هزینه پنهان درمان سرطان؛ سمیت زمانی
در این مقاله
درمان سرطان می‌تواند ساعت‌ها وقت بگیرد. رفتن به مرکز درمان، انتظار در اتاق‌های انتظار، درگیری با عوارض درمان و کارهای بسیار دیگر، زمان ارزشمند شما را می‌گیرند؛ این مدت، بسته به سرطان و مرحله آن، می‌تواند بیشتر یا کمتر باشد.
این وضعیت را سمیت زمانی می‌نامند و بسیاری از انکولوژیست‌ها توصیه می‌کنند هنگام گفت‌وگو با بیمار درباره درمان، این موضوع نیز مطرح شود.
زمان ازدست‌رفته در درمان سرطان ممکن است قابل توجه باشد. این موضوع به‌ویژه برای بیماران سرطان مرحله پایانی نگران‌کننده است. دکتر Arjun Gupta، انکولوژیست گوارش دانشگاه مینه‌سوتا در مینیاپولیس، گفت برای نمونه افراد مبتلا به سرطان پیشرفته گوارش ممکن است از هر 4 روز خارج از درمان، 1 روز را صرف رفت‌وآمد بیمارستان کنند. او گفت این مدت برای خنثی کردن بهبود بقای مورد انتظار با تازه‌ترین درمان‌ها در سرطان‌های جامد پیشرفته، یعنی سرطان‌های منشأگرفته از اندام یا بافت که معمولاً حدود 2 – 3 ماه اضافی است، کافی است.
کمبود داده
چگونگی صرف وقت بیماران هنگام درمان در قلب‌پزشکی و برخی حوزه‌های دیگر خوب بررسی شده، اما در انکولوژی تازه مورد توجه قرار گرفته است.
دکتر Gupta درباره این کمبود می‌گوید: «شاید حوزه انکولوژی مشغول توجه بیشتر به موضوعات بسیاری بوده است؛ از جشن‌ها و دستاوردهای اندک بقا حاصل از پیشرفت‌های تازه گرفته تا نیازهای روزمره درمان سرطان ».
همکاران او نیز به همین شکل، در Journal of Clinical Oncology (JCO) به‌طور کلی نوشته‌اند: «متخصصان انکولوژی در پذیرش، سنجش یا سبک‌سنگین کردن اثر سمیت زمانی خوب عمل نمی‌کنند» و افزوده‌اند: “این باید تغییر کند.”
افزون بر گفت‌وگو درباره سود بقا، عوارض و هزینه‌های پرداختی بیمار، باید از پیش به او درباره زمان مورد نیاز درمان‌های گوناگون نیز اطلاعات داد تا گزینه‌ها را بهتر بسنجد. انتخاب درمان گسترده‌تر همیشه اشتباه نیست؛ برعکس، دکتر Tim Brown، متخصص خون و انکولوژی دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا، گفت بیماران «باید امکان انتخاب داشته باشند که وقتشان را آن‌گونه که مناسب می‌دانند بگذرانند».
مشکل انکولوژی، پژوهش اندک برای سنجش بار زمانی درمان سرطان است؛ بنابراین انکولوژیست‌ها جز تجربه شخصی خود، اطلاعات زیادی برای انتقال به بیماران ندارند.
Gupta گفت: «در نتیجه، سمیت زمانی همچنان هزینه‌ای بسیار پنهان برای درمان سرطان باقی می‌ماند» .
سمیت زمانی باید سنجیده شود
اکنون حرکتی برای پر کردن خلأ داده‌های سمیت زمانی سرطان آغاز شده است. گروه Gupta کارآزمایی‌های پایان‌یافته را تحلیل می‌کند تا وقت صرف‌شده بیماران برای فعالیت‌های مرتبط با درمان را برآورد کند. تحلیل مطالعه نخست به‌زودی در Journal of Clinical Oncology منتشر خواهد شد.
گام بعدی گروه، ارتباط با گروه‌های علاقه‌مند برای گنجاندن سمیت زمانی به‌عنوان نقطه پایانی یا هدف احتمالی مطالعات آینده است.
Gupta در نهایت می‌خواهد FDA، سازمان غذا و داروی ایالات متحده، سنجش سمیت زمانی را در کارآزمایی‌های سرطان الزامی کند. گروه او پیشنهاد می‌کند سنجش «روزهای سپری‌شده در خانه» به‌عنوان شاخص، آسان و قابل فهم باشد.
"در مجموع، از همه ذی‌نفعان و مهم‌تر از همه از بیماران و نمایندگان صدای آن‌ها، پاسخ‌های بسیار تشویق‌کننده‌ای به این ایده گرفته‌ایم. هنوز در مراحل اولیه‌ایم، اما به‌طور کلی در گروهی از پژوهش‌ها که امکان سنجش سمیت زمانی را نشان می‌دهند، در حال ایجاد توافق هستیم. این را رسمی‌تر می‌کنیم... تا علم بتواند پیش برود."
