نتایج شگفت‌انگیز ایمنی‌درمانی پیش از جراحی سرطان سلول سنگفرشی پوست

سرطان‌های پوست برحسب سلول منشأ به دو گروه تقسیم می‌شوند: ملانوما ، منشأگرفته از ملانوسیت‌ها، سلول‌های رنگ‌دهنده پوست، و  غیرملانوما ، یعنی انواع غیرملانومایی. حدود 95% سرطان‌های پوست غیرملانومایی‌اند. سرطان‌های غیرملانومایی دو نوع شایع اصلی دارند: سرطان سلول بازال  و  سرطان سلول سنگفرشی . این 2 نوع عمده‌اند. ترتیب فراوانی سرطان پوست از شایع به نادر چنین است: سلول بازال، سلول سنگفرشی و ملانوما. سرطان سلول سنگفرشی پوست فقط در ایالات متحده سالانه 700 هزار فرد جدید را درگیر می‌کند. عامل خطر اصلی همه سرطان‌های پوست، پرتو خورشید است.

بیشتر بیماران سرطان غیرملانومایی پوست با جراحی موفق درمان می‌شوند. در تومور پیشرفته‌تر، جراحی گسترده‌تر یا پرتودرمانی  معمولاً برای کنترل بیماری موضعی کافی است. در سرطان پوست دارای  متاستاز ، یعنی گسترش در بدن، درمان به بازال یا سنگفرشی بودن سلول بستگی دارد، اما گزینه‌ها بسیار محدودند.

سرطان سلول بازال پوست بسیار به‌ندرت متاستاز می‌دهد، اما حدود 5% سرطان سلول سنگفرشی پوست به غدد لنفاوی ناحیه‌ای و اندام‌های دور گسترش می‌یابد.

نقطه عطف درمان سرطان سلول سنگفرشی پوست

در سرطان سلول سنگفرشی پوست مرحله 2-4،  ایمنی‌درمانی نئوادجوانت بر اساس نتایج کارآزمایی فاز II، نرخ پاسخ کامل پاتولوژیک بالایی ایجاد کرد. مطالعه در کنگره ESMO 2022 ارائه و هم‌زمان در NEJM منتشر شد.

نویسنده اصلی، دکتر Neil D. Gross و همکاران، مطالعه مقدماتی ایمنی‌درمانی نئوادجوانت cemiplimab انجام دادند. هدف، تعیین واکنش سلول‌های سرطان سنگفرشی پوست به درمان و شناخت بیشتر زیست‌شناسی بود، اما نتایج چشمگیر بودند. Gross گفت: «از پاسخ خوب بیماران شگفت‌زده شدیم. بیش از نیمی پاسخ کامل پاتولوژیک داشتند و 4 نفر از 20 بیمار، پاسخ پاتولوژیک تقریباً کامل گرفتند.»

در این مطالعه با 79 بیمار در مراکز استرالیا، آلمان و ایالات متحده، 63% بیماران پاسخ پاتولوژیک واقعاً چشمگیری به درمان داشتند. حتی چند بیمار با پاسخ بسیار خوب، جراحی را نپذیرفتند.

دکتر Gross گفت: «این نتایج آن‌قدر چشمگیرند که تصور اثر نگذاشتنشان بر شیوه درمان این بیماران دشوار است».

نتایج چشمگیر و گزینه‌ای جذاب

میانه سن 79 بیمار کارآزمایی تازه 73 بود؛ 85% مرد و 87% سفیدپوست بودند. حدود 91% تومورها در سر و گردن بودند؛ 6% مرحله II، 48% مرحله III و 46% مرحله IV داشتند. همه بیماران چهار دوز 350 mg cemiplimab با فاصله 3 هفته دریافت کردند.

پس از میانگین 9,7 ماه پیگیری، با بازه 1,3-19,6 ماه، 51% بیماران پاسخ کامل پاتولوژیک گرفتند (فاصله اطمینان 95%، 39%-62%). ابتدا برآورد می‌شد 25% پاسخ پاتولوژیک بگیرند. 13% دیگر پاسخ عمده پاتولوژیک داشتند (فاصله اطمینان 95%، 6-22%). 25% پاسخ کامل یا عمده پاتولوژیک نداشتند؛ این به‌صورت سلول‌های زنده تومور در دست‌کم 10% نمونه جراحی تعریف شد.

72% بیماران عارضه‌ای داشتند که پژوهشگر آن را مرتبط با درمان می‌دانست؛ شایع‌ترین‌ها خستگی (28%)، راش ماکولوپاپولر (14%) و اسهال (11%) بودند. 15% عارضه مرتبط با ایمنی داشتند و 4% رویداد نامطلوب ایمنی درجه 3 را تجربه کردند.

با وجود نتایج امیدوارکننده، پژوهش بیشتری لازم است. پرسش مهم، تعداد مطلوب درمان پیش از جراحی است؛ مطالعه مقدماتی دو دوز و فاز II چهار دوز داشت. پرسش دیگر، امکان بی‌نیاز کردن برخی بیماران از جراحی و پرتودرمانی پس از درمان است. پرسش‌های بی‌پاسخ مهم زیادی درباره گسترش آن در عملکرد بالینی وجود دارد، اما فکر می‌کنم بازگشتی در کار نیست. نتایج آن‌قدر چشمگیرند که گزینه‌ای بسیار جذاب برای بیماران و پزشکانشان هستند.