پایش به‌جای جراحی برای DCIS کم‌خطر؟
در این مقاله
کارسینوم مجرایی درجا (DCIS)، نوعی سرطان پستان در مرحلهٔ اولیه است که در مجاری پستان آغاز شده و هنوز به بافت‌های اطراف گسترش نیافته است. از آنجا که معمولاً توانایی پیشرفت به سرطان مهاجم را دارد، راهبردهای درمان و پیگیری اهمیت دارند.
درمان استاندارد DCIS چیست؟
درمان استاندارد DCIS بر اساس گستردگی و ویژگی‌های بیماری معمولاً شامل جراحی، پرتودرمانی و گاهی درمان غدد درون‌ریز است:
-
جراحی:
- لامپکتومی: برداشتن بافت سرطانی همراه با حاشیه‌ای سالم در اطراف آن.
- ماستکتومی: برداشتن کامل پستان در صورت گستردگی بیشتر بیماری.
-
پرتودرمانی:
ممکن است پس از لامپکتومی برای از بین بردن سلول‌های توموری احتمالی در بافت باقی‌ماندهٔ پستان انجام شود. -
درمان غدد درون‌ریز:
در موارد DCIS حساس به هورمون، برای کاهش خطر عود با مهار اثر هورمون‌ها از داروهایی مانند تاموکسیفن یا مهارکننده‌های آروماتاز استفاده می‌شود.
انتخاب درمان بر عواملی مانند سن بیمار، سلامت عمومی، اندازه و درجهٔ تومور و وضعیت گیرندهٔ هورمونی استوار است.
در ادامه، تفاوت DCIS و سرطان‌های معمول پستان به‌سادگی به تصویر کشیده شده و روش‌های مورد استفاده برای جراحی DCIS خلاصه شده‌اند:
مطالعه‌ای جدید: پایش فعال به‌عنوان جایگزین جراحی
یک مطالعهٔ بالینی بزرگ برای بررسی امکان‌پذیری پایش فعال به‌جای جراحی در کارسینوم مجرایی درجا (DCIS) کم‌خطر آغاز شد. این مطالعه در سمپوزیوم سرطان پستان سن‌آنتونیو (SABCS) 2024 ارائه شد و با نام COMET (Comparison of Operative to Monitoring and Endocrine Therapy)، ایمنی کوتاه‌مدت مدل پایش فعال بدون جراحی و پرتودرمانی را در بیماران DCIS کم‌خطر می‌آزماید.
در مطالعهٔ COMET، DCIS کم‌خطر به شکل زیر تعریف شد:
- گیرندهٔ هورمونی مثبت (HR-مثبت): مثبت بودن گیرندهٔ استروژن و/یا پروژسترون در DCIS.
- درجه: طبقه‌بندی ضایعه در ارزیابی پاتولوژیک به‌عنوان درجهٔ پایین یا متوسط (درجهٔ 1 یا درجهٔ 2).
- سن: زنان 40 ساله و بزرگ‌تر.
- نبود سرطان مهاجم: نبود یافته‌ای از سرطان پستان مهاجم هنگام تشخیص.
بیماران واجد این معیارها کم‌خطر ارزیابی و وارد مطالعه شدند. این تعریف گروهی از بیماران را هدف گرفت که خطر بالقوهٔ تبدیل بیماری آن‌ها به سرطان مهاجم پایین بود.
مطالعهٔ COMET: نتایج 2 ساله چه نشان می‌دهند؟
نتایج 2 سالهٔ COMET نشان می‌دهد که پایش فعال در کوتاه‌مدت ایمن است. میزان سرطان در همان پستان در گروه پایش فعال 4,2% و در گروه جراحی و/یا پرتودرمانی 5,9% بود. اگرچه این نتایج نشان می‌دهد مدل پایش فعال ممکن است جایگزین جراحی شود، پژوهشگر اصلی، دکتر Shelley Hwang، تأکید کرد که این یافته‌ها هنوز در حد تغییر کار بالینی نیستند.
