როგორ უწყობს ხელს დაბერებული მიკროგარემო კიბოს წარმოქმნასა და პროგრესირებას?

რა არის სიმსივნის მიკროგარემო?

სიმსივნის მიკროგარემო (Tumor Microenvironment = TME) ნიშნავს გარემოს, საიდანაც სიმსივნური ქსოვილი იკვებება, ანუ სიმსივნის მახლობლად არსებულ ქსოვილს. იგი რთული ეკოსისტემაა, რომელიც მრავალ კომპონენტს მოიცავს: სისხლძარღვებს, იმუნური სისტემის უჯრედებს, ფიბრობლასტებს, უჯრედგარე მატრიქსს, ციტოკინებს და სხვას.

სიმსივნის მიკროგარემო ნორმალური ქსოვილის გარემოსგან (Normal Tissue Environment – NTE) მრავალი ნიშნით განსხვავდება: ქსოვილის არქიტექტურით, ანთებითი რეაქციებით, ჟანგბადისა და pH-ის დონით, უჯრედების კვებითი მდგომარეობითა და ქსოვილის სიმკვრივით.

ნორმალური ქსოვილის გარემოს სიმსივნის წარმოქმნის ადრეულ ეტაპებზე კიბოს ზრდის დათრგუნვა შეუძლია, ხოლო სიმსივნის მიკროგარემო, ზოგი ანტისიმსივნური ეფექტის მიუხედავად, ზოგადად კიბოს ზრდას ხელს უწყობს. იგი განსაკუთრებით მნიშვნელოვან როლს ასრულებს კიბოს ზრდის საფუძველში მყოფი კიბოს ღეროვანი უჯრედების წარმოქმნასა და შენარჩუნებაში.

ამიტომ სიმსივნის მიკროგარემოს ნორმალურ ქსოვილად გარდაქმნამ, ანუ მისმა ნორმალიზებამ, შეიძლება კიბოს ზრდა შეაფერხოს ან კიბოს წინააღმდეგ გამოყენებული მკურნალობის წარმატება გაზარდოს.

სიმსივნის დაბერებული მიკროგარემო

წამყვან სამეცნიერო ჟურნალ Nature-ში გამოქვეყნებული სტატია მიმოიხილავს, როგორ შეიძლება დაბერებულმა მიკროგარემომ სიმსივნის პროგრესირებაზე იმოქმედოს. კერძოდ, განხილულია დაბერებისას არასიმსივნურ უჯრედებში უჯრედულ და მოლეკულურ დონეზე მიმდინარე ცვლილებები და მათი წვლილი სიმსივნის წარმოქმნის ხელშემწყობი მიკროგარემოს შექმნაში.

კიბო როგორც ხანდაზმულობის დაავადება

ყველა კიბოს %65 ჩნდება 65 წელს გადაცილებულ ადამიანებში. 60-79 წლის როგორც მამაკაცებში, ისე ქალებში სიკვდილის წამყვანი მიზეზი კიბოა. ამ სტატისტიკისა და ტექნოლოგიური პროგრესით გახანგრძლივებული სიცოცხლის მოლოდინის გათვალისწინებით, ჯანდაცვის მომსახურების გაუმჯობესება იქნება საჭირო. ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაცია (DSÖ) ვარაუდობს, რომ 60 წელს გადაცილებულთა წილი მსოფლიო მოსახლეობაში 2050 წლისთვის % 12-დან % 22-მდე გაიზრდება და მათი რაოდენობა 2 მილიარდს გადააჭარბებს. ამ რეალობის ეკონომიკური, ჯანდაცვითი და ფინანსური ტვირთი საზოგადოებისთვის უმნიშვნელო ნამდვილად არ არის.

