ایمنی‌درمانی و سرطان ریه – بقای طولانی‌تر با وجود عوارض جدی
در این مقاله
در 10 سال اخیر، سرنوشت درمان سرطان را ایمنی‌درمانی‌های گروه «مهارکنندهٔ نقطهٔ وارسی ایمنی» تغییر داده‌اند. اگرچه ایمنی‌درمانی نسبت به شیمی‌درمانی و دیگر داروهای سرطان کم‌عارضه‌تر شناخته می‌شود، حدود 15-20% بیماران ممکن است دچار عوارض جدی مرتبط با ایمنی‌درمانی، درجهٔ 3 یا بالاتر، شوند. میزان این عوارض با نوع دارو و مصرف تنها، دوگانه یا همراه شیمی‌درمانی متفاوت است.
پژوهشی تازه نشان می‌دهد بیماران سرطان ریهٔ غیرسلول‌کوچک (KHDAK) که ایمنی‌درمانی می‌گیرند و دچار عوارض مرتبط با ایمنی می‌شوند، صرف‌نظر از شدت عارضه، بقای کلی بیشتری دارند. این یافتهٔ مهم نشان می‌دهد دشواری‌های درمان ممکن است با اثرات مثبت غیرمنتظره بر بقای درازمدت همراه باشند.
جزئیات مطالعه
JAMA Network Open در 18 ژانویهٔ 2024 این پژوهش را منتشر کرد. بیماران KHDAK دریافت‌کنندهٔ ایمنی‌درمانی با عوارض مرتبط با درمان، حتی با نیاز به بستری، بقای کلی بهتری داشتند. میانهٔ بقای کلی افراد دارای عارضه نسبت به بدون عارضه بیش از دو برابر بود و این پژوهش نشان داد از نظر بقای کلی میان بیمارانی که در بیمارستان بستری شدند و کسانی که سرپایی درمان شدند تفاوتی وجود نداشت.
مطالعه داده‌های 803 بیمار KHDAK موضعی پیشرفته یا متاستاتیک را در بر داشت که از مارس 2014 تا نوامبر 2021 دست‌کم یک خط ایمنی‌درمانی گرفته بودند. با میانهٔ پیگیری 51.9 ماه، 37% عارضهٔ بالینی مهم مرتبط با ایمنی‌درمانی (iiYE) داشتند و 30.3% آنان به بستری نیاز پیدا کردند. شایع‌ترین iiYEها پنومونیت (27.6%)، درماتیت (21.2%) و کولیت (14.1%) بودند.
ویژگی‌های بالینی مرتبط با ایجاد iiYE
مطالعه رابطهٔ بعضی ویژگی‌های بالینی با عارضهٔ مرتبط با ایمنی‌درمانی (iiYE) را نیز نشان داد. ویژگی‌ها و سطح معناداری آماری چنین‌اند:
- سن: در بیماران 60 ساله و بالاتر، احتمال iiYE بیشتر بود (P = 0,05).
- وضعیت عملکرد ECOG: در وضعیت عملکرد ECOG برابر با 0، خطر iiYE بیشتر بود (P < 0,001). این معیار نشان می‌دهد بیمار فعالیت روزانه را چقدر مستقل انجام می‌دهد.
- سطح PD-L1: بیماران با PD-L1 بالا بیشتر احتمال iiYE داشتند (P = 0,05). سطح پروتئین PD-L1 بر اثربخشی ایمنی‌درمانی اثر دارد.
- متاستاز استخوانی: بدون متاستاز استخوانی، خطر iiYE بیشتر بود (P = 0,01).
- نسبت نوتروفیل به لنفوسیت: در نسبت نوتروفیل به لنفوسیت 3 یا کمتر، احتمال iiYE بیشتر بود (P < 0,001). این نسبت وضعیت التهاب و پاسخ ایمنی را نشان می‌دهد.
- مقادیر آزمایشگاهی: در بیماران با هموگلوبین، آلبومین و لاکتات دهیدروژناز در محدودهٔ مرجع، خطر iiYE بیشتر بود؛ برای هموگلوبین P = 0,03، آلبومین P < 0,001 و لاکتات دهیدروژناز P = 0,007. این مقادیر ممکن است سلامت عمومی و پاسخ درمان را نشان دهند.
مدت بقای کلی
پژوهش نشان داد میانهٔ بقای کلی در افراد دارای iiYE به‌طور معناداری طولانی‌تر بود. میانه در این افراد 23.7 ماه و در افراد بدون iiYE، 9.8 ماه ثبت شد (P < 0,001). در تحلیل چندمتغیره، ایجاد iiYE همچنان با بقای طولانی‌تر ارتباطی مستقل داشت؛ نسبت خطر 0.53؛ 95% CI برابر با 0.40-0.70؛ P < 0,001.
اثر بستری
در میان افراد با iiYE مهم از نظر بالینی، میانهٔ بقای کلی بستری‌ها و بیماران سرپایی تفاوت مهمی نداشت. میانه برای بستری‌ها 20.8 ماه و سرپایی‌ها 25.6 ماه بود (P = 0,33).
فاصله تا درمان
همچنین زمان تا درمان بعدی (TTNT) در افراد دارای iiYE مهم به‌طور معناداری طولانی‌تر بود. میانهٔ TTNT در آنان 18 ماه و بدون iiYE برابر با 7.3 ماه بود (P < 0,001). اما میان افراد دارای iiYE، میانهٔ TTNT بستری‌ها و سرپایی‌ها تفاوت معناداری نداشت؛ به‌ترتیب 15.3 و 15.9 ماه (P = 0,67).
نتیجه‌گیری
این پژوهش یافته‌ای مهم دربارهٔ ایمنی‌درمانی KHDAK ارائه می‌کند. بر اساس نتایج، دریافت‌کنندگان ایمنی‌درمانی با عوارض مرتبط (iiYE)، صرف‌نظر از شدت، بقای کلی بهتری دارند. به‌ویژه میانهٔ بقا در افراد دارای iiYE به‌طور معناداری طولانی‌تر است؛ این می‌تواند نشانهٔ پاسخ به ایمنی‌درمانی تفسیر شود.
همچنین مطالعه نشان می‌دهد اثر ایجاد iiYE بر طول عمر با نیاز به بستری تغییر نمی‌کند؛ اطلاعاتی مهم برای مدیریت عارضه و برنامه‌ریزی درمان. مطالعه می‌گوید پاسخ‌دهندگان به درمان بیشتر احتمال iiYE دارند و این عامل باید هنگام ارزیابی پاسخ در نظر گرفته شود.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.