهای ایمنی علیه سلول آلوده به ویروس به راه میاندازد.
مطالعه قبلی آزمایشگاه باخوم نشان داده بود که پیامرسانی cGAS-STING درون سلولهای سرطانی باعث میشود این سلولها ویژگیهای سلولهای ایمنی را کسب کنند؛ ویژگیهایی که به توانایی آنها برای متاستاز ، بهویژه قابلیت پیشروی پنهانی و انتشار، کمک میکنند. این موضوع بخشی از پاسخ به این پرسش را روشن کرد که سلولهای سرطانی چگونه در محیط التهابی زنده میمانند و این فرایند چگونه به متاستاز کمک میکند.
مهار پیامهای هشدار
مطالعه جدید نشان میدهد سلولهای سرطانی چگونه با پیامهای هشداری مقابله میکنند که فعالسازی cGAS-STING باعث رها شدن آنها در محیط میشود. پروتئینی شبیه قیچی این پیامها را قطع میکند و راه دومی در اختیار سلولها قرار میدهد تا از تهدید نابودی به دست دستگاه ایمنی جلوگیری کنند.
در بالا، نمونههای بافت سرطان پستان سهگانه منفی با رنگآمیزی منفی (چپ) و مثبت (راست) برای بیان ENPP1 دیده میشوند.
پروتئین شبیه قیچی که سلولهای سرطانی را میپوشاند، ENPP1 نام دارد. هنگامی که cGAMP راه خود را به بیرون سلول پیدا میکند، ENPP1 آن را میبُرد و پیام رسیده از سلولهای ایمنی را مهار میکند. همزمان این برش، مولکولی مهارکننده ایمنی به نام آدنوزین آزاد میکند که آن نیز التهاب را سرکوب میکند.
دکتر باخوم و همکارانش از طریق آزمایشهایی در مدل موشی سرطانهای پستان، ریه و کولورکتال، نقش ENPP1 را مانند یک «کلید کنترل» برای سرکوب ایمنی و ایجاد متاستازنشان دادند. روشن کردن آن پاسخهای ایمنی را سرکوب و متاستاز را بیشتر میکند، در حالی که خاموش کردن آن امکان پاسخ ایمنی را فراهم میکند و متاستاز را کاهش میدهد.
دانشمندان ENPP1 را در نمونههای سرطان انسانی نیز بررسی کردند. بیان ENPP1 هم با افزایش متاستاز و هم با مقاومت به ایمنیدرمانی ارتباط داشت.
تقویت ایمنیدرمانی
از دیدگاه درمانی، شاید برجستهترین یافته مطالعه این باشد که خاموش کردن کلید ENPP1, حساسیت به داروهای ایمنیدرمانی موسوم به مهارکنندههای نقاط وارسی را در چند نوع مختلف سرطان میتواند افزایش دهد. پژوهشگران نشان دادند که این رویکرد در مدلهای موشی سرطان مؤثر است.
در حال حاضر چند شرکت، از جمله شرکتی که دکتر باخوم و همکارانش تأسیس کردهاند، داروهایی برای مهار (جلوگیری از فعالیت) ENPP1 روی سلولهای سرطانی تولید میکنند. دکتر باخوم میگوید قرار داشتن ENPP1 روی سطح سلولهای سرطانی اتفاق خوشایندی است، زیرا آن را به هدف آسانتری برای دارویی تبدیل میکند که برای مهار ENPP1 طراحی شده است. این هدف همچنین نسبتاً اختصاصی است. از آنجا که بیشتر بافتهای دیگر در فرد سالم ملتهب نیستند، داروهای هدفگیرنده ENPP1 در درجه نخست بر سرطان اثر میگذارند.
در نتیجه، هدف گرفتن ENPP1 از دو مسیر جداگانه جلوی سرطان را میگیرد: دکتر باخوم «شما همزمان سطح cGAMP را در بیرون سلولهای سرطانی افزایش میدهید و از این طریق STING را در سلولهای ایمنی مجاور فعال میکنید، در حالی که تولید آدنوزین سرکوبگر ایمنی را هم مهار میکنید. یعنی با یک تیر دو نشان میزنید» میگوید.
او میگوید سرعت پیشرفت پژوهش بهطرز باورنکردنی بالاست. «یکی از چیزهایی که واقعاً به آن افتخار میکنم، این است که با توجه به اینکه این مطالعه را در 2018 آغاز کردیم، بهزودی به کمک به بیماران منجر خواهد شد» ؛ دکتر باخوم این را اضافه میکند. او معتقد است مهارکنندههای ENPP1 در کارآزمایی بالینی فاز I ظرف یک سال بررسی خواهند شد.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.