رفتن به محتوا
Prof. Dr. Mustafa Özdoğan · متخصص انکولوژی پزشکی

یک پادتن از یک سلول: کوهلر، میلشتاین و هیبریدوما، ۱۹۷۵

یک پادتن از یک سلول: کوهلر، میلشتاین و هیبریدوما، ۱۹۷۵
در این مقاله

 

یک پادتن از یک سلول: کوهلر، میلشتاین و هیبریدوما، ۱۹۷۵

دوره: 1974 تا 1984 (ورود کوهلر به آزمایشگاه در آوریل 1974، مقالهٔ Nature در 7 اوت 1975، نوبل 1984)
مکان: آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی MRC (Medical Research Council Laboratory of Molecular Biology)، کمبریج، انگلستان

در روز ۹۶ به ایدهٔ «گلولهٔ جادویی» پاول ارلیش نگاه کردیم: مادهای که فقط هدف خود را پیدا می‌کند. این نوشته دربارهٔ آن گلوله نیست، دربارهٔ چیزی است که می‌توانست گلوله را هدایت کند: تولید پادتنی یکدست. از همان آغاز بگویم: مقالهٔ ۱۹۷۵ دربارهٔ سرطان نیست، دربارهٔ گلبول‌های قرمز گوسفند است. این نوشته با تأخیر نوشته می‌شود؛ باید بلافاصله پس از روز ۱۵۷ می‌آمد و قولی که در بخش «فردا»ی روز ۱۵۷ داده شده بود عملی نشده بود. امروز آن را عملی می‌کنم.

— ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵: یک آزمایشگاه، یک پرسش —

یک پژوهشگر پسادکتری و یک ایمونولوژیست

گئورگ کوهلر در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ در مونیخ به دنیا آمد. در فرایبورگ زیست‌شناسی خواند و در ۱۹۷۴ دکترایش را در مؤسسهٔ ایمونولوژی بازل نزد فریتس ملخرز دربارهٔ آنزیم بتاگالاکتوزیداز گرفت. از آوریل ۱۹۷۴ تا مارس ۱۹۷۶ با بورس بلندمدت EMBO در گروه سزار میلشتاین در آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی شورای پژوهش‌های پزشکی کار کرد؛ زندگی‌نامهٔ نوبل این کار را همجوشی لنفوسیت‌ها توصیف می‌کند.

میلشتاین در ۸ اکتبر ۱۹۲۷ در شهر بایا بلانکای آرژانتین به دنیا آمد. در ۱۹۵۸ با بورس British Council به کمبریج رفت؛ وقتی فشار سیاسی او را از سمتش در آرژانتین دور کرد، نزد فرد سنگر به کمبریج بازگشت و در ۱۹۶۳ به کادر علمی آزمایشگاه پیوست. به توصیهٔ سنگر از آنزیم‌شناسی به ایمونولوژی رفت.

چکیدهٔ مقالهٔ ۱۹۷۵ مسئله را روشن بیان می‌کند. ردهٔ سلولی میلوما پادتن می‌ساخت، اما نمی‌شد از پیش انتخاب کرد که پادتن علیه کدام هدف باشد؛ غربال کردن ردههای موجود بر پایهٔ فعالیت پادتنی، به گفتهٔ نویسندگان، راه رضایت‌بخشی نبود. آنچه لازم بود برعکس بود: نخست هدف را برگزینی، سپس ردهٔ سلولی پیوسته‌رشدکننده‌ای به دست آوری که علیه همان هدف پادتن بسازد.

این پرسش همتای آزمایشگاهی نظریهٔ «زنجیرهٔ جانبی» ارلیش است که در روز ۹۶ دیدیم: مولکولی که با هدف جور باشد فقط به آن می‌چسبد. ارلیش این را فرضیه‌ای مطرح کرده بود؛ در ۱۹۷۵ راهی تکرارپذیر برای به دست آوردن آن مولکول پیدا شد. پادتنی که از یک رده سلولی بیاید هر بار یکسان خواهد بود؛ پادتن‌های سرم یک جانور اما آمیزهٔ ردههای بسیار بودند و هر شیشه ممکن بود اندکی متفاوت درآید.

