بیماران سرطانی زندگی جنسی خود را پس می‌خواهند، اما از پرسیدن خجالت می‌کشند
در این مقاله
سلامت جنسی در کسانی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند همچنان نیازی برآورده‌نشده است و زندگی جنسیِ نادیده‌گرفته‌شده برای بیماران و همسرانشان تهدیدی مهم برای کیفیت زندگی ایجاد می‌کند.
مشکلی که با نادیده گرفتن بزرگ‌تر می‌شود
مدیر بخش سرطان‌های زنان در مؤسسه سرطان مادام‌العمر در Rhode Island، دکتر Don Dizon، «آنکولوژیست‌ها باید درک کنند که این یک مشکل است، پرسش‌ها را مطرح کنند و منابع اطلاعاتی درباره مسائل جنسی در سرطان ارائه دهند» گفت. «نباید، صرف‌نظر از سن، درباره کسانی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند یا بیماران سرطانی در ارتباط با همسرانشان فرض کنیم که ناتوانی در نزدیکی آن‌ها را ناراحت نمی‌کند؛ از چنین فرضی باید دست برداریم. کسی که سلامت جنسی برایش مسئله نباشد، حتی یک نفر هم وجود ندارد.»
Dizon گفت بیماران معمولاً تمایلی ندارند به پزشک بگویند درمانشان عوارض جنسی ایجاد کرده است. از سوی دیگر، او افزود آنکولوژیست‌ها درباره معاینات پیگیری و مراقبت از افرادی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند، آموزش رسمی ندیده‌اند و اغلب برای مطرح کردن نگرانی‌های جنسی با بیماران احساس آمادگی نمی‌کنند.
داستان دو بیمار و ابتکار تجاری آن‌ها
دو نفر در انگلستان که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند تصمیم گرفتند خود کنترل اوضاع را در دست بگیرند. اکتبر گذشته، Brian Lobel و Joon-Lynn Goh با فروشگاه اروتیک زنان همکاری کردند تا sexwithcancer.com، نخستین فروشگاه آنلاین محصولات جنسی بریتانیا برای «افراد مبتلا به سرطان و افرادی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند»، راه‌اندازی شود.
این وب‌سایت بر پایه توصیه‌های درمانگران روانی-جنسی و دیگر متخصصانی که فهرستی از 25 پرسش مهمِ افراد پشت‌سرگذاشته سرطان درباره مسائل جنسی را پاسخ می‌دهند، راهکارهای عملی، توصیه‌های همتایان، محصولات گزینش‌شده و کمک‌هایی درباره زندگی جنسی ارائه می‌کند.
از دیگر پیشنهادهایی که هدفشان آغاز این گفت‌وگو درباره زندگی جنسی بیماران است، دوره گواهی شایستگی گفت‌وگو درباره مسائل جنسی در سرطان است.
Lobel در یک ایمیل، «هنوز برای گفت‌وگو درباره داده‌های شرکت کمی زود است» گفت. «اما از همه پاسخ‌های افراد مبتلا به سرطان و کسانی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند و نیز متخصصان، تحت تأثیر قرار گرفتیم.»
پاسخ به این پرسش که تاکنون کدام اقلام بیشترین استقبال را داشته‌اند، روان‌کننده و نشانی برای متخصصان سلامت با نوشته «قهرمان گفت‌وگوی رابطه جنسی با سرطان» بود. Lobel، «آیا این می‌تواند گفت‌وگویی را آغاز کند؟ آیا به بیمار اختیار پرسیدن می‌دهد؟ امیدواریم،» گفت.
عادی‌سازی گفت‌وگو درباره این موضوع
Areej El-Jawahri، استاد پزشکی در دانشکده پزشکی Harvard، «برای کسانی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند، نخستین گام بهبود مراقبت، غربالگری مشکلات مؤثر بر سلامت و صمیمیت جنسی و گفت‌وگو درباره این موضوع را عادی کردن است» می‌گوید.
«همان‌طور که اغلب از پژوهش‌هایم آموخته‌ام، اگر پزشک یا کارکنان سلامت برای مطرح کردن این موضوع و صحبت درباره آن راحت باشند، برای در میان گذاشتن نگرانی‌های بیمار، محیطی با آسایش بیشتر ایجاد می‌شود.»
El-Jawahri که هم‌زمان مدیر برنامه پیوند مغز استخوان در مرکز سرطان بیمارستان عمومی Massachusetts است، اشاره می‌کند که بیماران دارای سرطان‌های خونی با بیشترِ همان خطرات سلامت جنسیِ بیماران دارای تومورهای اندامی روبه‌رو هستند. پیوند سلول‌های بنیادی خون‌ساز، خطر نوع مزمن بیماری پیوند علیه میزبان را نیز به همراه دارد که بر عملکرد جنسی اثر می‌گذارد.
برای کمک به آنکولوژیست‌ها در رسیدگی به سلامت جنسی بیماران مبتلا به سرطان، یک راهنمای عملکرد بالینی توسط انجمن آنکولوژی بالینی آمریکا در سال 2017 منتشر شد.
