پمبرولیزوماب در درمان خط اول سرطان دهانه رحم تأیید FDA گرفت

در بیمارانی که تومورهایشان از نظر PD-L1 مثبت (CPS ≥1) است و به نوع مقاوم به درمان، عودکننده یا متاستاتیکِ سرطان سرویکس (دهانه رحم) مبتلا هستند، برای درمان خط اول در ترکیب با شیمی‌درمانی همراه با بواسیزوماب یا بدون بواسیزوماب، ایمنی‌درمانی پمبرولیزوماب (Keytruda, Merck) در 13 اکتبر 2021 تأیید FDA، سازمان غذا و داروی آمریکا، را دریافت کرد.

در این تأیید، برای اندازه‌گیری PD-L1 از IHC 22C3 pharmDx، آزمایش Dako، استفاده شد.

هم‌زمان با این تأیید، تأیید تسریع‌شده سال 2018 نیز به تأیید عادی تبدیل شد: پمبرولیزوماب به‌صورت تک‌دارو برای بیماران سرطان سرویکس عودکننده یا متاستاتیک که PD-L1 (CPS ≥1) بیان می‌کنند و حین شیمی‌درمانی یا پس از آن پیشرفت بیماری دارند.

تأیید براساس مطالعه KEYNOTE-826

یک کارآزمایی چندمرکزی، تصادفی‌شده، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما به‌نام KEYNOTE-826، پمبرولیزوماب را با پاکلیتاکسل و سیس‌پلاتین یا پاکلیتاکسل و کربوپلاتین، همراه با بواسیزوماب یا بدون آن بررسی کرد.

بیماران مبتلا به سرطان سرویکس مقاوم به درمان، عودکننده یا متاستاتیک که پیش‌تر برای این بیماری درمان نگرفته بودند، به تعداد 617 نفر وارد مطالعه شدند. هم بیماران PD-L1 مثبت و هم منفی وارد شدند و با نسبت 1:1 به‌طور تصادفی به یکی از دو بازو اختصاص یافتند.

بیماران بازوی آزمایشی، پمبرولیزوماب به‌اضافه شیمی‌درمانی، بدون بواسیزوماب یا همراه با آن، دریافت کردند

بازوی کنترل، دارونما به‌اضافه شیمی‌درمانی، بدون بواسیزوماب یا همراه با آن، دریافت کرد

پمبرولیزوماب تا بروز سمیت غیرقابل‌قبول، پیشرفت بیماری یا تا 24 ماه ادامه یافت.

شاخص‌های اصلی اثربخشی، بقای کلی و بقای بدون پیشرفت بیماری بودند. شاخص‌های دیگر، نرخ پاسخ کلی و مدت پاسخ بودند.

نتایج

• در بیماران دارای تومور بیان‌کننده PD-L1 (CPS ≥1)، به تعداد 548 بیمار، میانه بقای کلی در بازوی پمبرولیزوماب به دست نیامد (%95 فاصله اطمینان: 19.8، NR)؛ در بازوی دارونما این مدت 16.3 ماه بود (%95 فاصله اطمینان: 14.5، 19.4).
• استفاده از پمبرولیزوماب خطر مرگ را %36 کاهش داد (HR 0.64؛ %95 فاصله اطمینان: 0.50، 0.81؛ مقدار pِ 1-طرفه = 0.0001).
• میانه بقای بدون پیشرفت در بازوی پمبرولیزوماب 10,4 ماه (%95 فاصله اطمینان: 9,7، 12,3) و در بازوی دارونما 8,2 ماه (%95 فاصله اطمینان: 6,3، 8,5) بود.
• استفاده از پمبرولیزوماب خطر پیشرفت سرطان را %38 کاهش داد (HR 0,62؛ %95 فاصله اطمینان: 0,50، 0,77؛ مقدار p یک‌طرفه < 0.0001).
• نرخ پاسخ عینی در بازوی پمبرولیزوماب %68 (%95 فاصله اطمینان: 62، 74) و در بازوی دارونما %50 (%95 فاصله اطمینان: 44، 56) بود.
• میانه مدت پاسخ در بازوی پمبرولیزوماب 18 ماه و در بازوی دارونما 10 ماه بود.

درمان با پمبرولیزوماب، شیمی‌درمانی و بواسیزوماب در بیماران با شایع‌ترین موارد (≥ %20) از عوارض جانبی، شامل نوروپاتی محیطی، آلوپسی، کم‌خونی، خستگی/آستنی، تهوع، نوتروپنی، اسهال، پرفشاری خون، ترومبوسیتوپنی، یبوست، آرترالژی، استفراغ، عفونت ادراری، راش، لکوپنی، کم‌کاری تیروئید و کاهش اشتها همراه بود.

پمبرولیزوماب با دوز پیشنهادی تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا تا 24 ماه، هر 3 هفته یک‌بار 200 mg یا هر 6 هفته یک‌بار 400 mg تجویز می‌شود.