تأیید FDA برای آبیراترون، کورتیکواستروئید و اولاپاریب در سرطان پروستات دارای جهش BRCA
در این مقاله
برای بیماران دارای جهش BRCA (BRCAm) و مبتلا به نوع متاستاتیکِ مقاوم به اخته‌سازیِ سرطان پروستات ، داروی اولاپاریب (Lynparza، AstraZeneca) همراه با آبیراترون و پردنیزون (یا پردنیزولون) در 31 مه 2023 تأیید FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) را گرفت. مناسب بودن این درمان برای بیمار باید با آزمایش ژنتیکی نشان‌دهنده جهش BRCA تعیین شود. این تأیید همچنین بر اهمیت استفاده معمول از آزمایش ژنتیکی در سرطان پروستات پیشرفته دلالت دارد.
پیشرفت علمی در پزشکی می‌تواند بر زندگی بیماران اثر مهمی بگذارد. این پیشرفت اغلب در قالب تأیید دارو یا روش درمانی تازه رخ می‌دهد. تأیید FDA، ایمنی و اثربخشی این داروها و درمان‌های تازه را مستند می‌کند. امروز نمونه‌ای را با شما در میان می‌گذاریم: تأیید ترکیب اولاپاریب، آبیراترون و پردنیزون (یا پردنیزولون) توسط FDA برای سرطان پروستات متاستاتیکِ مقاوم به اخته‌سازی با جهش BRCA.
نگاهی کلی به درمان سرطان پروستات متاستاتیکِ مقاوم به اخته‌سازی
سرطان پروستات متاستاتیکِ مقاوم به اخته‌سازی (mKDPK)، به مرحله پیشرفته سرطان پروستات اشاره دارد. در این مرحله سرطان به بخش‌های دیگر بدن، معمولاً استخوان و گره‌های لنفاوی، گسترش یافته است (متاستاز داده است). همچنین عبارت «مقاوم به اخته‌سازی» می‌گوید سرطان دیگر به درمان‌های هورمونی استاندارد (درمان محرومیت از آندروژن= ADT) پاسخ نمی‌دهد. این درمان‌ها معمولاً کاهش سطح هورمون‌های مردانه (آندروژن‌ها) را هدف می‌گیرند، زیرا این هورمون‌ها به رشد سلول‌های سرطان پروستات کمک می‌کنند.
میزان گذار سرطان پروستات به مرحله mKDPK در بیماران متفاوت است و معمولاً به مرحله سرطان، تهاجمی بودن و پاسخ به درمان بستگی دارد. چون برخی سرطان‌های پروستات اولیه و کم‌درجه آهسته رشد می‌کنند و به پایش مادام‌العمر نیاز دارند، بیشتر این بیماران به mKDPK نمی‌رسند. اما سرطان‌های تهاجمی‌تر یا پیشرفته‌تر، به‌ویژه در صورت پاسخ ندادن به درمان، احتمال بیشتری برای رسیدن به این مرحله دارند. با این حال، به‌طور کلی حدود 10-20% مردان مبتلا به سرطان پروستات با گذر زمان به مرحله mKDPK می‌رسند. بنابراین یافتن گزینه‌های درمانی مؤثر برای آنان بسیار مهم است.
در درمان mKDPK معمولاً درمان محرومیت از آندروژن (ADT) همراه با درمان‌های دیگر انجام می‌شود. به زبان ساده، هدف آن کاهش هورمون‌های مردانه (آندروژن‌ها) در بدن است، چون این هورمون‌ها رشد سلول‌های سرطان پروستات را تقویت می‌کنند. این روش به‌ویژه برای بیشتر مبتلایان به سرطان پروستات پیشنهاد می‌شود.
اما چون این وضعیت پیشرفته است، معمولاً در درمان این بیماران داروهای نسل جدید مانند آبیراترون، آپالوتامید، دوستاکسل یا انزالوتامید به کار می‌روند و به ADT افزوده می‌شوند.