این راهنما توصیه می‌کند یکی از اعضای گروه سلامت گفت‌وگو را آغاز کند و به همه بیماران سرطانی مشاوره روانی-اجتماعی و/یا روانی-جنسی ارائه شود تا علاوه بر مشکلات پاسخ جنسی، تصویر بدنی، صمیمیت و رابطه، عملکرد و رضایت جنسی کلی نیز بهبود یابد.
با این حال، نویسندگان مرور ادبیات منتشرشده در سال 2021 در Journal of Cancer Survivorship نتیجه گرفتند که کارکنان سلامت باید، چه حضوری و چه آنلاین، ارتباط‌گران بهتری باشند.
نویسندگان به رهبری Vicky Lehmann از مرکز پزشکی دانشگاه آمستردام، «سال‌هاست برای بهبود ارتباط درباره مسائل جنسی در آنکولوژی فراخوان داده می‌شود، اما با توجه به اینکه بیماران و افراد پشت‌سرگذاشته سرطان هنوز بر مراقبت ناکافی در این زمینه تأکید می‌کنند، انتقال آن به عملکرد بالینی ناکافی به نظر می‌رسد» می‌گویند.
«به نظر می‌رسد میان حمایت از مراقبت کافی و اجرای آن گسستی وجود دارد که ممکن است به چگونگی شناسایی و حل مشکلات در محیط بالینی مربوط باشد» اضافه می‌کنند.
پاسخ‌های بیماران در نظرسنجی انجام‌شده توسط انکولوژیست‌های پرتودرمانی در سال 2020 نشان می‌دهد کار بیشتری لازم است. از 391 بیمار مبتلا به سرطان پستان، رحم، مثانه، پروستات و راست‌روده که شرکت کردند، از هر 10 نفر 9 نفر پس از درمان عوارض جنسی گزارش دادند، اما فقط %28 گفتند کارکنان سلامت درباره سلامت جنسی از آن‌ها پرسیده‌اند.
نویسنده اصلی، James Taylor، متخصص رادیوانکولوژی در مرکز سرطان Sidney Kimmel دانشگاه Thomas Jefferson در پنسیلوانیا، گفت آنکولوژیست‌ها باید پیش از آغاز درمان بیماران، درباره خطرات و عوارض مرتبط با درمان شفاف باشند.
در نظرسنجی، %51 از بیماران سرطانی گفتند اگر یک عضو کادر سلامت گفت‌وگو را آغاز کند، برای صحبت درباره سلامت جنسی خود راحت‌تر خواهند بود. همچنین خواستند گفت‌وگو با پاسخ‌هایشان به یک پرسش‌نامه هدایت شود.
Taylor نتیجه می‌گیرد که زمان به‌کارگیری همه پرسش‌نامه‌های اعتبارسنجی‌شده فرا رسیده است.
«اکنون در بسیاری از سرطان‌ها نتایج واقعاً خوبی به دست می‌آوریم و باید فکر کنیم این بیماران در 20 یا 30 سال آینده چگونه زندگی خواهند کرد» گفت.
مردان و زنان
نظرسنجی همچنین وجود سوگیری جنسیتی در مشاوره سلامت جنسی را برجسته می‌کند. پیش از درمان، %53 از بیماران مرد در مقایسه با %22 از بیماران زن گفتند درباره خطرات مرتبط با اختلال عملکرد جنسی به آن‌ها اطلاعات داده شده است. افزون بر این، %32 از مردان و %5 از زنان به‌طور رسمی ارزیابی شده‌اند. یعنی سلامت جنسی بیماران مردِ مبتلا به سرطان بیشتر بررسی می‌شود.
Shari B. Goldfarb، انکولوژیست پزشکی در مرکز سرطان Memorial Sloan Kettering نیویورک (MSKCC)، «برای زنانی که سرطان را پشت سر گذاشته‌اند نیز به همین چیز نیاز داریم» گفت. «بیشتر زنان مبتلا به سرطان پستان در مرحله اولیه زنده‌اند و 5 سال است که پس از پشت سر گذاشتن سرطان، تحت پیگیری قرار دارند» خاطرنشان می‌کند.
مطالعه‌ای با شرکت 2943 مرد اروپاییِ درمان‌شده برای سرطان پروستات، با نام EUPROMS در سال 2020، نشان داد که بیش از %75 عملکرد جنسی خود پس از درمان را ضعیف یا بسیار ضعیف ارزیابی کرده‌اند. یک‌سوم گفتند اختلال عملکرد جنسی بیشترین تأثیر را بر کیفیت زندگی داشته و %45 گزارش کردند دچار اضطراب یا افسردگی شده‌اند. میانگین سن مردان در این مطالعه 70 بود.
André Deschamps، نویسنده مطالعه از Limburgs Universitair Centrum بلژیک، هنگام انتشار مطالعه در سال گذشته به Medscape Medical News گفت نبود گفت‌وگو درباره اثر سرطان پروستات و درمان‌های گوناگون، «اصل مشکل» است.
