شیمی‌درمانی با انسولین چیست؟ آیا در درمان سرطان جایگاهی دارد؟
در این مقاله
شیمی‌درمانی با انسولین چیست؟
شیمی‌درمانی با حمایت انسولین، روشی است که بر اصل استفاده هم‌زمان انسولین با داروهای شیمی‌درمانی برای فراهم کردن ورود مقدار بیشتری از داروی شیمی‌درمانی به سلول‌های سرطانی استوار است. این روش کموترمی نیز نامیده می‌شود. ادعا می‌شود که در این روش با مقدار کمتری داروی شیمی‌درمانی، اثر بیشتری ایجاد و عوارض جانبی نیز کمتر می‌شود. این روش شامل کشف هیچ داروی جدیدی نیست؛ بلکه هدف آن افزایش اثربخشی داروهای شیمی‌درمانی موجود است.
تاریخچه آن چیست و برای چه وضعیت‌هایی استفاده می‌شود؟
روش درمان با حمایت انسولین نخستین بار در سال 1932 توسط پزشک مکزیکی دوناتو پرز گارسیا مطرح شد. این روش ابتدا عمدتاً برای بیماری سیفلیس (سفلیس) طراحی شد و بعدها در آرتریت (التهاب مفصل)، کولیت (التهاب روده بزرگ) و آسم نیز آزمایش شد. در سال 1939 وزارت بهداشت مکزیک اعلام کرد که درمان با حمایت انسولین برای سیفلیس ارزش پژوهش دارد؛ با این حال، درمان بسیار خوب سیفلیس با آنتی‌بیوتیک‌های تازه‌کشف‌شده در همان دوره، درمان با انسولین را از توجه خارج کرد. سپس دکتر پرز که به دنبال راه‌های دیگری بود، در سال 1947 ادعای مؤثر بودن درمان با انسولین در سرطان را مطرح کرد. اما پژوهش‌های بالینی برای اثبات این ادعاها هرگز در مجلات داوری‌شده منتشر نشدند. اگرچه بعدها گروه‌های پژوهشی دیگر چند پژوهش کوچک منتشر کردند، آنها نیز نتوانستند این ادعاها را تأیید کنند.
سازوکار اثر چیست؟
مشخص است که فاکتور رشد شبه‌انسولینی (IGF-1) در تکثیر، مهاجرت و اتصال سلول‌ها نقش دارد. در برخی انواع سرطان نشان داده شده است که در سلول‌ها، IGF-1 گیرنده‌ها فعالیت بیش از حد دارند. بر همین اساس ادعا می‌شود سلول‌های سرطانی به انسولین و فاکتور رشد شبه‌انسولینی (IGF-1) حساس‌تر هستند.
انسولین هورمونی است که ورود قند خون (گلوکز) به سلول‌ها را فراهم می‌کند. بنابراین هنگامی که انسولین از خارج داده می‌شود، عبور قند خون به سلول‌ها را افزایش می‌دهد. به همین دلیل ادعا می‌شود که با تجویز انسولین از خارج، گیرنده‌های IGF-1 در سلول‌های سرطانی تحریک و نفوذپذیری غشای سلولی بیشتر می‌شود. همچنین مطرح می‌شود که سلول‌های سرطانی به قند بیشتری نیاز دارند و به همین دلیل نفوذپذیری غشای آنها باز هم افزایش می‌یابد. باور بر این است که با افزایش نفوذپذیری غشا، داروی بیشتری به داخل سلول‌های سرطانی می‌رسد. در نتیجه ادعا می‌شود که با تجویز یک‌چهارم تا یک‌دهم دوزهای معمول شیمی‌درمانی، می‌توان همان اثر را با عوارض جانبی کمتر به دست آورد. با این حال، تاکنون هیچ‌یک از این ادعاها اثبات نشده و مبنای علمی برای آنها فراهم نشده است.
بر اساس فرضیه دیگری، ادعا می‌شود انسولین با اثر بر مرحله S چرخه سلولی، تومور را در برابر داروهایی که به‌طور اختصاصی در این مرحله اثر می‌کنند، آسیب‌پذیرتر می‌سازد.
نتایج پژوهش‌های انجام‌شده درباره اثرات شیمی‌درمانی با انسولین چیست؟
در منابع علمی تنها چند پژوهش کوچک و گزارش مورد درباره استفاده از درمان با حمایت انسولین در بیماران سرطانی وجود دارد.
در یک پژوهش بالینی که 16 بیمار مبتلا به سرطان پیشرفته پروستات بررسی شدند، بیماران به 2 گروه تقسیم شدند و داروهای شیمی‌درمانی متفاوت همراه انسولین به آنها داده شد. در نتیجه، پس از دوره 6. مشاهده شد که در 4 بیمار پیشرفت سطح PSA، که نشان‌دهنده سیر بیماری است، متوقف شده، در 8 بیمار پاسخ نسبی و در 4 بیمار پیشرفت بیماری وجود داشته است. اما چون در این پژوهش انسولین به هر دو گروه داده شد، ارزیابی اثر اختصاصی انسولین ممکن نیست. همچنین نتایج بلندمدت این اقدام نیز معلوم نیست.