— ۷ اوت ۱۹۷۵: جلد ۲۵۶ Nature —

پیوند میلوما با یک لنفوسیت

7 اوت 1975

کوهلر و میلشتاین، Nature ۲۵۶:۴۹۵-۴۹۷

عنوان مقاله یعنی «کشت‌های پیوستهٔ سلول‌های همجوش‌شده که پادتنی با ویژگی از پیش تعیین‌شده ترشح می‌کنند». بر پایهٔ چکیده، یک ردهٔ میلومای موش با سلول‌های طحال موشی ایمن‌شده همجوش شد؛ هدف گلبول‌های قرمز گوسفند بود و ردههای سلولی حاصل پادتن علیه گلبول‌های قرمز گوسفند ترشح می‌کردند. نویسندگان همچنین دو ردهٔ شناخته‌شدهٔ میلومای موش را با هم همجوش کردند تا بررسی کنند زنجیره‌های ایمونوگلوبولین سلول‌های والد چگونه بیان می‌شوند و با هم اثر می‌گذارند. چکیده کاربرد مشخصی نام نمی‌برد.

یک نکتهٔ جانبی: نوشتهٔ تاریخی لارا مارکس می‌گوید نخستین پادتن‌های تک‌دودمانی زیست‌پذیر در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۷۵ به دست آمد. این تنها یک منبع ثانویه است؛ اگر درست باشد، از آزمایش تا انتشار حدود نیم سال گذشته است. یادنامهٔ دانشگاه کمبریج دربارهٔ میلشتاین هم می‌گوید توان تجاری در آخرین جملهٔ مقاله یادآوری شده بود؛ چون متن کامل را نخوانده‌ام، این را هم جزئیاتی مبتنی بر یک منبع می‌گذارم.

پادتن تک‌دودمانی و هیبریدوما

هر ردهٔ سلول B فقط یک نوع پادتن می‌سازد و این پادتن فقط به بخش معینی از پادگن می‌چسبد. پادتنی که از این یک رده بیاید «تک‌دودمانی» (مونوکلونال) نام دارد. مشکل این است که سلول‌های B عادی در کشت زمان درازی تکثیر نمی‌شوند. راه‌حل، همجوشی یک سلول B پادتن‌ساز با یک سلول سرطانیِ بی‌حد تکثیرشونده، یعنی میلوما، بود: هیبرید حاصل، یعنی هیبریدوما، هم پادتن برگزیده را می‌سازد هم به تکثیر ادامه می‌دهد. توان تکثیر یک رده سرطانی در اینجا به عنوان ابزار قرض گرفته می‌شود.

پیوند این روش با سرطان مستقیم نیست، غیرمستقیم است. سلول‌های توموری به یک معنا دو بار وارد می‌شوند: میلوما، سرطان سلول‌های پلاسما، توان تکثیر نامحدود را به هیبریدوما می‌دهد؛ بعدها پادتن‌های تولیدشده با این روش برای شناسایی نشانه‌های سطح سلول‌های توموری به کار می‌روند. این دو سو زمینهٔ مشترک رویدادهای ۱۹۸۲ و ۱۹۸۴ است که در زیر آمده است.

— ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰: پرسش حق ثبت —

حق ثبتی که درخواست نشد

بر پایهٔ یادنامهٔ میلشتاین، MRC درخواست ثبت اختراع نداد؛ در آن زمان National Research Development Corporation (NRDC) بر اختراع‌های MRC انحصار داشت و میلشتاین دست‌نوشته را برای ارزیابی تجاری فرستاده بود. نخست‌وزیر مارگارت تاچر در این باره میلشتاین و MRC را علناً نقد کرد؛ میلشتاین نقد را ناروا دانست و «بوروکراسی» را مقصر دانست.

