سرطان پستان و زنان جوان: تفاوت نظریه و عمل در حفظ باروری

پس از تشخیص سرطان، بسیاری از زنان دچار شوک عاطفی می‌شوند و در ابتدا حتی به باروری فکر نمی‌کنند. اما این موضوع، به‌ویژه برای بیماران مبتلا به سرطان پستان زودرس که هنوز فرزندی ندارند یا اگر سرطان تشخیص داده نمی‌شد ممکن بود به فرزندآوری فکر کنند، نباید نادیده گرفته شود. برنامه‌های باروری حتی پس از تشخیص سرطان نباید خواسته‌ای از سر ناز و زیاده‌خواهی تلقی شوند؛ در غیر این صورت، این بی‌توجهی ممکن است در آینده به پشیمانی جدی بینجامد. پژوهشی جدید، استفاده از راهبردهای حفظ باروری و دشواری‌های پیش روی زنان جوان مبتلا به سرطان پستان را بررسی می‌کند. این مطالعه روشنگر نکات مهمی درباره چگونگی برخورد متخصصان سلامت و جامعه با برنامه‌های باروری زنان جوانی است که سرطان در آن‌ها تشخیص داده شده است. این موضوع تنها مسئله‌ای پزشکی نیست، بلکه مسئله‌ای عمیقاً انسانی است که رفاه عاطفی و اجتماعی بیماران را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. در این زمینه، یافته‌های مطالعه ممکن است نقشی حیاتی در توسعه راهبردهای مهم مشاوره و حمایت، هم برای متخصصان سلامت و هم برای بیماران جوان، داشته باشند.

هر سال در جهان بیش از 2 میلیون مورد جدید سرطان پستان و تقریباً یک‌ششم این تعداد، مورد جدید کارسینوم مجرایی درجا تشخیص داده می‌شود. اگرچه بیشتر این سرطان‌ها در بزرگسالان مسن تشخیص داده می‌شوند، حدود 10% همه موارد جدید سرطان پستان در زنان 45 ساله و جوان‌تر دیده می‌شود. تومورهای این گروه تمایل به تهاجمی‌بودن بیشتری دارند و این بیماران ممکن است درمان‌های فشرده، از جمله شیمی‌درمانی چنددارویی اثرگذار بر باروری، دریافت کنند.

کم درباره‌اش صحبت می‌شود و بسیار کمتر به آن عمل می‌شود

پژوهشی جامع و آینده‌نگر در مؤسسه سرطان Dana-Farber، نگرانی‌های باروری زنان جوان پس از تشخیص سرطان پستان و تلاش‌های آن‌ها برای حفظ باروری را بررسی کرد. مطالعه نشان داد بسیاری از بیماران تازه‌تشخیص‌داده‌شده نگرانی باروری دارند و این موضوع را با انکولوژیست خود مطرح می‌کنند. بااین‌حال، بر اساس نتایج پژوهش، تنها بخش کوچکی از این زنان به‌طور فعال از راهبردهای حفظ باروری استفاده کرده‌اند. این وضعیت نشان می‌دهد بیماران جوان سرطان پستان نگرانی‌های مهمی درباره باروری دارند، اما ممکن است برای رسیدگی مؤثر به آن‌ها با موانع قابل‌توجهی روبه‌رو شوند.

بر اساس مطالعه، موانع دسترسی بیماران سرطان به اقدامات حفظ باروری عبارت‌اند از:

مطالعه Kermadec و گروهش در 22 دسامبر 2023 در مجله Cancer Medicine منتشر شد.

