افق‌های جدید درمان سرطان پستان با واکسن MUC-1

این مطالعه واکسن آزمایشی که پروتئین MUC-1 روی سطح سلول‌های سرطانی را هدف می‌گیرد، به‌عنوان موفق‌ترین پژوهش واکسن سرطان پستان انجام‌شده تاکنون جلب توجه می‌کند. مطالعه نشان داد ترکیب واکسن MUC-1 به نام tecemotide با درمان سیستمیک استاندارد نئوادجوانت، در بیماران سرطان پستان میزان بقای بدون عود دوردست و بقای کلی را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهد. این نتایج، با ارائه نخستین داده‌های ملموس اثبات‌کننده ظرفیت و اثربخشی واکسن‌ها در درمان سرطان پستان، پایه‌ای امیدبخش برای پژوهش‌های آینده فراهم می‌کنند.

این پژوهش شامل بیماران سرطان پستان در مراحل اولیه بود و در کنگره ASCO 2024 ارائه شد.

اصطلاحات مهم مقاله و توضیح آنها:

• MUC-1: MUC-1 پروتئینی است که در انواع گوناگون سرطان بیش‌ازحد بیان می‌شود. واکسن‌های ساخته‌شده علیه آن، دستگاه ایمنی را به حمله به سلول‌های سرطانی تحریک می‌کنند.
• Tecemotide: واکسنی پپتیدی علیه MUC-1 است.
• درمان نئوادجوانت: درمان‌هایی که پیش از جراحی انجام می‌شوند.
• بقای بدون عود دوردست: مدت زنده ماندن بیمار بدون گسترش سرطان به ناحیه دیگر.
• پاسخ کامل پاتولوژیک: وضعیتی که پس از درمان، همه سلول‌های سرطانی ناپدید شده‌اند.
• بار سرطان باقی‌مانده (Residual cancer burden, RCB): مقدار سلول‌های سرطانی باقی‌مانده پس از درمان.

مطالعه ABCSG 34

دکتر Singer، رئیس بخش زنان دانشکده پزشکی وین، و تیمش در مطالعه آینده‌نگر چندمرکزی دو بازویی فاز 2 به نام ABCSG 34، تعداد 400 بیمار سرطان پستان اولیه HER2 منفی را تصادفی انتخاب کردند تا پیش از جراحی، درمان استاندارد نئوادجوانت را به‌تنهایی یا همراه با tecemotide (واکسن سرطان هدف‌گیرنده MUC-1) دریافت کنند.

• موضوع مرتبط: ایمنی‌درمانی و انواع واکسن سرطان

طراحی مطالعه

برای بیماران سرطان پستان پس از یائسگی با تومور لومینال A، درمان استاندارد لتروزول به‌مدت 6 ماه داده شد. در بیماران پس از یائسگی که شیمی‌درمانی درمان استاندارد بود و مبتلا به سرطان پستان سه‌گانه منفی یا تومور لومینال B بودند، و همه شرکت‌کنندگان پیش از یائسگی، چهار دوره اپی‌روبیسین، سیکلوفسفامید و دوستاکسل هر 3 هفته دریافت کردند.

نقطه پایانی اصلی مطالعه، بار سرطان باقی‌مانده هنگام جراحی بود.

پیامدهای درازمدت با بقای بدون عود دوردست و بقای کلی تحلیل شدند. داده‌های درازمدت برای 291 زن موجود بود که 236 نفر از آنها به‌عنوان درمان استاندارد شیمی‌درمانی گرفته بودند.

نتایج

• نتایج پیگیری 7 ساله:

  • از بیماران دریافت‌کننده ترکیب tecemotide و درمان استاندارد، 81% پس از 7 سال هنوز زنده و از متاستاز دور بودند.
  • در دریافت‌کنندگان درمان استاندارد تنها، میزان بقای کلی بدون متاستاز در پایان 7 سال 65% بود.
  • افزودن واکسن tecemotide به درمان استاندارد، خطر عود دوردست را 47% کاهش داد [نسبت خطر (HR): 0.53 (95% CI, 0.34-0.83; P = 0,005)].

• میزان بقای کلی:

  • بیماران دریافت‌کننده Tecemotide + درمان استاندارد: 83%
  • گروه درمان استاندارد تنها: 68% (HR بقای کلی 0.53؛ 95% CI, 0.33-0.85; P = 0,008).

• بار سرطان باقی‌مانده هنگام جراحی:

  • در بیماران دریافت‌کننده tecemotide به‌همراه درمان استاندارد نئوادجوانت، در مقایسه با درمان استاندارد تنها، افزایش معناداری در بار سرطان باقی‌مانده هنگام جراحی مشاهده نشد.
    • بار سرطان باقی‌مانده در بازوی Tecemotide: 36.4%
    • در گروه درمان استاندارد تنها: 31.5%
    • در گروه شیمی‌درمانی، tecemotide و درمان استاندارد: 40.5%
    • در گروه شیمی‌درمانی، فقط درمان: 34.8%
    • این تفاوت‌ها از نظر آماری معنادار نبودند (P = 0,42 و P = 0,37).

تفسیر

نبود تفاوت معنادار در بار سرطان باقی‌مانده هنگام جراحی نشان می‌دهد پاسخ کامل پاتولوژیک و معیارهای بار سرطان باقی‌مانده، نقاط پایانی کافی برای مطالعات واکسن سرطان نیستند و باید نشانگرهای پیش‌بینی‌کننده/پیش‌آگهی‌دهنده جدیدی پیدا کنیم. در این زمینه به مطالعات اکتشافی دقیق‌تر نیاز است.

در نتیجه، گروه tecemotide همراه با شیمی‌درمانی نتایج چشمگیری در بقای بدون عود دوردست و بقای کلی داشت. بقای بدون عود دوردست در گروه tecemotide همراه با شیمی‌درمانی 81% و در درمان استاندارد 65% بود. میزان بقای کلی در گروه tecemotide برابر با 84% و در گروه استاندارد 68% ثبت شد.

پژوهشگران می‌خواهند کارآزمایی‌هایی را ببینند که بررسی کنند آیا tecemotide پاسخ را در سرطان‌های ریه، پستان و احتمالاً دیگر سرطان‌های بیان‌کننده MUC-1 بیشتر می‌کند یا نه. هدف، آزمودن اثربخشی tecemotide در طیف گسترده‌تری است.

مطالعات آینده واکسن سرطان MUC-1 در فاز 3، احتمالاً با فناوری mRNA انجام خواهند شد. این مرحله جدیدی در توسعه واکسن‌های سرطان است. همچنین باید بفهمیم چرا واکسن گاهی مؤثر است و گاهی نیست. پژوهش در این زمینه ظرفیت افزایش اثربخشی واکسن و سودرسانی به گروه وسیع‌تری از بیماران را دارد.