Deschamps، رئیس ائتلاف سرطان پروستات اروپا، «وقتی مردم می‌گویند مردی در دهه 70 زندگی‌اش زندگی جنسی ندارد، دیوانه می‌شوم» اضافه کرد. «مطالعه ما تصویری واقعی از کیفیت زندگی پس از درمان به شما نشان می‌دهد. می‌دانیم این کیفیت بسیار بیشتر از آنچه جامعه پزشکی به ما گفته تحت تأثیر قرار می‌گیرد.»
Bruce E. Hodges، پزشک خانواده در کانزاس، در اظهار نظر درباره مقاله نوشت: «هیچ‌وقت برای فکر کردن به رابطه جنسی بیش از حد پیر نمی‌شویم. در پزشکی، بیش از همه باید همدل باشیم...»
تغییرهای کوچک، تفاوت بزرگ
Goldfarb از MSKCC که بیماران مبتلا به سرطان پستان را درمان می‌کند، گفت تغییرهای کوچک می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند. او از بیماران می‌خواهد هنگام حضور در اتاق انتظار به‌طور معمول فهرستی از علائم و شکایت‌ها را پر کنند و توضیح داد که این کار شناسایی سریع علائم و عادی‌سازی گفت‌وگو را ممکن می‌کند.
Goldberg همچنین تأکید می‌کند نباید فرض کرد فقط بیماران جوان مشکلات سلامت جنسی دارند. «بیماران مسن‌ترِ سرطان پستان نیز مشکلات سلامت جنسی دارند که می‌خواهند درباره آن‌ها صحبت کنند» گفت.
Liz O'Riordan، مشاور جراحی سرطان پستان در بریتانیا، در ecancer، مجله آنلاین، طی مقاله‌ای «بهبود فرایند درمان سرطان واقعاً بسیار آسان است و بیشتر اوقات، چیزهای کوچکی هستند که می‌توانند بزرگ‌ترین تفاوت را ایجاد کنند» گفت.
کافی است از بیماران بپرسید
همان‌طور که پیش‌تر در وب‌سایت خود نوشتیم، دکتر Liz O'Riordan در 40 سالگی با تشخیص سرطان پستان مرحله 3 روبه‌رو شد.
او گفت پیش از ابتلا به سرطان پستان هرگز با بیمارانش درباره مسائل جنسی صحبت نکرده بود. O'Riordan، «فکر نمی‌کردم این کار من باشد،» اعتراف می‌کند. اکنون می‌پذیرد که «توانمند کردن بیماران برای از سر گرفتن زندگی» مسئولیت اوست.
توصیه او: «گفت‌وگوهای دشوار درباره کار، مسائل جنسی، ورزش و کنار آمدن با ترس از عود را انجام دهید. خود و گروهتان را آموزش دهید تا بدانید اگر بیماران به کمک نیاز داشتند، آن‌ها را به کجا ارجاع دهید.»
مهم‌ترین کار، باز کردن آن در است
Dizon پیشنهاد کرد آنکولوژیست‌هایی که برای نخستین بار بیماران را می‌بینند، پرسش‌های سلامت جنسی را بخشی از شرح حال پزشکی قرار دهند. از بیماران بپرسید آیا شریک زندگی دارند، از نظر جنسی فعال‌اند و ترجیحات جنسی‌شان چیست. مهم‌ترین کار «باز کردن آن در» است، Dizon گفت. «ممکن است بیماران در آن لحظه برای صحبت درباره سلامت جنسی‌شان احساس راحتی نکنند، اما دانستن اینکه در باز است می‌تواند کمک کند در زمانی دیگر درباره آن صحبت کنند.»
Dizon پیشنهاد کرد اگر منابع ندارید، آن‌ها را پیدا کنید و با افراد دارای منابع ارتباط بگیرید. او که ریاست کلینیک نخستین پاسخ به سلامت جنسی در بیمارستان Rhode Island را نیز بر عهده دارد، «برای لنف‌ادم با فیزیوتراپیست‌ها همکاری می‌کنیم؛ بنابراین در جامعه خود فرد حامی‌ای را پیدا کنید که به مشکلات سلامت جنسی رسیدگی کند» گفت.
او توضیح داد که در کلینیک، مشکلات صمیمیت جنسیِ مردان و زنان تحت درمان سرطان، به رهبری آنکولوژیست و با مشورت پزشکان مراقبت تسکینی، پرستاران، مددکاران اجتماعی، متخصصان توان‌بخشی پزشکی، متخصصان تغذیه و روان‌پزشکان بررسی می‌شود.
نخستین ملاقات شامل معرفی جامع و معاینه جسمی است و یک جلسه مشاوره زوجی 1 ساعته، فضایی امن برای بیماران و همسرانشان فراهم می‌کند تا درباره مشکلات سلامت جنسی صحبت کنند.
Dizon گفت با افزایش میزان بقا، لازم است بیماران سرطانی «به‌دلیل سرطان مجبور به چشم‌پوشی از سلامت جنسی خود نباشند.»
«امید من برای آینده این است که مراکز سرطان، در هر کجا که باشند، آسان‌تر به این مشکلات رسیدگی کنند» افزود.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.