اهمیت مدت هورمون‌درمانی برای کارسینوم مجرایی درجا روشن شد

دو مطالعه تازه، در بیماران مبتلا به کارسینوم مجرایی درجا (DCIS) درباره بهترین روش‌های پیشگیری از بروز بعدی سرطان پستان و پیچیدگی این موضوع روشنگری می‌کنند.

یک مطالعه مطرح می‌کند که برای ایجاد فایده پایدار در بیماران مبتلا به DCIS، ممکن است دست‌کم 2 سال درمان سرکوب هورمونی (HT) لازم باشد؛ مطالعه دیگر مطرح می‌کند که بیماران جوان مبتلا به DCIS اغلب ترجیح می‌دهند هورمون‌درمانی را کنار بگذارند.

هر دو مطالعه در کنفرانس ویژه American Association for Cancer Research (AACR) با عنوان «بازاندیشی درباره DCIS: فرصتی برای پیشگیری؟» ارائه شدند.

کارسینوم مجرایی درجا (DCIS) چیست؟

کارسینوم مجرایی درجا (Ductal Carcinoma In Situ, DCIS)، به آغاز سرطانی شدن سلول‌های پوشاننده مجاری شیری پستان گفته می‌شود و مرحله‌ای بسیار زودهنگام از سرطان پستان است. اگر نتیجه بیوپسی پستان شما «کارسینوم مجرایی درجا» گزارش شده باشد، یعنی برخی سلول‌های مجاری پستان شروع به تبدیل شدن به سلول‌های سرطانی کرده‌اند؛ اما هنوز ویژگی تهاجمی یا گسترش‌یابنده پیدا نکرده‌اند، تنها در امتداد مجاری شیری قرار دارند و به درون بافت پستان گسترش نیافته‌اند. درمان اصلی DCIS جراحی است که در آن تومور همراه با مقداری بافت طبیعی اطراف برداشته می‌شود. این جراحی سرطان پستان که «برداشت گسترده موضعی» یا «لامپکتومی» نیز نامیده می‌شود، از روش‌های جراحی حفظ پستان (MKC) است. معمولاً پس از این عمل پرتودرمانی و گاهی هورمون‌درمانی (HT) انجام می‌شود. در برخی موارد، عمل ماستکتومی انجام می‌شود که در آن تمام پستان برداشته می‌شود.

مدت طولانی‌تر هورمون‌درمانی با فایده بیشتر همراه است

در یک ارائه، دکتر Gillian L. Hirst از دانشگاه کالیفرنیا در سان‌فرانسیسکو، داده‌های ثبت‌شده‌ای را بررسی کرد که نشان می‌داد در بیماران مبتلا به DCIS، مصرف طولانی‌تر هورمون‌درمانی پس از جراحی حفظ پستان (MKC)، یعنی درمان (HT)، ممکن است در کاهش خطر سرطان بعدی در همان پستان و پستان مقابل نقش کلیدی داشته باشد.

دکتر Hirst و همکارانش تحلیلی از بیماران مبتلا به DCIS که در سال‌های 1985-2017 درمان شده بودند، انجام دادند. این پایگاه ثبت، 1916 بیمار را در بر می‌گرفت که نوع جراحی، وضعیت پرتودرمانی (RT)، دریافت HT و مدت آن برای آنان مشخص بود.

گروه‌ها شامل MKC به‌تنهایی (401 بیمار)، RT پس از MKC (572 بیمار)، HT پس از MKC (152 بیمار)، HT به‌اضافه RT پس از MKC (252 بیمار)، یا برداشت کامل پستان با عمل ماستکتومی (539 بیمار) بودند.

میانه مدت پیگیری در این مطالعه 8,2 سال بود. در یک تحلیل چندمتغیره، همه درمان‌های دیگر در مقایسه با MKC به‌تنهایی، با کاهش خطر سرطان دوم همراه بودند.

هنگامی که پژوهشگران دریافت HT را بر اساس مدت دسته‌بندی کردند، در بیمارانی که بیش از 2 سال HT گرفته بودند ، خطر سرطان دوم کاهش چشمگیر 88% داشت (نسبت خطر [HR] 0,12؛ P= 0,04).

بیمارانی که پس از MKC بیش از 2 سال HT گرفته بودند، کاهشی در خطر مشابه بیمارانی داشتند که پس از MKC، RT دریافت کرده یا ET و RT را با هم به‌کار برده بودند. دکتر Hirst گفت بیمارانی که کمتر از 2 سال ET گرفته بودند، میزان رخدادی مشابه گروه MKC به‌تنهایی داشتند.

بیماران جوان‌تر مبتلا به DCIS ممکن است تمایل داشته باشند هورمون‌درمانی را مصرف نکنند

در ارائه‌ای دیگر، دکتر Megan E. Tesch از مؤسسه سرطان Dana-Farber در بوستون، داده‌هایی را بررسی کرد که نشان می‌داد بیماران جوان مبتلا به DCIS ممکن است حتی در صورت واجد شرایط بودن و توصیه به درمان، از HT صرف‌نظر کنند.

داده‌ها نشان می‌دهد جوانانی که از DCIS جان به در برده‌اند، نگران خطر رخدادهای بعدی سرطان پستان هستند؛ اما برخی ترجیح می‌دهند به‌جای مصرف تاموکسیفن، کاهش خطر آینده سرطان پستان را از راه جراحی و احتمالاً رفتارهای سالم امتحان کنند.

دکتر Tesch و همکارانش برای بررسی تصمیم‌های درمانی، رفتارهای پیشگیرانه در برابر سرطان و ترس از عود در بیماران جوان مبتلا به DCIS، از شرکت‌کنندگان مطالعه سرطان پستان زنان جوان نظرسنجی کردند.

