رژیم دوگانه ایمونوتراپی تریملیموماب و دوروالوماب در سرطان ریه تأیید FDA گرفت
در این مقاله
در نوع متاستاتیک (مرحله 4) سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK)، برای بزرگسالانی که جهش‌های EGFR یا ALK ندارند، ترکیب تریملیموماب (Imjudo، AstraZeneca) و دوروالوماب (Imfinzi، AstraZeneca) همراه با شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین، به‌عنوان ترکیب ایمونوتراپی در 10 نوامبر 2022 تأیید FDA، سازمان غذا و داروی ایالات متحده، را دریافت کرد.
تأیید شماره 2 از سوی FDA برای ترکیب تریملیموماب و دوروالوماب
این، تأیید شماره 2 از سوی FDA برای ترکیب ایمونوتراپی تریملیموماب، عامل anti-CTLA4، و دوروالوماب، عامل anti-PD-L1، است. این ترکیب پیش‌تر در اکتبر 2022 برای سرطان پیشرفته کبد تأیید گرفته بود.
تأیید شماره 5 ایمونوتراپی و شیمی‌درمانی در درمان خط اول KHDAK
این ترکیب ایمونوتراپی و شیمی‌درمانی، درمان شماره 5 تأییدشده FDA به‌طور مستقل از PD-L1 در درمان خط اول سرطان ریه غیرسلول‌کوچک پیشرفته (KHDAK) شد. پیش‌تر ایمونوتراپی‌های «pembrolizumab»، «atezolizumab»، «nivolumab-ipilimumab» و «cemiplimab» همراه با شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین برای درمان این بیماران تأیید شده بودند.
تأیید FDA بر پایه مطالعه POSEIDON
اثربخشی تریملیموماب و دوروالوماب همراه با شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین در POSEIDON ارزیابی شد؛ مطالعه‌ای تصادفی‌شده با نسبت 1:1:1، چندمرکزی، با کنترل فعال و بدون کورسازی، در بیماران دارای KHDAK متاستاتیک که پیش‌تر درمان سیستمیک نگرفته بودند.
بیماران به‌طور تصادفی در یکی از سه گروه درمانی قرار گرفتند:
- تریملیموماب، دوروالوماب و شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین برای چهار چرخه، سپس دوروالوماب و شیمی‌درمانی نگهدارنده هر 4 هفته. بیماران در هفته 16، پنجمین دوز تریملیموماب را دریافت کردند؛
- دوروالوماب به‌اضافه شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین برای چهار چرخه، سپس دوروالوماب و شیمی‌درمانی نگهدارنده؛ یا
- شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین برای شش چرخه و سپس شیمی‌درمانی نگهدارنده.
درمان تا پیشرفت بیماری یا بروز عارضه غیرقابل‌قبول ادامه یافت. این تأیید بر مقایسه گروه‌های درمانی 1 و 3، شامل 675 بیمار، استوار است.
معیارهای اصلی پیامد اثربخشی، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی بودند.
نتایج
تریملیموماب به‌اضافه دوروالوماب و شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین، در مقایسه با شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین به‌تنهایی، بهبودی معنادار از نظر آماری و بالینی در بقای کلی نشان داد: کاهش 23% در خطر مرگ (نسبت خطر [HR] 0,77 [95% GA: 0,65، 0,92]، مقدار p 2طرفه = 0,00304).
میانه بقای کلی در گروه ایمونوتراپی ترکیبی، 14 ماه (95% GA: 11,7، 16,1) و در گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی، 11,7 ماه (95% GA: 10,5، 13,1) بود.
میانه بقای بدون پیشرفت در گروه‌های درمان، به‌ترتیب 6,2 ماه (95% GA: 5,0، 6,5) و 4,8 ماه (95% GA 4,6، 5,8) بود (HR 0,72 [95% GA: 0,60، 0,86]، مقدار p 2طرفه = 0,00031).
میزان پاسخ کلی در گروه‌های درمانی 1 و 3، به‌ترتیب 39% (95% GA: 34,44) و 24% (95% GA: 20، 29) بود. میانه مدت پاسخ در گروه ایمونوتراپی 9,5 ماه (95% GA: 7,2، قابل دستیابی نبود) و 5,1 ماه (95% GA: 4,4، 6,0) بود.
شایع‌ترین عوارض، که در ≥ 20% بیماران رخ دادند، تهوع، خستگی، کاهش اشتها، درد عضلانی‌اسکلتی، بثورات و اسهال بودند. ناهنجاری‌های آزمایشگاهی درجه 3 یا 4 با فراوانی ≥ 10%، شامل نوتروپنی، کم‌خونی، لکوپنی، لنفوسیتوپنی، افزایش لیپاز، هیپوناترمی و ترومبوسیتوپنی بودند.
دوزهای توصیه‌شده برای بیماران با وزن 30 kg یا بیشتر چنین است: برای نخستین 4 چرخه درمان، هر 3 هفته تریملیموماب 75 mg، دوروالوماب 1500 mg به‌صورت IV و شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین. سپس دوروالوماب 1500 mg همراه با شیمی‌درمانی نگهدارنده هر 4 هفته تجویز می‌شود. پنجمین دوز تریملیموماب، برابر با 75 mg، باید در هفته 16 داده شود.
بر اساس برنامه بالا، دوز توصیه‌شده تریملیموماب برای بیماران 30 kg یا سبک‌تر، 1 mg/kg و دوز دوروالوماب 20 mg/kg است.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.