داروهای سرطان به‌جای مسکن‌های اوپیوئیدی در درمان درد مزمن

داروهای مسکن قوی‌ای وجود دارند که اغلب برای درمان درد انتخاب می‌کنیم و اوپیوئید یا نارکوتیک نامیده می‌شوند. این مسکن‌ها با نسخه سبز و قرمز قابل‌دریافت‌اند و با وجود اثربخشی بالا و اصلاح بسیاری از عوارضشان با فناوری نوین، افزون بر خطر هرچند پایین وابستگی، عوارضی مانند یبوست و تهوع نیز دارند. در مطالعه موضوع این نوشته، منتشرشده در اوت 2017، کشف شد که برخی داروهای سرطان ممکن است در درمان درد مزمن جای مسکن‌های اوپیوئیدی را بگیرند.

در پژوهش تلاش شد مشخص شود آیا گیرنده EGFR نقشی در احساس درد دارد یا نه.

بر اساس نتایج پژوهش؛

• کشف شد EGFR نقش مهمی در درد دارد. موش‌ها در آزمایش‌های انجام‌شده روی آن‌ها، مشاهده شد رابطه پروتئین Epiregulin و گیرنده EGF نقش مهمی در درد دارد.
• به‌ویژه سرطان ریه دارای جهش EGFR مثبت درمانش شامل داروهای مهارکننده گیرنده EGFR است؛ مشخص شد این داروها هنگام تجویز به مدل‌های موشی در درمان درد و التهاب مزمن مؤثرند.

این مطالعه از نظر بالینی چه معنایی دارد؟

• EGFR به‌علت نقش در سرطان، یکی از مولکول‌های بسیار پژوهش‌شده و هدف توسعه دارو در پژوهش سرطان است. این مطالعه، نخستین مطالعه توضیح‌دهنده رابطه EGFR و درد است.
• باید تأکید کرد که این مطالعه تنها کشف یک گیرنده دخیل در درد است. مطالعات آزمایشگاهی نشان داده‌اند داروهای سرطان هدف‌گیرنده EGFR ممکن است در درمان درد مؤثر باشند. مطالعات آینده پاسخ خواهند داد آیا واقعاً در درد مزمن انسان مؤثرند یا نه. همچنین با طراحی دوباره این داروها می‌توان درمان‌های مؤثرتر درد توسعه داد.

شاید برایتان جالب باشد:

• آیا واقعاً نمی‌توان با درد بیمار سرطانی مقابله کرد؟