گذرنامهٔ واکسن چیست و چه دامنهای باید داشته باشد؟ بحث اخلاقی در کووید-19

با تکمیل واکسیناسیون افراد بیشتری در سراسر جهان با واکسنهای کووید-19، بحث دربارهٔ «گذرنامههای واکسن» شدت گرفت. این وضعیت، دوراهیهای اخلاقی به همراه دارد.
Mark A.Hall از دانشکدههای حقوق و پزشکی دانشگاه Wake Forest و David M. Studdert از دانشکدههای حقوق و پزشکی دانشگاه Stanford، در مقالهای منتشرشده بهصورت آنلاین در 31 مارس 2021 در New England Journal of Medicine، برجستهترین مجلهٔ پزشکی جهان، برخی از مهمترین ملاحظات اخلاقی را مطرح میکنند.
گذرنامهٔ واکسن با اشتیاق بازگشت به زندگی عادی
با ورود همهگیری کووید-19 به مرحلهٔ بعد، همراه با اشتیاق بازگشت به زندگی عادی و گسترش واکسنهای مؤثر، بحث گذرنامههای واکسن آغاز شد.
گذرنامهٔ واکسن، گواهی واکسیناسیونی است که محدودیتهای بهداشت عمومی را برای دارندگانش کاهش میدهد.
دولت بایدن، دولت بریتانیا و اتحادیهٔ اروپا اکنون امکانپذیری آن را بررسی میکنند. استرالیا، دانمارک و سوئد به اجرای آن متعهد شدهاند و اسرائیل که در واکسیناسیون سرانه پیشتاز جهان است، از هماکنون به شهروندان واکسینهشده «گذر سبز» میدهد.
گرچه تاکنون «صلاحیت سفر» محور اصلی گذرنامهٔ واکسن بوده، استفاده از برخی گذرنامهها برای تنظیم دسترسی به گردهماییهای اجتماعی و تفریحی، محل کار یا مدرسه نزدیک به نظر میرسد. مثلاً گذرهای سبز اسرائیل اجازهٔ ورود به مکانهایی را میدهند که در غیر این صورت محدودند، مانند هتل، باشگاه، رستوران، تئاتر و محل اجرای زندهٔ موسیقی. الگوی مشابه نیویورک نیز حضور در تئاتر، سالن ورزشی، محل رویدادها و عروسیهای بزرگ را مجاز میکند.
چرا گذرنامهٔ واکسن؟
منطق بنیادی این برنامهها این است که محدودیتهای بهداشت عمومی، که آزادیها و فعالیتهای ارزشمند اجتماعی را محدود میکنند، باید بر اساس خطر قابلتأیید تنظیم شوند.
در مجموع، چنین متناسبسازیای هدفی بحثبرانگیز نیست؛ مدتهاست که اصل محوری حقوق مدنی و عملکرد بهداشت عمومی است. ضرورت متناسب کردن محدودیتها بهویژه زمانی قانعکننده است که محدودیتها شدیدند، احساس عمومی خواهان قدری گشایش است و کاهش محدودیتها احتمالاً برای برخی افراد قابلشناسایی ایمن خواهد بود، اما برای همه ایمن نیست.
نگرانیها دربارهٔ گذرنامهٔ واکسن
بااینحال، استفاده از گذرنامهٔ واکسن کووید-19 برای تنظیم محدودیتها، بحثی جدی با چند نگرانی مهم به راه انداخته است:
- نخست، تا زمانی که عرضهٔ واکسن محدود است، امتیاز دادن به کسانی که خوششانس بودهاند و زودتر دسترسی یافتهاند، از نظر اخلاقی پرسشبرانگیز است.
- دوم، حتی پس از کاهش محدودیت عرضه نیز به نظر میرسد میزان واکسیناسیون در اقلیتهای نژادی و جمعیت کمدرآمد، بهطور نامتناسب پایین بماند. در ارتباط با آن، اگر تاریخ راهنما باشد، برنامههای امتیاز اجتماعی بر پایهٔ «صلاحیت» ممکن است به تبعیض ناعادلانه بینجامند.
- سوم، دامنهٔ محافظت واکسیناسیون بهویژه در برابر واریانتهای جدید و احتمال انتقال ویروس توسط افراد واکسینهشده هنوز کاملاً شناخته نشده است.
- چهارم، امتیاز دادن به واکسینهشدهها، افرادی را که به واکسیناسیون اعتراض دینی یا فلسفی دارند مجازات خواهد کرد.