بزرگ‌ترین نگرانی‌های باروری زنان مبتلا به سرطان پستان

1. نگرانی از افزایش خطر عود بر اثر بارداری: بخش مهمی از زنان شرکت‌کننده نگران‌اند که بارداری خطر عود، یعنی بازگشت سرطان پستان، را افزایش دهد. این نگرانی در 55% افراد مایل به فرزندآوری و 42% افراد غیرمایل دیده می‌شود.
2. مراقبت از کودک و خطر بازگشت سرطان: زنان نگران مراقبت از فرزندان خود در صورت بازگشت سرطان‌اند. میزان این نگرانی در افراد مایل به فرزندآوری 37% و در افراد غیرمایل 21% است.
3. خطر ابتلای کودک به سرطان: 45% زنانی که به فرزندآوری فکر می‌کنند، نگران‌اند خطر ابتلای فرزندشان به سرطان افزایش یافته باشد؛ این میزان در افراد غیرمایل به فرزندآوری 11% است.

طراحی مطالعه

پژوهشگران داده‌های مطالعه‌ای با عنوان «جوان و نیرومند: مطالعه مداخله آموزشی و مراقبت حمایتی برای زنان جوان مبتلا به سرطان پستان» را تحلیل کردند؛ یک کارآزمایی کنترل‌شده تصادفی خوشه‌ای که برنامه مداخله‌ای برای زنان جوان مبتلا به سرطان پستان را آزمایش می‌کرد.

در سال‌های 2012 و 2013، بیماران طی 3 ماه نخست پس از تشخیص و نیز 3، 6 و 12 ماه پس از تشخیص به پرسش‌نامه‌ها پاسخ دادند. پرسش‌ها درباره ویژگی‌های جمعیت‌شناختی اجتماعی، حوزه‌های روانی‌اجتماعی، نگرانی‌های باروری و راهبردهای حفظ باروری بودند.

از 467 زن در 54 مرکز سرطان آمریکا، 419 نفر از نظر نگرانی‌های باروری قابل‌ارزیابی بودند. میانه سن 40 سال بود (دامنه = 22–45)، 11% سیاه‌پوست، 6% اسپانیایی‌تبار و 75% دارای فرزند بودند. مرحله سرطان I (35%)، II (51%) یا III (14%) بود و 82% بیماران شیمی‌درمانی دریافت کرده بودند.

برای بررسی عوامل جمعیت‌شناختی اجتماعی، بالینی و روانی‌اجتماعی تعیین‌کننده نگرانی‌های باروری، از مدل‌های تک‌متغیره و چندمتغیره استفاده شد.

نتایج

هنگام تصمیم‌گیری درمانی، 133 شرکت‌کننده (32%) گفتند نگران باروری‌اند و 47% آن‌ها اظهار کردند این موضوع بر تصمیم‌های درمانی‌شان اثر گذاشته است.

با وجود توصیه به ارائه‌دهندگان خدمات سلامت برای ارجاع بیماران علاقه‌مند به حفظ باروری به متخصصان باروری، فقط 22% افراد دارای نگرانی باروری (تنها 6.4% همه بیماران) از راهبردهای حفظ باروری استفاده کردند.

در مدل‌سازی چندمتغیره، سابقه دشواری در باردارشدن و سن پایین‌تر، ارتباط بیشتری با نگرانی‌های باروری داشتند.

در نهایت، بخش بزرگی از زنان جوانی که سرطان پستان به‌تازگی در آن‌ها تشخیص داده شده، نگرانی باروری دارند و این نگرانی‌ها بر تصمیم‌های درمانی اثر می‌گذارند. با وجود مطرح‌شدن این نگرانی‌ها از سوی بیماران و پزشکانشان، تنها گروه کوچکی از بیماران به‌طور فعال از راهبردهای حفظ باروری استفاده کردند. این وضعیت بر ضرورت بازنگری رویکردهای مشاوره برای بیماران جوان سرطان پستان و ارائه حمایت مؤثرتر در این حوزه تأکید می‌کند. این یافته‌ها می‌توانند ارائه‌دهندگان خدمات سلامت و بیماران را در ارائه اطلاعات و حمایت جامع‌تر درباره تعامل حفظ باروری و تصمیم‌های درمانی راهنمایی کنند.