باید درباره مرگ دوباره بیندیشیم
در این مقاله
در جهانی که نگاه انسان‌ها به مرگ، نگرش آن‌ها به سوگواری و دسترسی‌شان به خدمات سلامت پایان زندگی «نامتوازن» شده است، باید مرگ را از اساس بازنگری کرد. گروهی از متخصصان با همین هدف فراخوان دادند.
کمیسیون ارزش مرگ لنست (Lancet Commission on the Value of Death) می‌گوید اکنون بسیاری از افراد در بیمارستان‌ها و تحت مراقبت مرحله پایانی زندگی می‌میرند؛ بااین‌حال، بیماران بسیاری همچنان مراقبت حمایتی ناکافی می‌گیرند، بر اثر شرایط قابل پیشگیری می‌میرند و به مسکن‌های اساسی دسترسی ندارند. مشکل بزرگ‌تر در جوامع شرقی این است که بیماران و مراقبانشان برای مرگ، که به‌اندازه تولد طبیعی است، آماده نیستند؛ حتی آمادگی صحبت درباره مرگ را ندارند.
محیط‌های ارائه خدمات سلامت، به‌ویژه بیمارستان‌ها، اکنون محل روبه‌رو شدن بسیاری از افراد با مرگ‌اند. از آنجا که فرایند طبیعی مرگ و مفهوم سوگواری در این محیط‌ها به اولویت دوم یا حتی سوم رانده شده است، اعتماد از دست رفته است.
در نتیجه، به‌دلیل اطلاعات ناکافی، گاهی راهنمایی نادرست درمانگران جایگزین، تمایل پزشک به درمان بیش‌ازحد، انتظار غیرواقع‌بینانه بیمار و اغلب نزدیکانش و ناتوانی در گفت‌وگو درباره مرگ، درمان بیهوده یا بالقوه نامناسب می‌تواند تا آخرین ساعات زندگی ادامه یابد. در این میان، فرصت‌های تسکین درد یا کاهش رنج نیز ممکن است از دست بروند.
- موضوع مرتبط: وصیت‌های پایان زندگی و برنامه‌ریزی پیشاپیش مراقبت
همه‌گیری COVID-19 ما را بیشتر با «مرگ پزشکی‌شده» روبه‌رو کرد
همه‌گیری COVID-19 با گزارش‌های خبری روزانه درباره مرگ افراد متصل به دستگاه تنفس، توجه مردم را به مرگ معطوف کرد.
پزشکی تسکینی، حوزه تخصصی دکتر Libby Sallnow، رئیس مشترک کمیسیون است. او گفت: «در 60 سال گذشته، شیوه مردن انسان‌ها بسیار تغییر کرده است: از حمایت پزشکی محدود از فرایند طبیعی مرگ در خانه، به محدود شدن حمایت خانواده از فرایند مرگ در بیمارستان رسیده‌ایم.» در بریتانیا از هر 5 فرد نیازمند مراقبت پایان زندگی، فقط 1 نفر در خانه و حدود نیمی در بیمارستان می‌میرند.
طبق گزارش، حتی در کشورهای پردرآمد، افراد بسیاری نمی‌توانند مرگ طبیعی را در خانه تجربه کنند؛ در کشورهای فقیرتر نیز صدها هزار نفر بدون اطلاع متخصصان سلامت می‌میرند.
بهای عمر طولانی‌تر: بیماری مزمن بیشتر
امید زندگی جهانی از سال 2000 با 66,8 سال به‌طور پیوسته افزایش یافت و در سال 2019 به 73,4 سال رسید. بااین‌حال، طولانی‌تر شدن عمر باعث شد افراد بیشتری این سال‌های اضافه را در وضعیت سلامت نامطلوب بگذرانند؛ سال‌های سپری‌شده با بیماری‌های مزمن و عوارض آن‌ها از سال 2000 با 8,6 سال، در سال 2019 به 10 سال رسید.
پیش از 1950، مرگ‌ها عمدتاً نتیجه بیماری حاد یا آسیب بودند و پزشکان و فناوری نقش محدودی داشتند. اما امروز بیشتر مرگ‌ها ناشی از بیماری‌های مزمن و همراه با مداخله گسترده پزشکان و فناوری‌اند.
