داروی جدید مستقل از نوع تومور تفاوت ایجاد می‌کند: Trastuzumab Deruxtecan
در این مقاله
مستقل از نوع تومور یعنی چه؟
صرف‌نظر از اندامی که سرطان از آن آغاز شده، داروهای هدف‌گیرندهٔ تغییرات ژنتیکی اختصاصی سلول سرطانی را مستقل از نوع تومور می‌نامیم. شمار داروهای سرطانی با این نوع تأیید رو به افزایش است.
کدام داروهای سرطان برای موارد مستقل از نوع تومور تأیید شده‌اند؟
نخستین تأیید FDA، سازمان غذا و داروی آمریکا، برای این هدف به تومورهای MSI-H یا dMMR در سال 2017 اختصاص یافت و داروی ایمونوتراپی pembrolizumab (Keytruda) برای بیماران دارای این تومورها تأیید شد. بدین‌ترتیب MSI-H و dMMR نخستین زیست‌نشانگرهای مستقل از نوع تومور شدند.
سپس در 2018، برای تومورهای دارای همجوشی ژن NTRK، larotrektinib (Vitrakvi) با تأیید FDA دومین داروی مستقل از نوع تومور شد. هر سال بر شمار آنها افزوده شد: در 2019، enterectinib (Rozlytrek) برای هدف‌گیری تغییر NTRK تأیید شد. در ژوئن 2020، pemrolizumab برای همهٔ بیماران با تومور توپر/اندامی و بار جهشی بالا (TMB-H) تأیید FDA گرفت. در ژوئن 2022 ترکیب trametinib (Mekinist) و dabrafenib (Tafinlar) برای تومورهای دارای جهش BRAF تأیید شد. در سپتامبر 2022، selpercatinib (Retevmo) برای تومورهای همجوشی RET مثبت به فهرست پیوست.
به این ترتیب در سرطان‌شناسی، 5 زیست‌نشانگر (MSI-H/dMMR، NTRKها، TMB-H، BRAF و RET) و 5 رژیم متفاوت داشتیم. اکنون نامزد تازه‌ای مطرح است: trastuzumab deruxtecan (Enhertu)، ترکیب آنتی‌بادی–دارو برای تمام تومورهای توپر با HER2 مثبت کم یا زیاد.
Enhertu، ساختهٔ شرکت زیست‌فناوری ژاپنی Daiichi Sankyo، تاکنون برای این موارد تأیید گرفته است:
- در 2019، سرطان پستان پیشرفتهٔ HER2 مثبت پس از دست‌کم 2 خط درمان anti-HER2،
- در 2021، سرطان معدهٔ پیشرفتهٔ HER2 مثبتِ قبلاً درمان‌شده،
- در مه 2022، سرطان پستان پیشرفتهٔ HER2 مثبت پس از یک خط درمان anti-HER2،
- در 6 اوت 2022، سرطان پستان HER2 کم‌مثبت. بدین‌ترتیب مفهوم HER2 کم‌مثبت مطرح شد و Enhertu نخستین داروی تأییدشده برای سرطان‌های HER2 کم بود.
- در 12 اوت 2022 برای سرطان ریهٔ غیرسلول‌کوچک پیشرفتهٔ HER2 مثبتِ قبلاً درمان‌شده، تأیید FDA گرفت. این نخستین تأیید داروی هدفمند HER2 در سرطان ریه است.
سازوکار اثر Enhertu چیست؟
Trastuzumab deruxtecan ترکیبی از آنتی‌بادی مونوکلونال طراحی‌شده برای اتصال به گیرندهٔ HER2 و داروی شیمی‌درمانی متصل به آن است؛ از نسل جدید داروهای سرطان در گروه کونژوگهٔ آنتی‌بادی–دارو.
HER2 گیرنده‌ای با بیان زیاد یا کم روی سطح سلول‌های سرطان پستان است که هم دربارهٔ سیر بیماری اطلاعات می‌دهد و هم هدف داروست. از پس از سال 2000، سرطان‌های پستان بر اساس مثبت‌بودن HER2 دسته‌بندی شدند.