ფართოდ არის აღიარებული, რომ ადამიანის კიბო მუტაციებით განპირობებული გენეტიკური დაავადებაა. თუმცა ბიოლოგიური ევოლუციაც მუტაციებს ეფუძნება და კიბო სინამდვილეში ადამიანის ევოლუციის ბუნებრივი პროდუქტია. ადამიანის ევოლუციის ფასად კიბოს სრულად აღმოფხვრა შეუძლებელია. სწორედ ამიტომ უნდა ვისწავლოთ არა ის, როგორ მოვკლათ დაავადებათა ეს ძალიან მრავალრიცხოვანი ჯგუფი, არამედ ის, როგორ ვაკონტროლოთ იგი.

დაბერებისა და კიბოს წარმოქმნის მრავალი ბიოლოგიური პროცესი მსგავსია

როგორც კიბოს, ისე დაბერების მექანიზმების საფუძველში დროთა განმავლობაში უჯრედული დაზიანებების დაგროვება დგას. უჯრედულ დონეზე კვლევები ასევე აჩვენებს, რომ დაბერების განმასხვავებელი ნიშნებიდან ბევრი კიბოსაც ახასიათებს. ამასთან, მრავალი კვლევა მნიშვნელოვან განმასხვავებელ ნიშნად მიუთითებს დაბერების ძლიერ გავლენაზე სიმსივნის მიკროგარემოს უჯრედებზე, რომლებიც სიმსივნის პროგრესირებასა და მეტასტაზირებას უწყობს ხელს. ფიბრობლასტები (შემაერთებელი ქსოვილის ძირითადი უჯრედები) და იმუნური სისტემის უჯრედები, როგორც ჩანს, ასაკთან დაკავშირებული ამ გავლენის მიმართ განსაკუთრებით მგრძნობიარეა. ასაკის მატებასთან ერთად ულტრაიისფერი (UV) გამოსხივება, ალკოჰოლი, თამბაქო და გარემოს დაბინძურება ხელს უწყობს დნმ-ის დაზიანების ხანგრძლივ დაგროვებასა და უჯრედულ დაბერებასთან დაკავშირებულ სხვა მოვლენებს. კარგად არის დადასტურებული ასაკთან ერთად ქსოვილებისა და უჯრედების დეგენერაციული ცვლილებები და კიბოს რისკის თანმხლები ზრდა. ბოლო კვლევებში დაბერებული მიკროგარემოსა და სიმსივნის დაწყება-პროგრესირების რთული ურთიერთობის მექანისტური დაკავშირება დაიწყო. გარდა ამისა, სიმსივნის მიკროგარემოში სტრომის — ძირითადი უჯრედული მასის გარშემო არსებული საყრდენი შემაერთებელი ქსოვილის — ასაკობრივი გადაპროგრამება მეტასტაზური პროგრესირების მნიშვნელოვანი მიზეზია. საინტერესოა, რომ სხვადასხვა კიბოში ასაკსა და დაავადების შედეგებზე წინააღმდეგობრივი სტატისტიკაა აღწერილი. დაბერებული მიკროგარემო ასევე ცვლის სიმსივნური უჯრედების პასუხს ქიმიოთერაპიაზე, მიზნობრივ მკურნალობასა და იმუნოთერაპიაზე.

დაბერებული საყრდენი ქსოვილი — როცა სახლის კარკასი ბერდება…

სტრომაში (საყრდენ ქსოვილში) წონასწორობა ქსოვილის საკუთარი წონასწორობისთვის მნიშვნელოვანია. სტრომა მოიცავს ფიბრობლასტებს, ენდოთელურ უჯრედებს, პერიციტებს, ადიპოციტებს, უჯრედგარე მატრიქსს (ExtraCellular Matrix = ECM) და იმუნურ უჯრედებს. ფიბრობლასტები, შემაერთებელი ქსოვილის ძირითადი უჯრედები, ორგანიზმის ქსოვილების ყველაზე გავრცელებული სტრომული კომპონენტია; ისინი აუცილებელია უჯრედგარე მატრიქსის, მათ შორის კოლაგენის სინთეზისა და შემაერთებელი ქსოვილის სტრუქტურული მთლიანობისთვის, ასევე მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ჭრილობის შეხორცებასა და ანთებაში . ამ პროცესების უმეტესობაზე მათი მარეგულირებელი გავლენა მიკროგარემოში გარკვეული ხსნადი ფაქტორების გამოყოფით ვლინდება. დაბერებისას მიმდინარე ცვლილებები ორგანოს უბნებს შორის განსხვავდება, თუმცა ფიბრობლასტებიც ბერდება.