تأیید FDA با مطالعه PROpel
در PROpel، تعداد 796 بیمار mKDPK برای دریافت اولاپاریب و آبیراترون یا آبیراترون و دارونما تصادفی‌سازی شدند (به‌طور تصادفی در یکی از دو گروه قرار گرفتند) و پردنیزون یا پردنیزولون هم گرفتند. بیماران باید پیش‌تر ارکیکتومی کرده بودند؛ در غیر این صورت، آنالوگ هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) دریافت می‌کردند. (ارکیکتومی نام عمل برداشتن کامل بیضه‌ها با جراحی است)
بیمارانی که پیش‌تر برای mKDPK درمان سیستمیک گرفته بودند وارد مطالعه نشدند؛ اما مصرف قبلی دوستاکسل برای سرطان پروستات متاستاتیکِ حساس به هورمون مجاز بود. تصادفی‌سازی بر اساس محل متاستاز و استفاده پیشین از دوستاکسل طبقه‌بندی شد. همه نمونه‌های بالینی موجود برای تعیین وضعیت جهش BRCA به‌صورت گذشته‌نگر با FoundationOne CDx و FoundationOne Liquid CDx (Foundation Medicine, Inc.) آزمایش شدند.
موضوع مرتبط: اهمیت آزمایش‌های ژنتیکی و ژنومی برای همه بیماران سرطانی
نتایج
برتری معنادار اولاپاریب همراه با آبیراترون نسبت به دارونما و آبیراترون از نظر رادیولوژیکِ بقای بدون پیشرفت (rPFS) مشخص شد.
- نمودار سمت چپ توزیع گروه بیماران را نشان می‌دهد. بیماران دارای BRCAm، 11% کل گروه و بیماران بدون BRCAm، 89% آن را تشکیل می‌دهند.
- نمودار میانی تغییر خطر مرگ در بیماران دارای BRCAm را نشان می‌دهد. افزودن اولاپاریب خطر مرگ را 70% کاهش داد.
- نمودار سمت راست تغییر خطر مرگ بیماران بدون BRCAm را نشان می‌دهد. افزودن اولاپاریب خطر مرگ را 8% کاهش داد.
در بیمارانی که 11% کل گروه را تشکیل می‌دادند و BRCAm داشتند، یعنی 85 بیمار، میانه rPFS در گروه اولاپاریب و آبیراترون تعیین نشد، اما در گروه دارونما و آبیراترون 8 ماه بود (فاصله اطمینان 95%: 6، 15). افزودن اولاپاریب برای این بیماران خطر مرگ را 70% کاهش داد (نسبت خطر بقای کلی 0,30؛ فاصله اطمینان 95%: 0,15، 0,59).
در بیمارانی که 89% کل گروه را تشکیل می‌دادند و BRCAm نداشتند، یعنی 711 بیمار، افزودن اولاپاریب به درمان، خطر پیشرفت را 23% و خطر مرگ را 8% کاهش داد.
این یافته‌ها نشان می‌دهند بهبود بقای بدون پیشرفت در کل گروه بیماران عمدتاً از بیماران BRCAm مثبت ناشی می‌شود.
در دریافت‌کنندگان اولاپاریب و آبیراترون، شایع‌ترین موارد (10% یا بیشتر) از عوارض جانبی شامل کم‌خونی (48%)، خستگی (38%)، تهوع (30%)، اسهال (19%)، کاهش اشتها (16%)، لنفوپنی (14%)، سرگیجه (14%) و درد شکم (13%) بودند. هفتادودو بیمار (18%) دست‌کم یک بار به انتقال خون نیاز داشتند و 46 نفر (12%) بیش از یک بار انتقال خون لازم داشتند.
دوز پیشنهادی اولاپاریب، مصرف خوراکی 300 mg دو بار در روز با غذا یا بدون غذاست. دوز پیشنهادی آبیراترون، مصرف خوراکی 1000 mg یک بار در روز است. همراه با آبیراترون باید پردنیزون یا پردنیزولون 5 mg دو بار در روز خوراکی داده شود. بیماران همچنین باید هم‌زمان آنالوگ GnRH دریافت کنند یا پیش‌تر ارکیکتومی دوطرفه کرده باشند.
این تأیید پیشرفتی مهم در درمان سرطان پروستات متاستاتیکِ مقاوم به اخته‌سازی با جهش BRCA است. نتایج به‌دست‌آمده اثربخشی این ترکیب تازه را به‌ویژه در بیماران دارای جهش BRCA نشان می‌دهند. اما مانند هر دارو، ترکیب اولاپاریب، آبیراترون و پردنیزون نیز عوارضی دارد و مناسب‌ترین گزینه هر بیمار باید توسط پزشکانش ارزیابی شود. این پیشرفتی است که بر زندگی بیماران اثر می‌گذارد و نور امید تازه‌ای در مقابله با سرطان است. باور داریم چنین پیشرفت‌های علمی در توسعه روش‌های مؤثرتر مقابله با سرطان نقشی حیاتی دارند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.