پیشرفت‌های علمی و کاربرد آن‌ها در پزشکی این تصور نادرست را پدید آورد که می‌توان بر مرگ غلبه کرد یا دست‌کم آن را تقریباً تا بی‌نهایت عقب انداخت؛ درحالی‌که سهم حیاتی پزشکی، پیشگیری از مرگ زودرس بود.
گزارش می‌گوید: «افراد در حال مرگ به بیمارستان‌ها یا مراکز مراقبت برده می‌شوند. دو نسل پیش بیشتر کودکان شاهد مرگی در خانه بودند، اما اکنون ممکن است افرادی در دهه 40 یا 50 زندگی هنوز هیچ لحظه مرگی را ندیده باشند». «زبان، دانش و اعتماد لازم برای پشتیبانی و مدیریت فرایند پایان زندگی از دست می‌رود و این امر وابستگی به خدمات سلامت را بیشتر می‌کند.»
آیا در دورانی که می‌توانیم با روش‌های کم‌هزینه و مبتنی بر شواهد شکایت‌هایی مانند درد را تسکین دهیم، پزشکی‌شدن بیشتر مرگ تناقضی آشکار نیست؟!
- موضوع مرتبط: درد سرطان چگونه باید ارزیابی و درمان شود؟
سازمان جهانی بهداشت برآورد می‌کند که در سراسر جهان فقط %14 افراد نیازمند، به مراقبت مطلوب پایان زندگی دسترسی دارند.
بازاندیشی مرگ و فرایند مردن
برای متوازن کردن و تغییر انتظارات و رابطه‌مان با مرگ، به بازاندیشی بنیادین درباره آن نیاز داریم.
برای دستیابی به این تغییرات، کمیسیون توصیه‌های اصلی‌ای برای سیاست‌گذاران، نظام‌های سلامت و مراقبت اجتماعی، جامعه مدنی و اجتماعات ارائه کرد. از جمله:
- آموزش درباره مرگ و مراقبت پایان زندگی باید برای بیماران در پایان عمر، خانواده‌های آن‌ها و متخصصان سلامت و مراقبت اجتماعی ضروری باشد.
- افزایش دسترسی به مسکن در پایان زندگی باید اولویتی جهانی باشد و مدیریت درد، به‌عنوان حوزه پژوهش و اولویت خدمات سلامت، باید در کنار افزایش طول عمر قرار گیرد، نه پشت سر آن.
- گفت‌وگوها و روایت‌های روزمره درباره مرگ و اندوه باید تشویق شوند.
- شبکه‌های مراقبت باید از افراد در حال مرگ، مراقبان بیماران و افراد سوگوار حمایت کنند.
- برای تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر، باید به بیماران و خانواده‌هایشان اطلاعات روشنی درباره عدم‌قطعیت‌ها و نیز فواید بالقوه، خطرها و زیان‌های مداخلات در بیماری‌های بالقوه محدودکننده یا تهدیدکننده زندگی ارائه شود.
- دولت‌ها باید در همه کشورها سیاست‌هایی تدوین و ترویج کنند که از مراقبان بیماران و اجازه تصمیم‌های پایان زندگی، مانند «مداخله کمتر»، پشتیبانی کند.
Mpho Tutu van Furth، کشیش هلندی و از نویسندگان گزارش، چنین اظهار نظر کرد: «همه ما خواهیم مرد. مرگ صرفاً و حتی همیشه یک رخداد پزشکی نیست. مرگ همیشه رخدادی اجتماعی، جسمی، روانی و معنوی است.»
Ian Morrison، نویسنده و آینده‌پژوهی که خود را اسکاتلندی–کانادایی–کالیفرنیایی می‌نامد، زمانی گفته بود: «اسکاتلندی‌ها مرگ را هر لحظه نزدیک می‌بینند. کانادایی‌ها مرگ را گریزناپذیر می‌دانند و کالیفرنیایی‌ها آن را اختیاری می‌بینند.»
نویسندگان کمیسیون لنست درباره وضعیت کنونی می‌گویند: «جهان بیش از آنکه به‌سوی اسکاتلند حرکت کند، به‌سوی کالیفرنیا می‌رود.»
در پایان چنین می‌نویسند: «با ادعای اصلی خود نتیجه می‌گیریم: مرگ و مردن نه‌فقط طبیعی، بلکه باید ارزشمند نیز تلقی شوند. حمایت و مراقبت از افراد در حال مرگ و سوگواران باید دوباره متوازن شود و از مردم جامعه می‌خواهیم به این چالش پاسخ دهند.»
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.