როგორ იქცევა „კარგი გენები“ „ცუდ გენებად“? ანტაგონისტური პლეიოტროპია დაბერებულ სტრომულ გარემოში

ანტაგონისტური პლეიოტროპია ნიშნავს, რომ გენს ცხოვრების ადრეულ ეტაპზე სასარგებლო, მოგვიანებით კი საზიანო ეფექტები აქვს. დაბერება ამის კლასიკური მაგალითია და ასაკის მატებასთან ერთად უჯრედები გროვდება. შეუძლებელია დაზუსტებით ვუპასუხოთ, ადამიანში დაბერების დასაწყისს უშუალოდ ასაკი განაპირობებს თუ სხვა ფაქტორები; თუმცა ვიცით, რომ დაბერებული უჯრედები სტრომულ მიკროგარემოსა და ქსოვილში გროვდება. დაგროვების მექანიზმზე კვლავ კამათობენ, მაგრამ მთავარი მოსაზრებაა, რომ ასაკთან ერთად იმუნური ფუნქციის დაქვეითება ზრდაშეჩერებული უჯრედების ამოცნობასა და მოცილებას ამცირებს და მათ დაგროვებას იწვევს.

უჯრედგარე მატრიქსი და დაბერება

გამოყოფილი ფაქტორების გარდა, ფიბრობლასტები უჯრედგარე მატრიქსის (ExtraCellular Matrix = ECM) ჩალაგებაშიც მონაწილეობენ. ECM ქსოვილების უმრავლესობის არქიტექტურულ მთლიანობას განაპირობებს და ორგანიზმში ცილებისა და უჯრედებისთვის სპეციფიკურ გაცვლას უზრუნველყოფს. ამასთან, მატრიქსი უაღრესად დინამიკურია: დაშლასა და დაგროვებას შორის ფაქიზი წონასწორობის რეგულირებისას იგი მუდმივად გარდაიქმნება. ECM-ის მთლიანობის დაკარგვა კიბოს ერთ-ერთი განმასხვავებელი ნიშანია და მისი დარღვევა სიმსივნის პროგრესირებასა და მეტასტაზირებას ძლიერ უკავშირდება.

უჯრედგარე მატრიქსის კომპონენტების განსხვავება ორგანოებს შორის

ორგანოს სპეციფიკური სტრუქტურისა და ფუნქციისთვის საჭირო რთული მრავალფეროვნების გამო ECM-ის მიკროგარემო ორგანოებს შორის ძლიერ განსხვავდება და დაბერებისას ეს ფაქტორებიც მნიშვნელოვნად იცვლება. ჯანმრთელ პირებში რბილ ქსოვილებს, მაგალითად, ტვინსა და სარძევე ჯირკვალს, უფრო ელასტიკური და ფაშარი შემაერთებელი გარემო სჭირდება, ხოლო კანისა და ძვლის მსგავს მაგარ ქსოვილებს დამცავი ბარიერისთვის უფრო მტკიცე სტრუქტურა ესაჭიროება. ეს მიიღწევა ECM-ის კომპონენტების ჯვარედინი შეკავშირებითა და კოლაგენის საერთო სიმკვრივის რეგულირებით. მაგალითად, კანში კოლაგენი და ელასტინი ჰიალურონის მჟავის (HA) დახმარებით კალათის წნულის მსგავსად მჭიდროდ უკავშირდება ერთმანეთს. ნაჩვენებია, რომ HA-ის ცვლილებები ფიბრობლასტების მიერ ელასტინისა და კოლაგენის მატრიქსების შეკუმშვის უნარს ზრდის. ასევე მიიჩნევა, რომ კიბოში HA-ის როლი ქსოვილსპეციფიკურია: მისი შემცირება სიმსივნის წარმოქმნის ზრდასთან არის დაკავშირებული ჩვეულებრივ HA-ით მდიდარ ქსოვილებში, მაგალითად, კანში. ECM-ის სიმაგრის ცვლილებას ბიოფიზიკური ეფექტებიც აქვს, რომლებსაც უჯრედების ფორმის ძლიერი შეცვლა შეუძლია.

