سود و خطر برداشتن کامل گره‌های لنفاوی زیربغل در سرطان پستان
در این مقاله
The Lancet Oncology در 6 اوت 2024، تحلیلی از پژوهش de Boniface و تیمش منتشر کرد. در این تحلیل از مطالعه فاز III SENOMAC، در بیماران سرطان پستان، برای تعیین وضعیت pN2-3، یعنی دست‌کم چهار متاستاز گره‌ای، و احراز شرایط درمان ادجوانت یا محافظتی پس از عمل با مهارکننده CDK4/6، مشخص شد استفاده از دیسکسیون تکمیلی گره‌های لنفاوی زیربغل (tALND)، خطر اختلال شدید یا بسیار شدید عملکرد جسمی بازو را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.
اهمیت مطالعه
دیسکسیون تکمیلی گره‌های لنفاوی زیربغل (tALND) برای تشخیص انتشار سرطان پستان به گره‌ها و تعیین دقیق‌تر مرحله بیماری انجام می‌شود. همچنین در تعیین نیاز بیمار به درمان ادجوانت نقش مهمی دارد.
درمان ادجوانت، درمان اضافی پس از جراحی برای کاهش خطر عود است و شامل شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، هورمون‌درمانی و درمان هدفمند می‌شود. به‌ویژه مهارکننده‌های CDK4/6 مانند آبماسیکلیب، برای بیماران سرطان پستان پُرخطر با گیرنده هورمونی مثبت و HER2 منفی تأیید شده‌اند. آبماسیکلیب با هدف گرفتن پروتئین‌های تنظیم‌کننده چرخه، رشد و تقسیم سلول سرطان را متوقف می‌کند. تأیید آن به‌ویژه به‌دلیل ظرفیت افزایش بقای بدون بیماری مهم است. اما در انتخاب درمان باید به عوارض جسمی شدید جراحی توجه کرد؛ بنابراین تعادل سود و خطر برای هر بیمار باید دقیق ارزیابی شود.
جزئیات مطالعه
داده‌ها از زیرگروه SENOMAC بودند؛ بیمارانی از مراکز پنج کشور اروپایی که به‌طور تصادفی tALND یا فقط نمونه‌برداری گره نگهبان داشتند.
نمونه‌برداری گره نگهبان، برداشتن و بررسی نخستین یک یا دو گره‌ای است که سرطان ممکن است به آن‌ها برسد. بدون جراحی بزرگ‌تری مانند دیسکسیون زیربغل، به تشخیص انتشار کمک می‌کند.
زیرگروه SENOMAC شامل سرطان پستان با اندازه تومور ≤ 5 cm، گیرنده استروژن مثبت، HER2 منفی، T1-2 و درجه بافت‌شناختی 1 تا 2 بود. این بیماران با گروهی دارای اندیکاسیون آبماسیکلیب ادجوانت در صورت یافتن چهار یا بیشتر متاستاز گره‌ای، از مطالعه monarchE همتاسازی شدند.
هدف اصلی این بود که با داده رخداد بقای بدون بیماری تهاجمی گروه monarchE، شمار بیمارانی مشخص شود که برای پیشگیری از یک رخداد در 5 سال، درمان ادجوانت آبماسیکلیب 2 ساله می‌گیرند و 1 سال پس از جراحی، اختلال شدید یا بسیار شدید عملکرد جسمی بازو را گزارش می‌کنند.
بقای بدون بیماری تهاجمی، مدت زنده بودن پس از درمان بدون گسترش سرطان به سایر بخش‌های بدن است.
نتایج
از 1342 پاسخ‌دهنده پرسش‌نامه در SENOMAC، پس از پیگیری با میانه 45.2 ماه، در 84 نفر از 634 دریافت‌کننده tALND (13%) اختلال شدید یا بسیار شدید عملکرد جسمی بازو گزارش شد؛ در برابر 30 نفر از 708 بیمار فقط با نمونه‌برداری گره نگهبان (4%) که این وضعیت را داشتند (P < 0,0001).
طبق داده monarchE، برای پیشگیری از یک رخداد بقای بدون بیماری تهاجمی طی 5 سال، باید 104 بیمار tALND شوند. اما پیش‌بینی شد از این 104 نفر، 9 نفر یک سال پس از جراحی در خطر اختلال شدید یا بسیار شدید عملکرد جسمی بازو باشند.
دیدگاه
انجام tALND برای تعیین شرایط آبماسیکلیب و پیشگیری از رخداد بقای بدون بیماری تهاجمی طی 5 سال، خطر عوارض شدید یا بسیار شدید بازو دارد. بنابراین نباید برای این هدف تشویق شود.
مطالعه تأکید می‌کند در درمان سرطان پستان کم‌خطر، زیان tALND از سود آن بیشتر است و روش‌های کم‌تهاجمی‌تر باید ترجیح داده شوند.
*
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.