دوره‌ای تازه در درمان سرطان پستان با ایملونسترانت، داروی نسل جدید SERD شرکت Eli Lilly
در این مقاله
با آنکه امروزه گزینه‌های درمانی متعددی برای سرطان پستان پیشرفتهٔ گیرندهٔ هورمونی مثبت (ER+) و گیرندهٔ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی 2 منفی (HER2-) وجود دارد، ایجاد مقاومت به درمان‌های مهار هورمون همچنان چالش درمانی مهمی است. ایملونسترانت، نسل جدیدی از تخریب‌کنندهٔ انتخابی گیرندهٔ استروژن (SERD) است که به‌صورت خوراکی مصرف می‌شود و می‌تواند به مغز برسد؛ هدف آن حل بن‌بست‌های این حوزه است. در 11 دسامبر 2024 در NEJM، مطالعهٔ EMBER-3 منتشر شد که هدفش ارزیابی اثربخشی رویکردهای درمانی با ایملونسترانت به‌تنهایی یا در ترکیب با آبماسیکلیب بود.
SERD (تخریب‌کنندهٔ انتخابی گیرندهٔ استروژن)، گروهی دارویی است که با هدف‌گیری گیرنده‌های استروژن، عملکرد آن‌ها را مختل و موجب تخریبشان می‌شود. هدف آن، به‌ویژه در سرطان پستان گیرندهٔ هورمونی مثبت، جلوگیری از رشد تومورهای مقاوم است.
در درمان‌های متداول، SERDهایی مانند فولوسترانت با مشکلات تجویز عضلانی (تزریق در عضلهٔ باسن) و اثربخشی محدود در برابر جهش‌های ESR1 روبه‌رو هستند. ESR1، ژنی است که گیرندهٔ استروژن را کد می‌کند. در سرطان پستان متاستاتیک گیرندهٔ هورمونی مثبت، معمولاً در پی درمان هورمونی، ESR1 ژنی است که در آن جهش‌هایی رخ می‌دهد. ESR1 دارای جهش‌هایی است که بیش از همه در سرطان پستان پیشرفت‌کرده تحت مهارکننده‌های آروماتاز دیده می‌شوند.
ایملونسترانت به‌عنوان SERD خوراکی نسل جدید، ظرفیت غلبه بر مقاومت وابسته به جهش ESR1 و بهبود تجربهٔ بیمار را دارد. برخلاف سایر SERDها، ایملونسترانت قابلیت نفوذ به مغز (عبور از سد خونی‌مغزی) دارد و ممکن است حتی در بیماران دارای متاستاز دستگاه عصبی مرکزی مؤثر باشد. همچنین مصرف خوراکی، ناراحتی‌های تزریق عضلانی را برطرف می‌کند و فراهمی زیستی بالا و مهار پیوستهٔ ER (مهار گیرندهٔ استروژن) ایجاد می‌کند. این ویژگی‌ها ایملونسترانت را به گزینه‌ای مؤثرتر و بیمارپسندتر تبدیل می‌کنند.
جزئیات مطالعهٔ EMBER-3
EMBER-3 یک پژوهش بالینی فاز 3 برچسب‌باز بود که در 195 مرکز مختلف، 874 بیمار را در بر گرفت.
بیماران مطالعهٔ EMBER-3، پیش‌تر برای سرطان پستان پیشرفته درمان سیستمیک دریافت کرده بودند. به‌ویژه همهٔ بیماران قبلاً با مهارکنندهٔ آروماتاز درمان شده بودند و بخشی از آنان در حین یا پس از آن، مهارکنندهٔ CDK4/6 نیز گرفته بودند. اما نباید درمان سیستمیک دیگری برای سرطان پستان پیشرفته دریافت کرده باشند. این موضوع نشان می‌دهد جمعیت مطالعه از بیماران دچار مقاومت درمانی یا پیشرفت بیماری تشکیل شده بود.
در مطالعه، بیماران با نسبت 1:1:1 به‌طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند:
- درمان ایملونسترانت خوراکی به‌تنهایی،
- تک‌درمانی استاندارد غدد درون‌ریز (اگزمستان خوراکی یا فولوسترانت عضلانی)، یا
- ترکیب ایملونسترانت و آبماسیکلیب.