უჯრედგარე მატრიქსი დაბერებასა და კიბოში

ნათლად არის ნაჩვენები, რომ დაბერებისას ECM-ის მთლიანობა მნიშვნელოვნად მცირდება. ყველაზე ცნობილი და თვალსაჩინო მაგალითია კანის ნაოჭები. ახალგაზრდა და ხანდაზმული ჯანმრთელი ადამიანების ფიბრობლასტების ნიმუშების კვლევებში ახალგაზრდა კანის ფიბრობლასტები უფრო მეტ ECM კომპონენტს გამოყოფდა, მათ შორის პროტეოგლიკანებს, გლიკოპროტეინებსა და ხრტილის დამაკავშირებელ ცილებს. ახალგაზრდა ფიბრობლასტების მიერ ყველაზე უხვად გამოყოფილი კომპონენტია HAPLN1 ცილა, რომელიც ჯვარედინ კავშირებს ქმნის. თავდაპირველად მიიჩნეოდა, რომ HAPLN1-ს მხოლოდ სიმსივნური უჯრედები გამოყოფდა და იგი მათ შეჭრას უწყობდა ხელს. თუმცა ვხედავთ, რომ HAPLN1-ს ახალგაზრდა ფიბრობლასტები გამოყოფს, ხოლო ჯანმრთელი ხანდაზმული ადამიანის კანის ფიბრობლასტებში ეს სეკრეცია ქრება — ეს სიმსივნურ უჯრედებსა და ფიბრობლასტებს შორის რთული ურთიერთქმედების კიდევ ერთი მაგალითია.

იმუნური სისტემის მიკროგარემო და დაბერება

ანთება: ასაკთან დაკავშირებული კიბოს პროგრესირების მამოძრავებელი ძალა

იმუნური სისტემა ავთვისებიანი ქსოვილის ზრდის ამოცნობასა და დათრგუნვაში სასიცოცხლო როლს ასრულებს. ამიტომ იმუნური ზედამხედველობისგან თავის არიდება სიმსივნის დაწყების, ზრდისა და მეტასტაზირებისკენ პროგრესირების აუცილებელი კრიტიკული ეტაპია. დაბერების ერთ-ერთი განმასხვავებელი ნიშანია სისტემური დაბალი ინტენსივობის ქრონიკული ანთების მატება, პროცესი, რომელსაც ინფლამაცია / ანთება ეწოდება. ეს მდგრადი ანთებითი პასუხი მძიმეა და შეიძლება ქსოვილის დეგენერაცია და მწვავე ანთების დარღვევა გამოიწვიოს. უჯრედული დაბერება მნიშვნელოვან ფაქტორად ითვლება, რომელიც ანთებას ასაკთან დაკავშირებულ მრავალ ავთვისებიან დაავადებას უკავშირებს.

