ضدعفونی‌کننده‌ها در 1865 — آغاز استریلیزاسیون در مراقبت سلامت

در سال 1907، به گفته فرانکلین سی. کلارک، پزشک آمریکایی، «سه رویداد چشمگیر تاریخ پزشکی را مشخص می‌کنند که هریک به نوبه خود در جراحی انقلابی ایجاد کرده‌اند»؛

1. رویداد نخست، روشی بود که جراح فرانسوی آمبرواز پاره به کار برد: استفاده از لیگاتور هنگام عمل جراحی برای متوقف کردن جریان خون. 
2. دومین رویداد شامل روش‌های کاهش درد با بیهوش‌کننده‌ها از نوع عمومی مانند اتیلن بود که به آمریکایی‌ها نسبت داده می‌شد.
3. سومین رویداد، ضدعفونی جراحی بود که جراح انگلیسی جوزف لیستر آن را ترویج کرد. استفاده لیستر برای استریل کردن زخم‌ها و ابزار جراحی از اسید کربولیک (که اکنون فنول نامیده می‌شود) عفونت‌های پس از جراحی را به‌شدت کاهش داد.

مطالعات لوئی پاستور در میکروبیولوژی بیماری لیستر را ترغیب کرد که برای از بین بردن میکروارگانیسم‌ها از اسید کربولیک استفاده کند. 

لیستر در 1865 پایی را که استخوان شکسته آن از پوست بیرون آمده بود با پارچه‌های آغشته به محلول اسید کربولیک پیچید و بیمار را با موفقیت درمان کرد. لیستر در 1867، در مقاله "Antiseptic Principle of the Practice of Surgery" یافته‌های خود را منتشر کرد.

لیستر نخستین کسی نبود که روش‌های گوناگون استریلیزاسیون را پیشنهاد می‌کرد. برای نمونه، ویلیام هنری، شیمی‌دان انگلیسی، استریل کردن با عملیات حرارتی را برای لباس‌ها پیشنهاد کرد، در حالی که ایگناتس زمل‌وایس، متخصص مامایی مجارستانی, می‌گفت پزشکان باید برای جلوگیری از گسترش بیماری‌ها دست‌های خود را بشویند و بر این کار تأکید داشت. با این حال، ریختن اسید کربولیک روی زخم‌های باز توسط لیستر، تا حد زیادی از افزایش عفونت‌های هولناکی که در بیمارستان‌های آن زمان شایع بودند جلوگیری کرد. نوشته‌ها و سخنرانی‌های او متخصصان پزشکی را به استفاده از ضدعفونی‌کننده‌ها متقاعد می‌کرد.

ضدعفونی‌کننده‌ها معمولاً مستقیماً روی سطح بدن به کار می‌روند. روش‌های امروزی پیشگیری از عفونت بیشتر بر روش‌های آسپتیکِ شامل استریلیزاسیون تمرکز دارند؛ یعنی حذف باکتری‌ها با استریلیزاسیون پیش از نزدیک شدن آنها به بیمار (برای نمونه، ضدعفونی تجهیزات و استفاده جراحان از ماسک). داروهای آنتی‌بیوتیکی نیز برای مقابله با عفونت‌های داخلی استفاده می‌شوند. در 1891، ویلیام هالستد در استفاده از دستکش لاستیکی در جراحی پیشگام شد.

توضیح تصویر نوشته: نشان داده شده است که عسل مانوکا خواص ضدباکتریایی دارد که به ترمیم زخم کمک می‌کنند. این عسل را زنبورهایی تولید می‌کنند که از گیاه Leptospermum scoparium روییده در نیوزیلند تغذیه می‌کنند.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: William Henry (1775–1836), Ignaz Philipp Semmelweis (1818– 1865), Louis Pasteur (1822-1895), Joseph Lister (1827–1912), William Stewart Halsted (1852–1922)

• موضوع پیشین: مته دندان‌پزشکی در 1864 — ابزارهای برش دندان
• موضوع بعدی: ژنتیک مندل در 1865 — پژوهش‌های نخودفرنگی