بهترین بقای ثبت‌شده تاکنون در درمان لوسمی سلول T جوانان به دست آمد

نتایج بزرگ‌ترین پژوهش انجام‌شده تاکنون در کودکان و بزرگسالان جوان با لوسمی لنفوبلاستیک حاد سلول T (T-ALL) تازه‌تشخیص‌داده‌شده، برای این گروه بیماران، بهترین داده‌های بقا تا امروز را نشان داد.

نتایج مطالعه AALL0434 گروه انکولوژی کودکان، در رویداد پیش روی کنگره ASCO 2018به‌عنوان چکیده شماره 10500 ارائه خواهد شد. این پژوهش قابل توجه در نشست خبری پیش از کنگره معرفی شد.

پیش از آغاز این پژوهش، میزان بقای 5 ساله بیماران %80 بود، اما با این مطالعه از %90 فراتر رفت.

در این مطالعه نلارابین (نام تجاری Arranon) به شیمی‌درمانی استاندارد اضافه شد. نلارابین برای لوسمی لنفوبلاستیک حاد و لنفوم لنفوبلاستیکِ عودکرده یا تکرارشونده، در 2005 از FDA تأیید گرفته بود. در کشور ما نیز در دسته داروهای تأمین‌شونده از خارج قرار دارد. اما در این مطالعه نلارابین پس از عود بیماری استفاده نشد، بلکه نزدیک‌تر به درمان آغازین به کار رفت؛ به نظر می‌رسد این امر نتایج این بیماران را بهتر کرده است.

بزرگ‌ترین مطالعه بالینی تاریخ

این پژوهش بزرگ‌ترین مطالعه بالینی انجام‌شده تاکنون برای کودکان و بزرگسالان جوان مبتلا به T-ALL و لنفوم لنفوبلاستیک سلول T (T-LL) است. در مطالعه، بیماران در محدوده سنی 1 تا 30 سال، مبتلا به T-ALL (% 94) یا T-LL (% 6)، در مجموع 1895 نفر وارد شدند. بیماران به‌طور تصادفی به یکی از چهار رژیم درمانی اختصاص یافتند:

• متوترکسات با دوزهای افزایشی به‌تنهایی،
• متوترکسات با دوز افزایشی همراه با 6 دوره نلارابین (درمان 5 روزه، روزانه 650 mg/m2)،
• متوترکسات با دوز بالا به‌تنهایی،
• متوترکسات با دوز بالا همراه با 6 دوره نلارابین.

نتایج مطالعه

• در همه گروه‌ها میزان بقای کلی 4 ساله %90.2 و بقای بدون بیماری %84.3 بود.
• در بیمارانی که با درمان القایی (آغازین) به بهبودی کامل (ناپدیدشدن همه نشانه‌های بیماری) نرسیدند، میزان بقای 4 ساله %54 بود؛ این میزان دو برابر بقای گذشته است. حتی اگر بیماران T-LL از نلارابین سود نبردند، میزان بقای 4 ساله آن‌ها همچنان %85 بود که می‌توان آن را بسیار خوب دانست.
• برای بیماران T-ALL دریافت‌کننده نلارابین، میزان بقای بدون بیماری 4 ساله %88.9 بود؛ برای بیمارانی که نلارابین نگرفتند %83.3 بود و این تفاوت از نظر آماری نیز معنادار شناخته شد.
• در بیماران دریافت‌کننده متوترکسات با دوز افزایشی، میزان بقای بدون بیماری 4 ساله در گروهی که نلارابین به آن اضافه شد بهتر بود (%92.2 در برابر %89.8).
• در گروه‌های متوترکسات با دوز بالا، بقای بدون بیماری 4 ساله نیز با %86.2 در برابر %78 به نفع نلارابین بود.
• در بیماران T-ALL که درمان القایی آن‌ها ناموفق بود و متوترکسات با دوز بالا همراه نلارابین گرفتند، بقای بدون بیماری 4 ساله %54.8 بود. افزودن نلارابین به درمان بیماران پرخطر T-LL مزیت بقایی نشان نداد.

در نتیجه، نتایج این مطالعه جامع با توان تغییر رویه بالینی، از نظر نشان‌دادن نقطه‌ای که پزشکی سرطان به آن رسیده نیز بسیار امیدبخش است. نویسنده اصلی پژوهش، دکتر کیمبرلی دانسمور، گفت گام بعدی آن‌ها بررسی مصرف نلارابین همراه با برنامه درمانی بدون پرتودهی جمجمه (مغز)، با هدف کاهش عوارض عصبی درازمدت خواهد بود.

برای مطالعه بیشتر: نلارابین چگونه اثر می‌کند؟

نلارابین یک داروی شیمی‌درمانی است. DNA و نوکلئوزیدهای پورینیِ مورد استفاده در سنتز (ساخت) آن را تقلید می‌کند و با مهار تولید DNA باعث مرگ سلول می‌شود. نلارابین پس از ورود به بدن به مولکولی به نام نوکلئوتید تری‌فسفات آرابینوزیل‌گوانین (ara-GTP) تبدیل می‌شود. این مولکول در سلول‌های لوسمی تجمع می‌یابد و در میتوز، اختصاصاً در فاز S اثر سیتوتوکسیک (کشنده سلول) و آپوپتوتیک ایجاد می‌کند.

• تفاوت لوسمی و لنفوم چیست؟
• لنفوم یا سرطان لنف چیست؟ علائم و درمان آن چگونه است؟