اهمیت تحلیل‌های بلندمدت
DCIS معمولاً برای تبدیل شدن به سرطان مهاجم (معمول) به بیش از 2 سال زمان نیاز دارد. ازاین‌رو، انتظار برای نتایج تحلیل‌های برنامه‌ریزی‌شدهٔ 5، 7 و 10 ساله برای ارزیابی ایمنی بلندمدت پایش فعال حیاتی است. دکتر Hwang گفت اگر این نتایج تداوم یابند، ممکن است به تغییر مهمی در درمان بیماران DCIS کم‌خطر منجر شوند.
هدف پایش فعال
هدف اصلی مدل پایش فعال، جلوگیری از درمان غیرضروری است. DCIS همیشه به سرطان مهاجم تبدیل نمی‌شود؛ بنابراین جراحی و پرتودرمانی ممکن است برای برخی زنان غیرضروری باشد. در پایش فعال، ضایعات از نظر نشانه‌های تبدیل به بیماری پیشرفته به‌دقت بررسی می‌شوند و در صورت بروز این نشانه‌ها، درمان مطابق راهنما آغاز می‌شود.
روش COMET و مشخصات شرکت‌کنندگان
COMET مطالعه‌ای آینده‌نگر، تصادفی‌سازی‌شده و با طراحی عدم‌کمتری است. 957 زن بزرگ‌تر از 40 سال، دارای تشخیص DCIS درجهٔ 1 یا درجهٔ 2 با HR-مثبت (گیرندهٔ هورمونی مثبت) و بدون سرطان مهاجم وارد پژوهش شدند. بیماران به دو گروه تخصیص تصادفی یافتند: 484 زن در گروه پایش فعال و 473 زن در گروه جراحی استاندارد.
گزینه‌های درمانی و استفاده از درمان غدد درون‌ریز
شرکت‌کنندگان هر دو گروه امکان انتخاب درمان غدد درون‌ریز را داشتند. این درمان معمولاً دوره‌ای 5 ساله را شامل می‌شد و 71% بیماران گروه پایش فعال و 65,5% بیماران گروه جراحی آن را انتخاب کردند. در دریافت‌کنندگان درمان غدد درون‌ریز، میزان سرطان مهاجم در گروه پایش فعال 3,21% و در گروه جراحی 7,15% بود.
معنای بالینی نتایج
یافته‌های COMET پیشنهاد می‌کند که درمان غدد درون‌ریز ممکن است میزان تبدیل به سرطان مهاجم را کاهش دهد. با این حال، در بیشتر بیماران گروه جراحی، سرطان مهاجم در نخستین جراحی شناسایی شد. این موضوع نشان می‌دهد اگر گروه پایش فعال به جراحی منتقل شود، ممکن است میزان مشابهی از سرطان مهاجم مشاهده شود.
ترجیحات بیمار و تحلیل کیفیت زندگی
زیرمطالعهٔ COMET دربارهٔ پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار (patient reported outcomes) ، نشان داد که بین گزینه‌های پایش فعال و جراحی از نظر عواملی مانند کیفیت زندگی، اضطراب و افسردگی تفاوت معناداری وجود ندارد. بیماران، صرف‌نظر از گروه درمانی، تجربه‌های مشابهی گزارش کردند.
نتیجه‌گیری: آیا پایش فعال می‌تواند رویکرد درمانی تازه‌ای ایجاد کند؟
یافته‌های 2 سالهٔ مطالعهٔ COMET می‌تواند در آگاه‌سازی بیمار نقش مهمی داشته باشد. این داده‌ها امکان توضیح روشن‌تر احتمال تبدیل DCIS به سرطان پستان مهاجم طی 2 سال را برای بیمارانی فراهم می‌کند که ترجیح می‌دهند از جراحی پرهیز کنند. هم‌زمان باید تأکید کرد که DCIS معمولاً سرطانی تهاجمی نیست و بیماران زمان کافی برای اندیشیدن به گزینه‌های درمانی خود دارند.
یافته‌های کوتاه‌مدت COMET نشان می‌دهد که برای بیماران DCIS کم‌خطر، پایش فعال ممکن است رویکردی جایگزین جراحی باشد. با این حال، تحلیل‌های بیشتر برای روشن کردن ایمنی بلندمدت این مدل بسیار مهم است. اگر پایداری یافته‌ها اثبات شود، ممکن است برای جلوگیری از جراحی‌های غیرضروری و حفظ کیفیت زندگی بیمار، الگوی درمانی تازه‌ای شکل گیرد.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.