درس‌هایی از فقدان یک عزیز
گروه‌های دیگر نیز علم را پیش می‌برند. اخیراً پژوهشگران به سرپرستی Vinay Prasad از دانشگاه کالیفرنیا در سان‌فرانسیسکو، کارآزمایی‌های مهم 13 داروی سرطان متاستاتیک تأییدشده توسط FDA بین 2009 – 2022 را بررسی کردند. بیماران بازوهای پژوهشی، در مقایسه با دریافت‌کنندگان بهترین مراقبت حمایتی، ماهانه میانه 16 ساعت اضافی برای فعالیت‌های پژوهش صرف می‌کردند؛ 5,3 ساعت آن در رفت‌وآمد بود. این زمان اضافی معادل دست‌کم 4- 5 روز در ماه است و زمان داروهای انفوزیونی و عوارض در این محاسبه وارد نشده است.
همسو با گفته گروه Gupta، Prasad و همکارانش می‌گویند کارآزمایی‌های آینده باید «زمان صرف‌شده برای درمان را آینده‌نگرانه ارزیابی و روزهای واقعی به‌دست‌آمده در خانه را محاسبه کنند» .
به همین ترتیب، گروهی از دانشگاه کارولینای شرقی در کارولینای شمالی، به‌تازگی پژوهشی در بیماران مرحله زودرس سرطان پانکراس با درمان به قصد بهبودی انجام دادند. میانگین بقای کلی 17,5 ماه بود، اما تحلیل نشان داد بیماران 11% وقتشان را در کلینیک می‌گذراندند. این یافته‌ها شبیه مطالعه قبلی دیگری بود که نشان داده بود بیماران متاستاتیک سرطان پانکراس حدود 10% روزهای باقی‌مانده‌شان را در محیط‌های ارائه خدمات سلامت می‌گذرانند. بیشتر این زمان صرف رفت‌وآمد و اتاق انتظار می‌شود.
برای برخی بیماران بار زمانی بیشتر هم هست. دکتر Rebecca Snyder، پژوهشگر و جراح پانکراس در مطالعه دانشگاه کارولینا، می‌گوید بیماران دارای بیماری همراهِ غیر از سرطان، وقت بسیار بیشتری را صرف تعامل با کارکنان سلامت می‌کنند.
برای Snyder، سمیت زمانی موضوعی شخصی است. Synder که مادرش را بر اثر سرطان پیشرفته ریه از دست داد، در JAMA با بیانی تأثیرگذار توضیح می‌دهد بیماری چطور به‌سرعت پیش رفت.
«مدت بسیار کوتاهی زنده ماند.» Snyder به یاد می‌آورد مادرش کیفیت زندگی نداشت، زیرا درمان‌هایی که بعدها از آن‌ها پشیمان شد او را به‌شدت بیمار کرده بودند. «واقعاً بر من اثر گذاشت. این وضعیت، چارچوب نگاه من به این موضوع است.»
«سمیت زمانی سنجه پیامدی است که کاملاً به بیماران مربوط است. از اطلاعاتی است که بیماران هنگام تصمیم‌گیری باید بدانند.»
رویکردی پیش‌دستانه
گروهی از پزشکان فیلادلفیا مسیر متفاوتی برای سمیت زمانی برگزیده‌اند؛ برای صرفه‌جویی در وقت بیماران سرطان از برنامه پیام متنی استفاده می‌کنند.
Timothy Brown، پژوهشگر مرکز نوآوری درمان سرطان Penn در دانشگاه پنسیلوانیا، توضیح داد از برنامه برای بررسی عوارض بیماران دریافت‌کننده ایمنی‌درمانی استفاده می‌کنند. اگر بیمار گزارش دهد حالش خوب است، برنامه اجازه می‌دهد یک معاینه روتین را انجام ندهد.
گروه به‌تازگی در JAMA Network Open گزارش کرد این رویکرد با نرخ منفی کاذب 0% ایمن بوده است. گام بعد، بررسی زمان صرفه‌جویی‌شده بیماران با استفاده از برنامه است.
Brown درباره سمیت زمانی می‌گوید: «فکر می‌کنم واقعاً مهم است یک گام عقب برویم و مطمئن شویم آنچه برای بیماران پیشنهاد و تجویز می‌کنیم بیش از اندازه سنگین نیست و با اهداف درمان هماهنگ است. به نظرم شناخت سمیت زمانی ابزار دیگری برای این کار به ما می‌دهد.»
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.