پژوهشی کوچک اما مهم برای سرطان معده
پژوهشی منتشرشده در 15 نوامبر 2022 در Journal of Clinical Oncology این تصور را ایجاد کرد که تأیید trastuzumab deruxtecan در سرطان معدهٔ HER2 کم‌مثبت ممکن است نزدیک باشد.
HER2 کم یعنی چه؟
آسیب‌شناس با بررسی میکروسکوپی بافت تومور و رنگ‌آمیزی اختصاصی ایمونوهیستوشیمی (IHC) وضعیت HER2 را مشخص می‌کند. در رویکرد کلاسیک، رنگ‌آمیزی IHC چنین تفسیر می‌شود:
- 0، HER2 «منفی»
- 1+، HER2 «کم‌مثبت»
- 2+، HER2 «مشکوک به مثبت». برای تأیید، HER2 با FISH بررسی می‌شود. مثبت یا منفی بودن FISH وضعیت نهایی تومور از نظر HER2 را تعیین می‌کند.
- 3+، HER2 «مثبت» محسوب می‌شود.
Trastuzumab deruxtecan (با نام اختصاری T-DXd) همان‌طور که گفتیم برای سرطان معدهٔ HER2 مثبتِ قبلاً درمان‌شده تأیید FDA داشت؛ اما اثربخشی T-DXd در بیماران HER2 کم روشن نبود.
جزئیات پژوهش
برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی trastuzumab deruxtecan در آدنوکارسینوم معده یا محل اتصال معده–مری (GEJ) با HER2 کم، کارآزمایی فاز-II DESTINY-Gastric01 انجام شد.
بیماران با بیماری موضعی پیشرفته یا متاستاتیک، پس از دست‌کم دو رژیم شامل فلوروپیریمیدین و پلاتین، اما بدون درمان anti-HER2 قبلی، هر 3 هفته T-DXd با دوز 6,4 mg/kg وریدی گرفتند. پیامد اصلی، نرخ پاسخ عینی تأییدشده در ارزیابی مرکزی مستقل بود.
نتایج
- بین فوریهٔ 2018 و فوریهٔ 2019، در 27 مرکز سرطان ژاپن و کرهٔ جنوبی، 21 بیمار در گروه 1 (HER2 IHC 2+/FISH–) و 24 بیمار در گروه 2 (IHC 1+) وارد شدند.
- پاسخ عینی تأییدشده در گروه 1، پنج پاسخ نسبی، 26,3% (95% CI، 9,1 تا 51,2) و در گروه 2، دو پاسخ نسبی، 9,5% (95% CI، 1,2 تا 30,4) بود.
- کاهش اندازهٔ تومور در سیزده بیمار گروه 1 (68,4%) و 12 بیمار گروه 2 (60.0%) دیده شد.
- میانهٔ بقای کلی در گروه 1 برابر 7,8 ماه (95% CI، 4,7 تا غیرقابل ارزیابی) و در گروه 2 برابر 8,5 ماه (95% CI، 4,3 تا 10,9) بود.
- میانهٔ بقای بدون پیشرفت، به‌ترتیب 4,4 ماه (95% CI، 2,7 تا 7,1) و 2,8 ماه (95% CI، 1,5 تا 4,3) بود.
- شایع‌ترین عوارض جدی حین درمان (درجه ≥ 3) در گروه‌های 1 و 2 شامل کم‌خونی (30.0% و 29.2%)، افت نوتروفیل (25,0% و 29,2%) و کم‌اشتهایی (20,0% و 20,8%) بود. بیماری بینابینی ریه/پنومونیت مرتبط با دارو در هر گروه یک بیمار داشت (درجه 1 یا 2). مرگ مرتبط با درمان رخ نداد.
این مطالعه شواهد مقدماتی فعالیت بالینی T-DXd را در آدنوکارسینوم معده و محل اتصال معده–مری با HER2 کم، پس از درمان‌های زیاد، نشان می‌دهد و احتمال تأیید آیندهٔ آن را مطرح می‌کند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.