نوشتهٔ مارکس این را چنین کامل می‌کند: NRDC رد کرد و گفت کاربرد تجاری فوری نمی‌بیند؛ دو حق ثبت نخست پادتن‌های تک‌دودمانی در اکتبر ۱۹۷۹ و آوریل ۱۹۸۰ به دانشمندان آمریکایی‌ای رسید که از میلشتاین سلول گرفته بودند؛ و میلشتاین می‌گفت حق ثبت را خوش نمی‌دارد و نبودن آن به او امکان داد یافته‌ها را آزادانه با دیگران در میان بگذارد. همهٔ این جزئیات به مارکس تکیه دارد، برای همین در بخش راستی‌آزمایی آن را منبع واحد علامت زدم. خوانش متعادل این است: نبودن حق ثبت برای MRC درآمد زودهنگام نیاورد، اما روش میان آزمایشگاه‌ها به سرعت پخش شد.

— ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴: نخستین رد پاها در سرطان —

ضدایدیوتایپ در لنفوم، «امکان» در نوبل

در ۴ مارس ۱۹۸۲ مقالهٔ میلر، مالونی، وارنکه و لوی با عنوان «درمان لنفومای سلول B با پادتن تک‌دودمانی ضدایدیوتایپ» در New England Journal of Medicine منتشر شد (جلد ۳۰۶، شمارهٔ ۹، صفحه‌های ۵۱۷ تا ۵۲۲). چکیدهٔ در دسترس من ناقص است: می‌گوید ناحیهٔ متغیر یگانهٔ ایمونوگلوبولین هر ردهٔ لنفوما، یعنی ایدیوتایپ، می‌تواند نشانی ویژهٔ تومور باشد و پادتن‌های ضدایدیوتایپ برای پایش تومورهای سلول B به کار می‌رفتند. شمار بیماران و نتیجه را نتوانستم بخوانم؛ ثبت نمایه این کار را گزارش مورد طبقه‌بندی می‌کند. پس نمی‌گویم «درمان مؤثر»، فقط مشخصات یکی از نخستین تلاش‌ها در سرطان را می‌دهم.

نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۱۹۸۴ به نیلز یرنه، گئورگ کوهلر و سزار میلشتاین رسید؛ دلیل آن «ویژگی در رشد و کنترل دستگاه ایمنی» و «اصل تولید پادتن‌های تک‌دودمانی» بود. بیانیهٔ مطبوعاتی نوبل کاربردها را برمی‌شمارد: نقشه‌برداری پادگن‌ها، خالص‌سازی (برای نمونه اینترفرون، نک. روز ۱۳۵، با کروماتوگرافی تمایلی)، تعیین نشانه‌های سطح سلول برای تفکیک انواع تومور، و فایدهٔ پادتن‌های ضد گلبول‌های سفید در پیوند. درمان تومور را به صورت یک امکان مطرح می‌کند، نه نتیجه‌ای قطعی.

— پس از آن —

دارویی بیست‌وسه سال بعد

کوهلر از ۱۹۷۶ در مؤسسهٔ ایمونولوژی بازل کار کرد، سپس مدیر مؤسسهٔ ایمونوبیولوژی ماکس پلانک در فرایبورگ شد؛ زندگی خود را در ۱ مارس ۱۹۹۵ از دست داد. میلشتاین در ۲۴ مارس ۲۰۰۲ زندگی را بدرود گفت. در ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۸، روزی که FDA تراستوزوماب (هرسپتین) را تأیید کرد، از ۷ اوت ۱۹۷۵ حدود ۲۳٫۱ سال گذشته بود (روز ۱۷۴). ریتوکسیماب و تراستوزوماب در برنامه موضوع روزهای جداگانه‌اند (۱۹۲ و ۱۹۳). آنجا خواهیم دید که روشی زاده‌شده از سلول‌های موش برای درمان انسان تطبیق داده می‌شود؛ در این نوشته فقط زایش روش و نخستین رد پایش در سرطان را می‌گویم. مقالهٔ ۱۹۷۵ کوهلر و میلشتاین صفحهٔ نخست این داستان است، نه صفحهٔ آخر.

