ایمنی‌درمانی در سرطان پستان سه‌گانه‌منفی، طول عمر را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد

مرحله اولیه سرطان پستان سه‌گانه‌منفی (TNMK) زیرگونه‌ای از سرطان است که در مقایسه با سرطان پستان هورمون‌مثبت یا HER2 مثبت، گزینه‌های درمانی محدودتر و سیر نامطلوب‌تری دارد. به همین دلیل، وارد کردن ایمنی‌درمانی به درمان، امید مهمی برای بیماران است. در 26 ژوئیه 2021، FDA برای درمان نئوادجوانت، یعنی کوچک‌کننده پیش از جراحی، همراه با شیمی‌درمانی و سپس ادامه ادجوانت یا پس از جراحی به‌صورت تک‌دارویی، پمبرولیزوماب را به‌عنوان ایمنی‌درمانی برای سرطان پستان سه‌گانه‌منفی اولیه پُرخطر تأیید کرده بود. پیش از آن نیز استفاده از پمبرولیزوماب همراه با شیمی‌درمانی در بیماران TNMK متاستاتیک با PD-L1 مثبت تأیید شده بود. در کنگره ESMO 2024، نتایج بقای کلی بلندمدت پژوهش KEYTNOTE-522 که تأیید FDA پمبرولیزوماب در TNMK اولیه را به همراه داشت، ارائه شد و اثربخشی این درمان تأیید شد.

نتایج نهایی KEYNOTE-522

نتایج نهایی KEYNOTE-522 تأیید می‌کنند که وارد کردن پمبرولیزوماب به رژیم درمان، درمان بیماران را به‌طور بنیادی تغییر داده است. بااین‌حال، انتخاب دقیق بیماران و پایش نزدیک عوارض جانبی اهمیت زیادی دارند.

اهمیت پژوهش و نتایج

پژوهش فاز III موسوم به KEYNOTE-522، پیش‌تر در شاخص‌های اصلی مشترک، مانند پاسخ کامل پاتولوژیک (pTY) و بقای بدون رویداد، بهبودهای آماری و بالینی معناداری نشان داده بود. این بهبودها با افزودن پمبرولیزوماب به شیمی‌درمانی استاندارد در 1174 بیمار مرحله اولیه سرطان پستان سه‌گانه‌منفی (TNMK) به دست آمدند.

در تحلیل نهایی، پس از میانه پیگیری 75.1 ماهه، از 784 بیمار گروه پمبرولیزوماب، 115 نفر (14.7%) و از 390 بیمار گروه کنترل، 85 نفر (21.8%) جان باختند. با نسبت خطر (HR) برابر با 0.66 و فاصله اطمینان (GA) 95% برابر با 0.50–0.87، به آستانه معناداری از پیش تعیین‌شده پژوهش، یعنی p=0.0015، دست یافته شد.

میزان بقای کلی 5 ساله، در گروه پمبرولیزوماب 86.6% و در گروه دارونما 81.7% ثبت شد. به همین ترتیب، میزان 5 ساله بقای بدون رویداد (EFS) در گروه پمبرولیزوماب 81.2% و در گروه دارونما 72.2% بود (HR 0.65؛ 95% GA 0.51–0.83).

تأثیر بر عملکرد بالینی

بقای بدون رویداد 5 ساله در گروه دارونما 72.2% بود؛ بنابراین نباید فراموش کرد که بسیاری از بیماران فقط با شیمی‌درمانی نتایج خوبی داشتند. این موضوع نشان می‌دهد برای پرهیز از عوارض جانبی ایمنی‌درمانی، باید مشخص کنیم کدام بیماران ممکن است بدون نیاز به ایمنی‌درمانی سیر مطلوبی داشته باشند.

در 35% از بیماران دریافت‌کننده پمبرولیزوماب و 13.1% از بیماران دارونما، عوارض جانبی با واسطه ایمنی گزارش شد. این عوارض اهمیت دارند، زیرا ممکن است پیش از جراحی، عمل را به تأخیر بیندازند و نتایج بیماران را به خطر اندازند. همچنین، با توجه به اینکه در کشورهای زیادی ایمنی‌درمانی برای این بیماران تحت پوشش بازپرداخت نیست، وارد کردن پمبرولیزوماب به رژیم‌های درمانی باید از نظر مالی نیز با دقت ارزیابی شود.

در پژوهش، میزان عوارض جانبی مرتبط با درمان درجه ≥3 در گروه پمبرولیزوماب 77.1% و در گروه دارونما 73.3% گزارش شد. بنابراین، پایش ایمنی بلندمدت اهمیتی حیاتی دارد و ارزیابی تعادل میان فایده بالقوه بقا و خطر سمیت مهم خواهد بود.

سایر روش‌های درمانی قابل‌توجه

با توجه به عوارض جانبی رژیم‌های ترکیبی شیمی‌درمانی و ایمنی‌درمانی، یک پژوهش اکتشافی ارائه‌شده در کنگره، در بیماران TNMK دارای میزان بالای لنفوسیت‌های نفوذکننده به تومور (TILs)، درمان نئوادجوانت کوتاه‌مدت بدون شیمی‌درمانی را بررسی کرد. ترکیب نیوولوماب و ایپیلیموماب یا نیوولوماب و رلاتلیماب، مهارکننده LAG3، پیش از جراحی تجویز شد. میزان پاسخ کامل پاتولوژیک در گروه نیوولوماب همراه ایپیلیموماب 33% و در گروه نیوولوماب همراه رلاتلیماب 47% گزارش شد. از نظر عوارض جانبی، 23.3% از بیماران گروه نیوولوماب همراه ایپیلیموماب دچار عوارض درجه 3-4 شدند. این داده‌های امیدبخش اثربخشی در نبود شیمی‌درمانی، در صورت قابل‌مدیریت بودن عوارض جانبی، به‌ویژه برای ترکیب نیوولوماب و ایپیلیموماب قابل‌توجه هستند.

نتیجه‌گیری

در نتیجه، هر دو پژوهش بر نیاز به انتخاب دقیق و پایش بیماران تأکید می‌کنند. برای TNMK مرحله اولیه، این راهبردهای درمانی که حرکت به‌سوی رژیم شیمی‌درمانی با عوارض کمتر را هدف دارند، باید بیشتر بهینه شوند. هم‌زمان، پژوهش زیست‌نشانگرها ممکن است به شناسایی دقیق‌تر بیمارانی کمک کند که بیشترین فایده را از ایمنی‌درمانی می‌برند. همچنین، پایش عوارض جانبی بلندمدت و بررسی رویکردهای ویژه هر بیمار، به توسعه گزینه‌های درمان شخصی‌سازی‌شده کمک خواهد کرد.