- پنجم، دربارهٔ واکسنهایی که از سوی FDA تأیید نشدهاند (واکسن Oxford/AstraZeneca، واکسن چینی Sinovac و واکسن روسی Sputnik V)، هنوز روشن نیست گذرنامههای ملی صادرشده برای دریافتکنندگان این واکسنها، اعتبار بینالمللی خواهند داشت یا نه.
- ششم، گذرنامه بر پایهٔ واکسن صادر شود یا بر پایهٔ پادتنهای ایجادشده علیه کووید-19 ؟ یعنی گذرنامهٔ واکسن باید نهفقط واکسینهشدهها، بلکه افرادی را که عفونت را پشت سر گذاشتهاند نیز در بر بگیرد؛ اما مدت اعتبار چقدر باشد؟
- سرانجام، برای تأیید درست واکسیناسیون، رویکرد مورد توافقی نداریم.
آیا با گذرنامهٔ واکسن میتوان امتیاز داد؟
به نظر میرسد جامعه دربارهٔ مناسب بودن امتیازهای مصونیت، عمیقاً دوپاره است. تابستان گذشته نظر یک هیئت نمونهٔ نمایندهٔ کشور را گرفتیم. در نظرسنجی دربارهٔ کووید-19 و برنامههای صدور گواهی بر پایهٔ آزمایش مثبت پادتن، حمایت عمومی از نصف فراتر نرفت. افزون بر این، برخلاف دیدگاهها دربارهٔ بسیاری از سیاستهای مهار همهگیری، اختلاف نظر دربارهٔ گذرنامهٔ مصونیت از مرزهای ایدئولوژیک، نژادی و اجتماعیاقتصادی عبور میکند. نظرسنجی در مرحلهٔ زودتری از همهگیری انجام شد و مصونیت ناشی از واکسن را صریحاً بررسی نکرد؛ اما نظرسنجیهای جدیدتر که آن را بررسی کردهاند نیز اختلاف نظر عمیقی نشان دادهاند.
ماهیت و میزان مصونیت ناشی از واکسیناسیون باید بهتر شناخته شود
دیدگاههای متفاوت و استدلالهای رقیب نشان میدهند تصویب سیاست رسمی دولت برای استفادهٔ گسترده از گذرنامهٔ واکسن، شتابزده و برای آمریکا بسیار نامحتمل است. این سردرگمی فقط به آمریکا محدود نیست. از سوی دیگر، معتقدیم اعتراضهای مطرحشده برای توجیه ممنوعیت هر نوع استفاده از گواهی واکسن، آنگونه که برخی مفسران پیشنهاد کردهاند، کافی نیست.
دسترسی به واکسن با تلاش ویژه برای رسیدن به گروههای محروم، بهسرعت افزایش مییابد. هرچند باید ماهیت مصونیت ناشی از واکسیناسیون و میزان آن را بهتر شناخت، بهاندازهٔ کافی روشن به نظر میرسد که واکسیناسیون خطر، بهویژه خطر کووید-19 شدید را بهطور چشمگیری کاهش میدهد.
سازوکارهای قابلاعتماد و دقیق صدور گواهی مهماند. اما توسعهٔ آنها عمدتاً موضوعی فنی است که برخی شرکتهای پیشرو فناوری به آن میپردازند و نباید سیاستی را که از جهات دیگر معقول است کاملاً متوقف کند. سرانجام، عادلانه به نظر میرسد از کسانی که واکسیناسیون را رد میکنند بخواهیم پیامد محدودیتها را بپذیرند؛ بهویژه اگر مجموع این تردیدها مصونیت جمعی را دستنیافتنی کند.
بنابراین رد دو موضع افراطی، یعنی برنامهٔ اجباری عمومی گسترده یا ممنوعیت همهٔ استفادههای خصوصی از گواهی، تصمیمی نسبتاً آسان است. اما سیاستگذاران در فضای گسترده و پیچیدهٔ میان آنها چگونه پیش بروند؟ قابلقبول یا بهینه بودن گذرنامهٔ واکسن، بسته به زمینه بسیار متفاوت است. دو ویژگی برای ارزیابی مناسب بودن سیاستها اهمیت ویژه دارند: ماهیت فعالیتهای برخوردار از امتیاز و هویت تنظیمگر.
آیا الزام گذرنامهٔ واکسن، میزان واکسیناسیون را افزایش میدهد؟
نقطهٔ شروع مهم، جدا کردن گذرنامه از الزام است. وقتی دولت شرکت در فعالیتهای اساسی مانند کار یا تحصیل را مشروط کند، گواهی عملاً نقش برنامهٔ واکسیناسیون اجباری را دارد. خطرهای حقوقی و اخلاقی الزام دولتی واکسن SARS-CoV-2، در جای دیگری بهخوبی بررسی شدهاند. بنابراین اینجا بر کاربردهای سیاستی گواهی واکسن، بهجز محدود کردن دسترسی فیزیکی به محیطهای اساسی مانند محل کار، مدرسه و مؤسسهٔ درمانی توسط دولت، تمرکز میکنیم.