بها و محدودیت‌ها

نخست، آزمایش ۱۹۷۵ روی سلول‌های موش و گلبول‌های قرمز گوسفند انجام شد؛ شرح یک روش بود، نه داده‌ای دربارهٔ درمان انسان. دوم، دانستن مشخصات یک آزمایش در سرطان دانستن اثر آن نیست: در کار گروه لوی در ۱۹۸۲ شمار بیماران و نتیجه را نتوانستم بخوانم. سوم، حتی بیانیهٔ نوبل درمان تومور را امکان معرفی کرد. چهارم، بحث حق ثبت دوسویه است: درآمد زودهنگام از دست رفت، اما روش آزادانه پخش شد؛ به گفتهٔ مارکس، MRC بعدها از حق ثبت بهبودهای داروهای مبتنی بر پادتن تک‌دودمانی بیش از ۴۸۶ میلیون پوند درآمد کسب کرد. این رقم به یک منبع تکیه دارد.

۲۴ ژانویهٔ ۱۹۷۵ نخستین هیبریدوما ← ۷ اوت ۱۹۷۵ انتشار≈ ۰٫۵ سال۷ اوت ۱۹۷۵ انتشار ← ۴ مارس ۱۹۸۲ مقالهٔ لنفوم≈ ۶٫۶ سال۷ اوت ۱۹۷۵ انتشار ← نوبل ۱۹۸۴ (در سطح سال)≈ ۹ سال۷ اوت ۱۹۷۵ انتشار ← ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۸ تأیید ترستوزومب≈ ۲۳٫۱ سالطول کامل = ۲۵ سال؛ از تعداد روزها محاسبه شده، نوبل در سطح سال

زمان پس از انتشار. درازای ستون‌ها سال‌های میان دو تاریخ را نشان می‌دهد؛ درازای کامل ۲۵ سال است. ستون نخست از ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۷۵ تا انتشار ۷ اوت ۱۹۷۵ است (منبع واحد)؛ دو ستون بعدی از ۷ اوت ۱۹۷۵ تا مقالهٔ لنفومای ۴ مارس ۱۹۸۲ و تا نوبل ۱۹۸۴ در حدود ۹ سال بعد (در سطح سال)؛ ستون سبز تا تأیید تراستوزوماب در ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۸ است.

— چشم‌انداز ترکیه —

پیوند محلی وارسی‌شده‌ای نیافتم

دربارهٔ نخستین کاربرد روش هیبریدوما در ترکیه منبع وارسی‌شده‌ای نیافتم؛ پس چنین پیوندی نمی‌سازم. نکتهٔ کلی: امروز در گزارش‌های سرطان‌شناسی، داروهایی که نامشان به «-mab» ختم می‌شود پادتن‌های تک‌دودمانی‌اند و هر یک نوادهٔ ایدهٔ این نوشته است. برای داروی گزارش خودتان به پزشک مراجعه کنید.

— خط زمان —

از ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۲

آوریل 1974
کوهلر در آزمایشگاه میلشتاین. بورس EMBO، آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی MRC.
24 ژانویهٔ 1975
نخستین هیبریدومای زیست‌پذیر. به گفتهٔ مارکس؛ منبع واحد.
7 اوت 1975
مقالهٔ Nature. کوهلر و میلشتاین، Nature 256:495-497.
اکتبر 1979 و آوریل 1980
دو حق ثبت نخست پادتن تک‌دودمانی. به دانشمندان آمریکایی؛ به گفتهٔ مارکس.
4 مارس 1982
ضدایدیوتایپ در لنفومای سلول B. Miller و همکاران، NEJM 306:517-522.
1984
نوبل. یرنه، کوهلر، میلشتاین.
1 مارس 1995
کوهلر زندگی را از دست داد. بر پایهٔ زندگی‌نامهٔ نوبل.
25 سپتامبر 1998
تأیید تراستوزوماب. اعلام Genentech (روز 174).
24 مارس 2002
میلشتاین زندگی را بدرود گفت. بر پایهٔ زندگی‌نامهٔ نوبل.
امروز — روز 158
پادتن یکدست. روش تولید پادتنی با هدف قابل انتخاب.
— یادداشت‌های راستی‌آزمایی —