ასაკთან დაკავშირებული იმუნური დაბერება და კიბო

იმუნური დაბერება კიდევ ერთი ფაქტორია, რომელიც ასაკთან დაკავშირებულ მრავალ პათოლოგიას, მათ შორის კიბოს უწყობს ხელს. იგი განისაზღვრება როგორც იმუნური სისტემის ასაკობრივი დისრეგულაცია, რის შედეგადაც იმუნური უჯრედების ქვეჯგუფები და საერთო იმუნური ფუნქცია მცირდება. პროცესი მრავალი ფაქტორის შედეგია: თიმუსის ატროფიის, ნაივური T უჯრედების შემცირების, მეხსიერების T უჯრედების ფუნქციის დაქვეითებისა და T უჯრედების მიერ ანტიგენების ამოცნობის მრავალფეროვნების შემცირების. როგორც ჩანს, ანთება ამ პროცესების უმეტესობას აჩქარებს, რადგან მასთან დაკავშირებული ქრონიკული ანთებითი სიგნალები და პასუხები ხშირად ჩერდება. T უჯრედების ფუნქციის დაკარგვასთან ერთად ბუნებრივი მკვლელი უჯრედები, მაკროფაგები და დენდრიტული უჯრედები, რომლებიც სიმსივნის ადრეულ ამოცნობასა და დათრგუნვაში მონაწილეობენ, ასაკთან ერთად, როგორც ჩანს, კარგავენ ციტოტოქსიკურ, უჯრედის დამღუპველ ან ფუნქციის შემაჩერებელ მოქმედებას.

მიუხედავად იმისა, რომ ნეიტროფილები დაბერებისას იმუნურ დაბერებას განიცდის, ხანდაზმულებში დაზიანებულ ქსოვილში მათი შეღწევა კვლავ დასტურდება. საინტერესოა, რომ კვლევების მიხედვით ხანდაზმულ პაციენტებსა და თაგვებში ნეიტროფილები ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით მეტ ანთების საწინააღმდეგო ცილებს წარმოქმნის.

დაბერება და მკურნალობაზე პასუხი

ხანდაზმული პაციენტების კიბოს მკურნალობაში მრავალი სირთულეა. ასაკობრივი ჯანმრთელობის პრობლემები კლინიცისტებს ხშირად დილემის წინაშე აყენებს: შეიძლება თუ არა პოტენციურად სასარგებლო მკურნალობის სტანდარტული დოზებით უსაფრთხოდ ჩატარება, გაუმჯობესდება თუ არა გადარჩენა და იმოქმედებს თუ არა შესაძლო გვერდითი მოვლენები ცხოვრების ხარისხზე. ყველა კიბოს დაახლოებით % 50 გვხვდება 65 წელს გადაცილებულ პაციენტებში და სიცოცხლის მოსალოდნელი ხანგრძლივობის ზრდასთან ერთად ეს წილი სავარაუდოდ % 70-მდე გაიზრდება; თუმცა ამ ასაკის პაციენტებზე კლინიკურ კვლევებში მონაცემები უკიდურესად მწირია. კიბოს კლინიკური კვლევების მონაწილეთა მხოლოდ % 40 არის 65 წელზე უფროსი და % 10-ზე ნაკლები — 75 წელზე უფროსი. მნიშვნელოვანი დეტალია, რომ პრეკლინიკური კვლევების უმეტესობა 6-8 კვირის თაგვებზე იგეგმება, რაც კიბოს პაციენტთა უმრავლესობის რეალურ კლინიკურ ასაკს ძლიერ არასწორად ასახავს. მიიჩნევა, რომ 18 თვის თაგვები უკეთ ასახავს ხანდაზმულ მოსახლეობას და ადამიანებში 60 წელს შეესაბამება, თუმცა ეს სხვადასხვა ორგანოსთვის სხვადასხვა ასაკობრივ დიაპაზონსაც შეიძლება წარმოადგენდეს. დაბერებული მიკროგარემოს მექანიზმების გაგებამ და მკურნალობაზე პასუხის შესახებ ბოლოდროინდელმა პროგრესმა შეიძლება მნიშვნელოვანი ცოდნა მოგვცეს ხანდაზმულებში კიბოზე უფრო ეფექტიანი ზემოქმედებისთვის.

