در سرطان پروستات مرحله اولیه، جراحی از پیگیری فعال بهتر نیست

بر اساس نتایج یک مطالعه مهمِ حدود 20 ساله، جراحی سرطان پروستات کم‌خطر و مرحله اولیه، در مقایسه با پیگیری فعال این بیماران، مرگ‌ومیر را بیشتر کاهش نمی‌دهد. یعنی نتایج جراحی برای سرطان پروستات مرحله اولیه از مشاهده و پیگیری بهتر نیست.

در 13 ژوئیه، NEJMنتایج مطالعه Prostate cancer Intervention Versus Observation Trial، PIVOT، را منتشر کرد. این مطالعه از سال 1994 آغاز شد و 731 بیمار مبتلا به سرطان موضعی پروستات که در آن شرکت داشتند، با میانه 12.7 سال پیگیری شدند.

این سرطان پروستات مرحله اولیهدر بخشی از بیماران با پروستاتکتومی رادیکال یعنی جراحی سرطان پروستات درمان شد، در حالی که گروه دیگر تنها تحت مشاهده قرار گرفتند.

در پایان 20 سال، نتایج مطالعه نشان داد میزان مرگ‌ومیر در گروه جراحی %61.3 بود؛ از 364 بیمار، 223 نفر. در گروه مشاهده این میزان %66.8 بود؛ از 367 بیمار، 245 نفر. اما این اختلاف حدود 5 درصد از نظر آماری معنی‌دار نبود؛ فاصله اطمینان 95%، CI، از −1.5 تا 12.4؛ نسبت خطر 0.84؛ فاصله اطمینان 95% از 0.70 تا 1.01؛ P=0.06.

در تحلیل زیرگروه‌های مطالعه، در بیماران دارای خطر متوسط که جراحی شده بودند، مرگ‌ومیر ناشی از همه علت‌ها کمتر بود. با این حال، در خطر پایین یا بالا جراحی چنین مزیتی نشان نداد. همچنین، ناتوانی در نگه داشتن ادرار یا بی‌اختیاری ادرار، و مشکل نعوظ یا اختلال نعوظ، همان‌طور که انتظار می‌رفت، در افراد جراحی‌شده شایع‌تر بود. به دلیل سرطان پروستات یا درمان آن، دشواری در انجام فعالیت‌های روزانهدر دو سال نخست پس از تشخیص، در گروه جراحی بیشتر از گروه مشاهده بود.

در نتیجه،بر اساس یافته‌های پیگیری حدود 20 ساله بیماران مبتلا به سرطان پروستات موضعی / مرحله اولیه، جراحی در کاهش مرگ‌ومیر ناشی از همه علت‌ها یا سرطان پروستات، بر پیگیری فعال برتری ندارد. همچنین، اگرچه به نظر می‌رسد جراحی در این بیماران احتمال عود موضعی بیماری را کاهش می‌دهد، این عودها اغلب بدون هیچ شکایتی، یعنی بدون علامت، هستند. علاوه بر این، جراحی سرطان پروستات مرحله اولیه در مقایسه با مشاهده بیماران، عوارض جانبی بیشتری دارد.

شاید برایتان جالب باشد:

• طبقه‌بندی خطر سرطان پروستات چیست؟