آنچه وارسی شد، آنچه نامعلوم ماند

  • روز ۱۵۸ با تأخیر نوشته شد: کوهلر و میلشتاینِ قول‌داده‌شده در بخش «فردا»ی روز ۱۵۷ پس از نوشته‌های ۱۵۹ تا ۱۷۴ نوشته شد؛ شماره‌گذاری فایل‌ها از این رو خارج از ترتیب است.
  • مشخصات Nature: عنوان، نویسندگان، جلد، صفحه‌ها و چکیده از صفحهٔ چکیدهٔ مجله؛ شماره (۵۵۱۷) و تاریخ (۷ اوت ۱۹۷۵) از یک رکورد داده. تاریخ‌های دریافت و پذیرش در صفحه نبود. متن کامل را نخوانده‌ام.
  • ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۷۵، جزئیات حق ثبت و درآمد: نوشتهٔ لارا مارکس (History & Policy) منبع واحد است؛ رد NRDC، تاریخ دو حق ثبت نخست، ۴۸۶ میلیون پوند و گروه کاری اسپینکس فقط از آنجاست. ادعای مارکس دربارهٔ کوتاه کردن مقاله به دست ویراستاران Nature را ننوشتم. یادنامهٔ دانشگاه کمبریج جداگانه تأیید می‌کند که MRC درخواست نداد، و نقد تاچر و واکنش میلشتاین را.
  • آخرین جملهٔ مقاله: یادآوری توان تجاری از یادنامه است؛ به متن کامل مقاله نگاه نشد.
  • نوبل: دلیل و کاربردها از بیانیهٔ مطبوعاتی است؛ تاریخ اعلام جایزه در صفحه نبود، برای همین در نمودار در سطح سال نشان دادم (حدود ۹ سال).
  • گروه لوی ۱۹۸۲: مشخصات از یک نمایهٔ دانشگاهی است؛ چکیده ناقص بود و شمار بیماران و نتیجه خوانده نشد.
  • زندگی‌نامه‌های کوهلر و میلشتاین: از زندگی‌نامه‌های نوبل. صفحهٔ کوهلر کمبریج را نام نمی‌برد، برای مدیریت ماکس پلانک تاریخ نمی‌دهد و جای و علت پایان زندگی نوشته نشده است؛ من هم ننوشتم.
  • ادعای «نخستین»: روش هیبریدوما به کوهلر و میلشتاین نسبت داده می‌شود؛ در این نوشته کارهای پیشین یا موازی همجوشی سلولی را نکاویدم، برای همین واژهٔ «نخستین» را به مقاله بستم نه به روش.
  • آمیزهٔ پلی‌کلونال سرم و پیوند با ارلیش: اینکه پادتن‌های سرم یک جانور آمیزهٔ ردههای بسیار است و پیوندش با ایدهٔ زنجیرهٔ جانبی ارلیش دانش عمومی است؛ برای این نوشته جداگانه با منبع وارسی نشد.
  • پسوند «-mab»: دانش عمومی است، برای این نوشته جداگانه با منبع وارسی نشد. تاریخ ریتوکسیماب و تراستوزوماب در روزهای ۱۹۲ و ۱۹۳ وارسی می‌شود؛ تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۸ از روز ۱۷۴ است.
فردا — روز ۱۵۹

همان سال، در سویی دیگر: بونادونا، فیشر و درمان کمکی، ۱۹۷۵

امروز در آزمایشگاه پادتنی با هدف قابل انتخاب زاده شد؛ فردا در همان سال ۱۹۷۵ به میز جراحی برمی‌گردیم و به پرسشی نگاه می‌کنیم که داروی داده‌شده پس از جراحی سرنوشتش را عوض کرد: درمان کمکی.

یادداشت نویسنده: در نوشتن این مقاله به دو چیز دقت کردم. نخست، آشکارا گفتن اینکه مقالهٔ هیبریدوما دربارهٔ یک روش است نه سرطان، و اینکه درمان سرطان در ۱۹۸۴ هم به صورت یک امکان مطرح می‌شد. دوم، پنهان نکردن اینکه داستان حق ثبت را با تکیه بر یک منبع روایت کرده‌ام.