ხანდაზმული პაციენტების პასუხი ქიმიოთერაპიაზე

ქიმიოთერაპია არასპეციფიკური, აგრესიული მკურნალობაა, რომელიც სწრაფად მზარდ ავთვისებიან უჯრედებზე მოქმედებს. იგი შეიძლება დამოუკიდებლად ან სხვა მიზნობრივ მკურნალობასთან კომბინაციაში გამოიყენონ. შეზღუდული სპეციფიკურობის გამო მკურნალობას ბევრი გვერდითი მოვლენა ახლავს, რომლებიც ხანდაზმულებში ხშირად სიცოცხლისთვის საშიში შეიძლება იყოს. მრავალი მაგალითი გვიჩვენებს, როგორ შეიძლება დაბერებულმა მიკროგარემომ ქიმიოთერაპიული პრეპარატებისადმი რეზისტენტობას შეუწყოს ხელი. დაბერებული კომპონენტები ისედაც ძლიერ რეზისტენტულია, რადგან სწრაფად არ მრავლდება. ამასთან, ეს უჯრედები შეიძლება გამოყოფდეს ფაქტორებს, რომლებიც კიბოს უჯრედების ქიმიოთერაპიისადმი შინაგან რეზისტენტობას უწყობს ხელს.

ნაჩვენებია, რომ ქიმიოთერაპია ხანდაზმულ პაციენტებში იმუნურ დაბერებას დამატებით აჩქარებს. მიიჩნევა, რომ იგი ამას მიკროგარემოში დაბერების სიჩქარის გაზრდით აკეთებს. მრავალი შემთხვევაა, როცა ხანდაზმულები ქიმიოთერაპიას კარგად იტანენ და იგი კიბოს მდებარეობის მიუხედავად გადარჩენას ახანგრძლივებს. ამიტომ მათთვის ქიმიოთერაპიის სქემის განსაზღვრისას უნდა შეფასდეს, აჭარბებს თუ არა სარგებელი გვერდით მოვლენებს.

ხანდაზმული პაციენტების პასუხი მიზნობრივ მკურნალობაზე

მიზნობრივი მკურნალობა პერსონალიზებული მოვლის სტანდარტია, რომელიც კიბოს უჯრედებზე ან სიმსივნის მიკროგარემოზე მოქმედებას ისახავს მიზნად. მრავალი პაციენტის სიმსივნე თავდაპირველად პასუხობს, თუმცა დიდი ნაწილი მოგვიანებით რეზისტენტული ხდება. სასიგნალო გზების ცვლილებებისა და მიკროგარემოს ურთიერთობა მიზნობრივი მკურნალობისადმი რეზისტენტობაში, განსაკუთრებით ასაკის თვალსაზრისით, კარგად განსაზღვრული არ არის. ქიმიოთერაპიასა და რადიოთერაპიასთან შედარებით მიზნობრივ მკურნალობას, ჩვეულებრივ, ნაკლები სამიზნეს გარეთ ეფექტი აქვს; ამიტომ, როგორც ჩანს, უჯრედები რეზისტენტული სიმსივნური გარემოს სტიმულირებისთვის უფრო შინაგან ცვლილებებს განიცდის, რომლებიც გენეტიკურ მუტაციებს, ეპიგენეტიკურ ცვლილებებსა და გენომურ არასტაბილურობას ეფუძნება.

ხანდაზმული პაციენტების პასუხი იმუნოთერაპიაზე

იმუნოთერაპიამ, რომელიც სიმსივნურ უჯრედებზე ზემოქმედებისა და მათი მოცილებისთვის იმუნურ მიკროგარემოს არეგულირებს, ბოლო ათწლეულში კიბოს მკურნალობა რადიკალურად შეცვალა; თუმცა მის მიმართ რეზისტენტობაც უაღრესად მნიშვნელოვანია. დაბერებული კიბოს მოდელებში იმუნოთერაპიის ეფექტიანობის პირდაპირი კვლევა ცოტაა. დაკვირვებები მიანიშნებს, რომ ლიმფომის, გლიობლასტომისა და ლეიკემიის დროს ხანდაზმულები შეიძლება იმუნოთერაპიას ნაკლებად პასუხობდნენ.