این گروه‌ها با لایه‌بندی بر اساس عواملی مانند درمان قبلی با مهارکنندهٔ CDK4/6، وجود متاستاز احشایی و منطقهٔ جغرافیایی مقایسه شدند.
پیامدهای اصلی مطالعه، در بیماران دارای جهش ESR1 و در کل گروه بیماران، مقایسهٔ ایملونسترانت با درمان استاندارد از نظر بقای بدون پیشرفت (PFS) و اثربخشی ترکیب ایملونسترانت-آبماسیکلیب در مقایسه با تک‌درمانی بود.
یافته‌ها
- در بیماران، 38.7% دارای جهش ESR1 بودند و در این گروه، ایملونسترانت در مقایسه با درمان استاندارد مزیت معناداری در بقای بدون پیشرفت (PFS) فراهم کرد (5.5 ماه در برابر 3.8 ماه; HR=0.62; 95% CI=0.46–0.82; P<0.001). در بیماران دارای جهش ESR1، ایملونسترانت خطر پیشرفت یا مرگ را 38% کاهش داد.
- در کل جمعیت بیماران، مدت PFS با ایملونسترانت با درمان استاندارد تفاوتی نداشت (5.6 ماه در برابر 5.5 ماه; HR=0.87; 95% CI=0.72–1.04; P=0.12).
- درمان ترکیبی (ایملونسترانت-آبماسیکلیب)، در مقایسه با ایملونسترانت تنها، بهبود معناداری در مدت بقای بدون پیشرفت ایجاد کرد (9.4 ماه در برابر 5.5 ماه; HR=0.57; 95% CI=0.44–0.73; P<0.001). این اثر مستقل از وضعیت جهش ESR1 دیده شد و در بیماران دارای جهش مسیر PI3K و بیماران پیش‌تر درمان‌شده با مهارکننده‌های CDK4/6 نیز سود مشابهی داشت.
- ارزیابی پژوهشگر مستقل و تصویربرداری مرکزی در همهٔ پیامدها سازگار بود. در میان تمام بیماران دارای بیماری قابل اندازه‌گیری، میزان پاسخ کلی با ایملونسترانت 12%، درمان استاندارد 8% و ایملونسترانت-آبماسیکلین 27% ثبت شد.
- تحلیل‌های بقای کلی هنوز بالغ نشده‌اند و ادامه دارند. در بیماران دارای جهش ESR1، روند مثبتی به نفع بهبود بقا با ایملونسترانت در مقایسه با درمان استاندارد مشاهده شد (HR=0.55; 95% CI=0.35–0.86; P<0.01). در کل جمعیت بیماران نیز روند مشابهی دیده شد (HR=0.69; 95% CI=0.50–0.96).
- در نمایهٔ عوارض جانبی، با ایملونسترانت عوارض کم‌درجه‌ای مانند خستگی (23% در برابر 13%)، اسهال (21% در برابر 12%) و تهوع (17% در برابر 13%) بیشتر از درمان استاندارد بود. در درمان ترکیبی، اسهال (86%)، تهوع (49%) و نوتروپنی (48%) بیشتر دیده شد. اما میزان عوارض درجهٔ ≥3، به‌ترتیب برای ایملونسترانت 17%، درمان استاندارد 21% و درمان ترکیبی 49% گزارش شد. میزان قطع دارو به دلیل درمان پایین بود (ایملونسترانت 4% و imlunestrant-abemaciclib برابر 6%).
نتیجه‌گیری
مطالعهٔ EMBER-3 نشان داد ایملونسترانت گزینه‌ای مؤثر برای سرطان پستان پیشرفتهٔ ER+ HER2- است. در بیماران دارای جهش ESR1 مزیت معناداری در بقای بدون پیشرفت فراهم کرد و ثابت شد رویکردهای ترکیبی سود گسترده‌تری در جمعیت عمومی بیماران ارائه می‌کنند.
این یافته‌ها ظرفیت درمان‌های خوراکی هدفمند را برای افزایش اثربخشی و بهبود تجربهٔ بیمار در سرطان پستان پیشرفته نشان می‌دهد. ایملونسترانت، به‌تنهایی یا در ترکیب، گزینه‌ای امیدبخش برای بیماران دچار مقاومت به درمان غدد درون‌ریز است.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.