منابع و مطالعهٔ بیشتر

  1. Köhler G, Milstein C. Continuous cultures of fused cells secreting antibody of predefined specificity. Nature 1975;256(5517):495-497 (از صفحهٔ چکیده).
  2. Nobel Foundation. The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1984، بیانیهٔ مطبوعاتی، nobelprize.org.
  3. Nobel Foundation. Georges J.F. Köhler، زندگی‌نامه، Les Prix Nobel 1984، nobelprize.org.
  4. Nobel Foundation. César Milstein، زندگی‌نامه، nobelprize.org.
  5. Marks L. Overlooked scientific innovation reaps rewards 40 years on. History & Policy, historyandpolicy.org (24 ژانویهٔ 1975، جزئیات حق ثبت و درآمد؛ منبع واحد).
  6. University of Cambridge. César Milstein 1927-2002، یادنامه، cam.ac.uk.
  7. Miller RA, Maloney DG, Warnke R, Levy R. Treatment of B-cell lymphoma with monoclonal anti-idiotype antibody. N Engl J Med 1982;306(9):517-522 (از چکیدهٔ ناقص).
  8. Mukherjee S. The Emperor of All Maladies: A Biography of Cancer. New York: Scribner; 2010 (بستر کلی؛ صفحه‌های مربوط برای این نوشته دوباره خوانده نشد).

این نوشته روز ۱۵۸ از مجموعهٔ «تاریخ سرطان در ۳۶۵ روز» است و تاریخ روش تولید پادتن‌های تک‌دودمانی را به‌صورت یک خوانش تاریخی ارائه می‌کند. محتوایی تاریخی-عمومی است؛ توصیهٔ تشخیص، غربالگری یا درمان نیست. برای گزینه‌های درمان به پزشک خود مراجعه کنید. منابع وارسی شده‌اند؛ جزئیاتی که فقط به یک منبع ثانویه، یک چکیدهٔ ناقص یا متنی ناخوانده تکیه دارند در یادداشت‌های راستی‌آزمایی مشخص شده‌اند.

هوش مصنوعی DROZDOGAN

این مقاله را با هم بررسی کنیم

درباره مقاله بپرسید و پاسخ‌ها را همراه با منابع منتشرشده در سایت ما بخوانید.

هوش مصنوعی DROZDOGAN

دستیار Drozdogan

یک پادتن از یک سلول: کوهلر، میلشتاین و هیبریدوما، ۱۹۷۵

درباره مقاله بپرسید و پاسخ‌ها را همراه با منابع منتشرشده در سایت ما بخوانید.

اطلاعات گفت‌وگو و حریم خصوصی

این گفت‌وگو را دستیار Drozdogan پاسخ می‌دهد. مدیران مجاز سایت ممکن است آن را برای بررسی کیفیت بازبینی کنند. اطلاعات شخصی را به اشتراک نگذارید.

پاسخ‌ها با زیرساخت OpenAI تهیه می‌شوند. پرسش‌ها و پاسخ‌ها در آن سرویس پردازش می‌شوند؛ سوابق گفت‌وگو در سایت ما ذخیره می‌شوند. اطلاعات هویتی، تماس یا سلامت شخصی را به اشتراک نگذارید.

0 / 1000

فقط برای اطلاع‌رسانی است؛ تشخیص شخصی یا توصیه درمانی ارائه نمی‌شود.

مقاله‌های مرتبط

مقاله‌های دیگر درباره این موضوع را بخوانید.

از تازه‌ها باخبر بمانید

مقاله‌های تازه و پیشرفت‌های علمی را از طریق ایمیل دریافت کنید.

Google Analytics در صفحات عمومی مستقل از این پنجره کار می‌کند و ممکن است از کوکی‌های تحلیلی استفاده کند. انتخاب شما در اینجا فقط خدمات خارجی را کنترل می‌کند.