მოულოდნელი აღმოჩენა: სპორტმა და ვარჯიშმა შეიძლება სიმსივნე შეამციროს

2022 წლის 1 თებერვალს გამოქვეყნებულ საყურადღებო კვლევაში, ნეოადიუვანტური (ოპერაციამდე სიმსივნის შემამცირებელი) ქიმიოთერაპიის დროს სტრუქტურირებული „პრეჰაბილიტაციის“ სავარჯიშო პროგრამის შემსრულებელ საყლაპავის კიბოს მქონე პაციენტებში სიმსივნის შემცირება აღინიშნა. საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით, რომლის მონაწილეებიც არ ვარჯიშობდნენ, მათ სიმსივნის მნიშვნელოვანი რეგრესია (შემცირება) და სტადიის დაქვეითება ჰქონდათ.

British Journal of Sports Medicine ჟურნალში გამოქვეყნებული კვლევის მთავარი ავტორი Andrew Davies, Guy’s-ისა და St. Thomas-ის საავადმყოფოებიდან, „შედეგების სიძლიერე ჩვენთვის მოულოდნელი იყო“ ამბობს და ამატებს:

„ცხოველურ მოდელებში ვარჯიშით ქიმიოთერაპიის სარგებლის ზრდის მხარდამჭერი გარკვეული მტკიცებულებების შესახებ ვიცოდით, თუმცა ეს არ ყოფილა ამ კვლევის პირველი საინტერესო შედეგი. მაგრამ როცა ქიმიოთერაპიაზე პასუხის შედეგები გამოჩნდა, ჯგუფებს შორის განსხვავებების შეუმჩნევლობა შეუძლებელი გახდა.“

გუნდი კვლევაში აღნიშნავს: „სიმსივნის სტადიის დაქვეითება და ქიმიოთერაპიაზე პასუხი საყლაპავის კიბოს მიმდინარეობის ყველაზე მნიშვნელოვანი პროგნოზული ფაქტორებია. ეს სტრუქტურირებული სავარჯიშო პროგრამები შესაძლოა გვიანი სტადიის კიბოსთვის სასარგებლო იყოს გაუმჯობესებული იმუნოლოგიური და / ან ანთებითი რეგულაციის გზით.“

ვარჯიში, როგორც კიბოს სამკურნალო საშუალება

კვლევაში საყლაპავის კიბოს მქონე 40 პაციენტი იყო: 21 სტრუქტურირებულ პრეჰაბილიტაციის სავარჯიშო პროგრამას ასრულებდა, ხოლო 19 სტანდარტულ მკურნალობას აგრძელებდა. ჯგუფების ძირითადი მახასიათებლები შესადარებელი იყო. ყველამ დაასრულა ნეოადიუვანტური ქიმიოთერაპიის ოთხი ციკლი ეპირუბიცინით, ცისპლატინითა და 5 fluorouracil-ით (ECF), შემდეგ კი ოპერაცია ჩაიტარა.

ყველას ქვედა საყლაპავის ან გასტროეზოფაგური შეერთების ოპერაბელური ადენოკარცინომის დიაგნოზი ჰქონდა. სპეციალიზებულმა ექთნებმა, დიეტოლოგებმა და ფიზიოთერაპევტებმა ყველას კვების, ფიზიკური აქტივობისა და მოწევის შეწყვეტის რჩევები მისცეს. პრეჰაბილიტაციაზე თანხმობის მიმცემები დამატებით სპორტდარბაზში კვირაში 5-6-ჯერ აერობულ და ძალის გამზრდელ ვარჯიშებს ასრულებდნენ. ოპერაციამდე ბოლო დღემდე ეს კვირაში ჯამში 150 წუთს შეადგენდა.

გუნდმა ყველა კლინიკური მონაცემი გააანალიზა და სიმსივნეების შემცირება აღმოაჩინა. საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით (19 პაციენტიდან 7, 36,8%) შემცირება სავარჯიშო ჯგუფის გაცილებით მეტ პაციენტში (20 პაციენტიდან 15, 75%) აღინიშნა.

ეს პირველი კლინიკური შედეგებია, რომლებიც საყლაპავის კიბოს შემთხვევაში ვარჯიშის მნიშვნელოვან წვლილს აჩვენებს სიმსივნის შემცირებაში.

თუმცა კვლევის შეზღუდვა პაციენტთა მცირე ჯგუფი და არარანდომიზებული (არაშემთხვევითი) შერჩევაა.

რა როლი აქვს ვარჯიშს სიმსივნის შემცირებაში?

Davies-ის თქმით, მექანიზმები, რომლებითაც ვარჯიში სიმსივნის კონტროლს შეიძლება აუმჯობესებდეს, სავარაუდოდ მრავალ ფაქტორს მოიცავს და გარკვეულწილად რთულია.

„ყველაზე მარტივად რომ ვთქვათ, ყალიბდება ლოგიკურად მიჩნეული თეორია: მოვარჯიშე პაციენტებს პერიფერიულ ქსოვილებში მეტი სისხლისა და ჟანგბადის მიწოდება შეუძლიათ, რაც სამიზნე სიმსივნემდე ქიმიოთერაპიული პრეპარატის მიწოდებასაც შეიძლება ზრდიდეს.“

Davies-მა ასევე აღნიშნა, რომ კვლევამ გამოავლინა „სხეულის აგებულებისა და იმუნური და ანთებითი მარკერების მნიშვნელოვანი განსხვავებები“, რომლებიც „საბაზისო მეცნიერების დონეზე ქიმიოთერაპიაზე პასუხის მაჩვენებლებს უკავშირდება“. ანუ ვარჯიში შესაძლოა იმუნურ სისტემას სიმსივნის საწინააღმდეგოდ სასარგებლოდ არეგულირებდეს.

სავარჯიშო ჯგუფში ნეოადიუვანტური ქიმიოთერაპიის შემდეგ T ლიმფოციტების საშუალო რაოდენობა საკონტროლო ჯგუფზე მაღალი იყო. ჯგუფებს შორის განსხვავდებოდა იმუნური და ანთებითი მარკერებიც, მათ შორის ინტერლეიკინ-6, ინტერფერონ გამა და სიმსივნის ნეკროზის ფაქტორი ალფა.

დამატებით, სავარჯიშო ჯგუფში სხეულის უცხიმო მასის ინდექსი მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა. თუმცა Davies ხაზს უსვამს, რომ მიუხედავად განსხვავებების „ძალიან საინტერესო“ და „ჰიპოთეზების წარმომქმნელი“ ხასიათისა, „ამ კავშირების გადაჭარბებულ შეფასებას არ ისურვებდნენ“.