اماپالوماب برای درمان لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک، تأییدیه FDA گرفت

لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک چیست؟

لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک (HLH)، بیماری خونی نادری (با منشأ خون و مغز استخوان) است که بر اثر آزادسازی بیش‌ازحد موادی به نام سیتوکین، هموفاگوسیتوز کنترل‌نشده در بدن رخ می‌دهد. نخستین بار در سال 1952 توسط جیمز فارکوهار توصیف شد و تا 30 سال پیش، میزان بقای 5 ساله حدود % 10 بود، اما امروزه حدود % 70 است.

دو شکل دارد: خانوادگی / اولیه و اکتسابی / ثانویه (بعداً کسب‌شده):

• شکل خانوادگی، اغلب با تحریک عفونت ویروسی در شیرخوارگی علامت می‌دهد و با الگوی اتوزومی مغلوب به ارث می‌رسد. کشنده طبیعی (NK) و CD8 مثبت، لنفوسیت‌های T از سامانه پرفورین/گرانزیم استفاده می‌کنند و نقص‌های ژنی مختلف مربوط به این سامانه مسئول هستند.
• اما لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک ثانویه، بدون این جهش‌های ژنتیکی شناخته‌شده، همراه با عفونت، بدخیمی (سرطان) و خودایمنیِ دارای فعال‌شدن غیرطبیعی دستگاه ایمنی دیده می‌شود.

در هر دو شکل لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک، علائم تشخیصی مشترک عبارت‌اند از تب، بی‌سیتوپنی (کاهش سلول‌های خون)، هیپرتری‌گلیسریدمی (چربی بالای خون) و/یا هیپوفیبرینوژنمی، هیپرفریتینمی، هموفاگوسیتوز، سطح بالای گیرنده آزاد اینترلوکین-2 در خون (CD25)، کاهش یا فقدان فعالیت سلول‌های CD8+ T و NK، و اسپلنومگالی (بزرگی طحال).

استاندارد لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک، درمان شیمی‌درمانی و پیوند سلول بنیادیاست.

اماپالوماب (Gamifant) با تأیید FDA در درمان استاندارد لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک

در 20 نوامبر 2018، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA), اماپالوماب (Gamifant)، پادتن مونوکلونالی را که به اینترفرون گاما متصل و آن را خنثی می‌کند، برای بیماران بزرگسال و کودک دارای لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک اولیه (خانوادگی) (HLH)، مقاوم به درمان‌های موجود، عودکرده یا پیش‌رونده تأیید کرد.

در پژوهش چندمرکزی و تک‌بازویی که تأییدیه FDA را برای اماپالوماب به ارمغان آورد، یعنی کارآزمایی بالینی، 27 بیمار کودک مبتلا به HLH وارد شدند. برای همه بیماران دوز آغازین هر 3 روز، 1 mg / kg اماپالوماب تجویز شد. همه بیماران همچنین دگزامتازون (کورتون) با دوز 5 تا 10 mg / m2 / روز گرفتند. بیماران پیش از مصرف اماپالوماب، برای هرپس زوستر، Pneumocystis jirovecii و عفونت قارچی، پیشگیری دارویی (درمان محافظتی) دریافت کردند.

در نتیجه مطالعه، میزان پاسخ عینی درمان % 63 بود (7 پاسخ کامل و 8 پاسخ نسبی وجود داشت).

شایع‌ترین مواردی که در دست‌کم % 20 بیماران رخ داد، عوارض جانبی عفونت‌ها، پرفشاری خون، واکنش‌های مربوط به انفوزیون (تزریق دارو به ورید) و پیرکسی (تب) بودند.

آغازین پیشنهادی اماپالوماب، دوز، دو بار در هفته، انفوزیون داخل‌وریدی (از راه سیاهرگ) طی دست‌کم 1 ساعت با دوز 1 mg / kg است. دوزهای پس از دوز نخست، براساس داده‌های بالینی و آزمایشگاهی قابل افزایش‌اند.