مفهوم گذرنامه بیش از همه برای سفر روشن است
بسیاری از کشورها برای عبور از مرزهای بینالمللی، قرنطینه مقرر میکنند. قرار است گذرنامهٔ واکسن استثنایی برای قرنطینه باشد؛ اما کشورها در این مورد به توافق نرسیدهاند. مراکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا (US-CDC)، سابقهٔ ابتلا به کووید-19 را دلیلی برای لغو قرنطینه میپذیرد و برای سفر از بیشتر کشورها، رفع محدودیت بهبودیافتگان کووید-19 را توصیه کرده است. به نظر میرسد اعمال همین اصول برای مسافرانی که تکمیل واکسیناسیون را ثابت میکنند، فقط مسئلهٔ زمان باشد.
دولت در پیشبرد سیاست سفر مرتبط با واکسن، میتواند از تدوین استانداردهای ثبت قابلاعتماد واکسیناسیون آغاز کند. احتمالاً این استانداردها زودتر از سایر زمینهها در همکاری عمومیخصوصی صنعت سفر پدید میآیند و سپس به محیطهای دیگر گسترش مییابند.
گذرنامهٔ واکسن در زمینههای غیر از سفر
این محیطهای دیگر، گردهماییهای اجتماعی و تفریحی را شامل میشوند. در اینجا دلیل کنترل دولتی ضعیفتر است؛ زیرا سیاستگذاری و اجرای خط مقدم، طبیعیتر است که به مشارکتکنندگان فردی یا جمعی واگذار شود. منطقی است لیگهای ورزشی، سالنهای کنسرت و ورزش، باشگاهها، رستورانها و بارها بتوانند دسترسی مشتری را بر اساس وضعیت واکسیناسیون تعیین کنند؛ این کار ممکن است به تلاش گستردهتر برای تشویق واکسیناسیون نیز کمک کند. دولتها، گرچه بازیگر اصلی نیستند، باید در هدایت کمک کنند. مشارکتکنندگان فردی یا جمعی به استاندارد و مرز نیاز دارند، از جمله دستورالعمل روشن برای منع استفادهٔ تبعیضآمیز و غیرقانونی از گواهی واکسن. بهطور کلیتر، دولت با افزایش تأمین و توزیع واکسن و دوچندان کردن تلاش برای جمعیت کمبرخوردار، میتواند نابرابری ناشی از گواهی خصوصی را کاهش دهد.
همچنین برای پرهیز از تعارض با قوانین منع تبعیض علیه افراد دارای معلولیت، سیاست واکسیناسیون کارفرما باید بر خطر واقعی برای سلامت کارکنان یا مشتریان استوار باشد. با گسترش برنامههای صدور گواهی، راهنمایی بیشتر و اجرای دقیق قواعد، از جمله توجه به شکایتها و گزارش افشاگران، لازم خواهد شد.
نقش مهم دیگر دولت، فراهم کردن دسترسی آسان طراحان قواعد صدور گواهی به بهترین و تازهترین اطلاعات علمی دربارهٔ اثربخشی و محدودیت واکسنهاست. دولت در جمعبندی این اطلاعات باید بپذیرد هدف اصلی راهنمایی مشارکتکنندگان فردی یا جمعی، حذف کامل خطر نیست. بلکه پیچیدگی اجتماعی کووید-19، راهنمایی دربارهٔ درجات خطری میخواهد که مشارکتکنندگان مختلف ممکن است بهطور معقول بخواهند از آن پرهیز کنند.
سرانجام، سازگاری انعطافپذیر کلیدی است. سال گذشته به ما آموخت سیاست همهگیریای که یک ماه منطقی است، شاید ماه بعد نیازمند بازنگری باشد. سیاست عقلانی و اخلاقی گواهی واکسن، با افزایش دسترسی به واکسن، نزدیک شدن به مصونیت جمعی و افزایش شواهد علمی اثربخشی یا محدودیتها، مرتب تغییر خواهد کرد. تعیین مدت اثر واکسنها و میزان محافظت در برابر واریانتهای تازه، حیاتی است. اما دانستن اجتنابناپذیری تغییر، دلیل کنار گذاشتن راهنمایی تا روشن شدن شرایط نیست. شرایط فعلی سیاستهای فوری میخواهد که مجال معقولی برای توازن حفاظت از بهداشت عمومی با بازگشت به زندگی پیش از همهگیری فراهم کنند.
موضوعات مرتبط
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.