პაციენტთა პოპულაციებს შორის გენეტიკური და გარემოსეული მრავალფეროვნება სხვადასხვა რასობრივ და ეთნიკურ ჯგუფში გაერთიანებულ ანალიზსაც ზღუდავს. თუმცა დაბერებულ მოდელებში იმუნურ საკონტროლო წერტილზე ზემოქმედებისას არათანმიმდევრული შედეგების გამო შესაძლოა კონკრეტული იმუნური მიზნობრივი მკურნალობა ასაკს მოერგოს. ეს ახალი მონაცემები ყველა კიბოში ასაკსპეციფიკური მოდელების საჭიროებას უსვამს ხაზს. საბოლოოდ, კიბოს ასაკობრივ ცვლილებებზე ზემოქმედებამ შეიძლება საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ამ მზარდი ტვირთის შესამცირებლად ახალი გზები შექმნას.

სიმსივნის აგრესიულობა ყოველთვის ასაკს არ უკავშირდება

მრავალი ტიპის სიმსივნეში ასაკი მეტ აგრესიულობაზე მიუთითებს. თუმცა ზოგი კიბო, მაგალითად, ძუძუსა და მსხვილი ნაწლავის კიბო, ხანდაზმულებში უფრო ხშირია, მაგრამ ახალგაზრდებში დიაგნოსტირებული ფორმები უფრო აგრესიულია და უარესი შედეგები აქვს. ამ განსხვავების მიზეზები ბოლომდე გარკვეული არ არის, თუმცა შეიძლება მოიცავდეს შემდეგს:

კიბოს სკრინინგის ნაკლებობა

ახალგაზრდებში მამოგრაფიისა და კოლონოსკოპიის მსგავსი რუტინული სკრინინგი სავალდებულო არ არის. ამიტომ კიბო მათში გაცილებით გვიან გამოვლინდება, ვიდრე რეგულარული რუტინული სკრინინგით დიაგნოსტირებული შემთხვევები.

უფრო აგრესიული დაავადების ხელშემწყობი დრაივერული მუტაციები

ძუძუს კიბოში BRCA1 და BRCA2 გენების, კოლორექტულ კიბოში კი APC გენის დრაივერულმა მუტაციებმა სიმსივნის ადრეული ნიშნები შეიძლება გამოიწვიოს; ქვეტიპის მიხედვით ძუძუსა და მსხვილი ნაწლავის კიბო ახალგაზრდა პაციენტებში შესაძლოა უფრო აგრესიულად მიმდინარეობდეს.

ჰორმონული გავლენა

ძუძუს კიბო ჰორმონული გავლენისადმი შეიძლება მელანომისა და სხვა კიბოებისგან განსხვავებით უფრო მგრძნობიარე იყოს; ამიტომ მენსტრუაციისას რყევებმა შესაძლოა მის აგრესიულ ბუნებაზე იმოქმედოს, მენოპაუზის ცვლილებებმა კი აგრესიულობა ცოტათი შეამციროს. ასევე ნაჩვენებია, რომ ორსულობის დროს დიაგნოსტირებული მელანომა შეიძლება საკმაოდ აგრესიული იყოს; ბოლო მონაცემების მიხედვით ეს ესტროგენის რეცეპტორების პათოლოგიური წარმოქმნისა და შესაბამისი სიგნალიზაციის შედეგია.

სიმსუქნე

სიმსუქნე კიბოების რისკფაქტორია და მისი სიხშირე ახალგაზრდა პაციენტებში სწრაფად იზრდება. ეს ახალგაზრდებში კიბოს სიხშირის ზრდასაც შეიძლება ხსნიდეს. ახალგაზრდებში მზარდი ძუძუსა და მსხვილი ნაწლავის კიბოს მსგავსი დაავადებებისას სიმსუქნესთან დაკავშირებულმა ანთებითმა პროცესმა შეიძლება ამ კიბოების აგრესიულობა გაზარდოს.