این گروه، یک پایگاه ثبت آینده‌نگر از زنانی است که هنگام تشخیص 40 ساله یا جوان‌تر بودند و در سال‌های 2006-2016 در 13 بیمارستان دانشگاهی و دولتی ایالات متحده و کانادا ثبت‌نام کردند.

تحلیل کنونی، 89 بیمار مبتلا به DCIS را در بر می‌گیرد که پرسش‌نامه‌ها را در آغاز و/یا در ماه 6 تکمیل کردند. در این گروه، 24,7% بیماران MKC، 18% ماستکتومی یک‌طرفه یا برداشت یک پستان، و 57,3% ماستکتومی دوطرفه یا برداشت هر دو پستان داشتند.

پرسش‌نامه‌های آغازین نشان داد که 65% از بیماران گروه MKC، 50% از افرادی که ماستکتومی یک‌طرفه داشتند و 29,4% از افرادی که ماستکتومی دوطرفه داشتند، درباره عود سرطان پستان «متوسط تا بسیار نگران» بودند.

به 46% از بیمارانی که ماستکتومی یک‌طرفه داشتند و 76% از بیمارانی که ماستکتومی دوطرفه داشتند، MKC توصیه شده بود. بیشتر افراد دارای ماستکتومی دوطرفه گزارش کردند که تصمیم جراحی عمدتاً متعلق به خودشان بوده (64%) و به این تصمیم اطمینان زیادی داشتند (80% کاملاً مطمئن و 18% بسیار مطمئن).

در مجموع 12 بیمار (13.5%)، از جمله 10 بیمار دارای تومور گیرنده استروژن مثبت، یعنی هورمون‌مثبت، تاموکسیفن مصرف کردند.

در مجموع، 27 بیمار با تومور گیرنده استروژن مثبت وجود داشتند که MKC یا ماستکتومی یک‌طرفه داشتند. در این گروه، به 100% از 10 بیمار مصرف‌کننده تاموکسیفن و به 88% از 17 بیماری که آن را مصرف نمی‌کردند، تاموکسیفن توصیه شده بود.

از بیمارانی که تاموکسیفن مصرف نمی‌کردند، 41% گفتند این تصمیم عمدتاً متعلق به خودشان بوده و 29% گفتند آن را همراه پزشکشان گرفته‌اند. در 24% بیماران، داده‌های مربوط به مشارکت در تصمیم‌گیری و اطمینان آنان به تصمیمشان وجود نداشت. با این حال، 35% گفتند به تصمیم صرف‌نظر کردن از HT کاملاً مطمئن بوده‌اند و 29% به تصمیمشان بسیار مطمئن بودند.

برخی بیماران پس از تشخیص DCIS، انتخاب‌های سبک زندگی خود را تغییر دادند. چهار بیمار طی 1 سال پس از تشخیص سیگار را ترک کردند، 8% بیماران (6/72) مصرف الکل را کاهش دادند و 73% بیماران (58/80) گزارش کردند که در هفته بیش از 150 دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط انجام می‌دهند.

تغییر دوز و مدت هورمون‌درمانی برای DCIS

برخی انکولوژیست‌ها ممکن است تصور کنند HT برای بیماران مبتلا به DCIS ارزش پذیرفتن خطرها را دارد. پژوهش در گروه مطالعه سرطان پستان زنان جوان نشان می‌دهد که زنان جوان مبتلا به DCIS ممکن است این وضعیت را متفاوت ببینند.

پاسخ‌های آنان نشان می‌دهد که اهمیت کاهش خطر رخدادهای بعدی مرتبط با سرطان پستان را درک می‌کنند و حاضرند برای کاهش خطرشان از خودگذشتگی کنند. اما اغلب ماستکتومی و ورزش را به جراحی حفظ پستان (MKC) و HT ترجیح می‌دهند.

یک مرور درباره پایبندی به HT مطرح کرد که کمتر از نیمی از بیماران مبتلا به سرطان پستان، درمان تجویزشده 5 ساله خود را کامل می‌کنند. عوامل مرتبط با این بی‌میلی یا عدم پایبندی به HT شامل عوارض جانبی، تصور پایین بودن خطر عود، سن‌های حدی، هزینه دارو، ارتباط ناکافی بیمار و پزشک و نبود حمایت اجتماعی است.

یک پژوهش تازه نشان می‌دهد که کاهش دوز و مدت HT ممکن است با کم کردن عوارض جانبی، پایبندی را بهبود دهد.

با مصرف تاموکسیفن با دوز کمتر (5 mg) و مدت کوتاه‌تر (3 سال)، بروز ترومبوآمبولی یا حرکت لخته و سرطان بعدی رحم، کمتر از میزان مورد انتظار با دوز استاندارد تاموکسیفن (20 mg/روز) و مدت استاندارد آن (5 سال) بود. با این حال، دوز و مدت کاهش‌یافته، کاهش خطری مشابه روش استاندارد برای سرطان پستان بعدی ایجاد کردند.

یک پژوهش دنیای واقعی درباره بیمارانی با ضایعات غیرتهاجمی پستان، یعنی DCIS و LCIS که HT به آنان توصیه شده بود، نشان داد 76% از افرادی که امکان انتخاب داشتند، رژیم کاهش‌یافته تاموکسیفن را انتخاب کردند. پژوهش‌های در حال انجام، رژیم‌های کم‌شدت مهارکننده آروماتاز را برای پیشگیری دارویی، یعنی روش‌های کاهش‌دهنده خطر سرطان، بررسی می‌کنند.