در پژوهش دیگری با شرکت 30 زن مبتلا به سرطان پیشرفته پستان و مقاومت به چند دارو، زنان به 3 گروه تقسیم شدند: یک گروه تنها داروی شیمی‌درمانی متوترکسات، یک گروه متوترکسات همراه انسولین و یک گروه تنها انسولین دریافت کردند. در ارزیابی پایان 8 هفته، مشاهده شد که در گروه دریافت‌کننده متوترکسات همراه انسولین، بیماری کمتر پیشرفت کرده و تومور کمتر رشد کرده است. اما این پژوهش از نظر دامنه و روش‌شناسی برای رسیدن به نتیجه‌ای روشن کافی نیست. چنان‌که شاخص‌های اساسی مانند کیفیت زندگی و مدت بقا در آن ارزیابی نشده و نتایج بلندمدت گزارش نشده‌اند.
در منابع علمی چند گزارش مورد نیز وجود دارد که در آنها از روش شیمی‌درمانی با انسولین استفاده شده است. اگرچه در این موارد برخی نتایج مثبت به دست آمده، معلوم نیست اثر تنها ناشی از داروی شیمی‌درمانی بوده یا انسولین نیز در آن سهمی داشته است.
در یک پژوهش آزمایشگاهی در چین، انسولین اثر داروی شیمی‌درمانی اتوپوزاید را در سلول‌های سرطان مری و ریه انسان افزایش داد. در پژوهش آزمایشگاهی دیگری، باز هم در چین، بیان شد که انسولین اثر کشنده داروی شیمی‌درمانی پاکلیتاکسل بر سلول‌های سرطان آندومتر (پوشش داخلی رحم) انسان را افزایش می‌دهد. در پژوهش آزمایشگاهی دیگری با سلول‌های تومور انسانی، تنها تفاوت اندکی در حساسیت سلول‌های توموری دریافت‌کننده انسولین به داروهای شیمی‌درمانی مشاهده شد. اساساً مؤثر بودن یک ماده یا روش در پژوهش‌های آزمایشگاهی تنها نشان می‌دهد که می‌توان آن را در پژوهش‌های بالینی آزمود؛ به این معنا نیست که در بدن انسان نیز بدون آسیب رساندن به سلول‌های دیگر همان اثر را خواهد داشت. برعکس، از میان شاید هزاران ماده‌ای که سلول سرطانی را در آزمایشگاه می‌کشند، تنها چند مورد می‌توانند در بدن انسان نیز همان اثر را ایجاد کنند.
مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ، از مراکز برجسته سرطان، نیز اعلام می‌کند که هیچ اثر مثبت اثبات‌شده‌ای از این روش در درمان سرطان وجود ندارد؛ برعکس، حتی ممکن است با کاهش بیش از حد قند خون خطر ایجاد کند.
آیا شیمی‌درمانی با انسولین روشی کاملاً بی‌ضرر است؟
یکی از اساسی‌ترین استدلال‌های طرفداران شیمی‌درمانی با انسولین این است که روش کاملاً بی‌ضرر است و داروهای استفاده‌شده، داروهای دارای مجوزی هستند که سال‌ها وجود داشته‌اند. دارای مجوز و تأیید بودن انسولین و داروهای شیمی‌درمانی مورد استفاده در این روش، به معنای بی‌اشکال بودن استفاده از آنها نیست. انسولین برای افزایش اثربخشی داروهای سرطان مورد مصرف تأییدشده (اندیکاسیون) ندارد. استفاده به این شکل به تصمیم پزشک بستگی دارد و در شرایط مشخص ممنوع نیست. اما البته این به معنای بی‌ضرر بودن آن نیست.
افت قند خون (هیپوگلیسمی) از مهم‌ترین عوارض شیمی‌درمانی با انسولین است. تجویز انسولین به فردی که دیابت (بیماری قند) ندارد، می‌تواند با کاهش قند خون موجب سردرد، تپش قلب و از دست رفتن هوشیاری شود. به همین شکل، در بیماران دیابتی مصرف‌کننده داروهای کاهنده قند خون نیز ممکن است قند خون را از سطح مطلوب پایین‌تر ببرد.
در این روش معمولاً تنها یک‌چهارم تا یک‌دهم دوزهای استاندارد داروهای شیمی‌درمانی به بیماران داده می‌شود، اما ادعا می‌شود که به لطف انسولین همان اثر ایجاد می‌شود.
تاکنون چنین اثری از انسولین در پژوهش‌های بالینی نشان داده نشده است. بنابراین این روش می‌تواند موجب دریافت درمان ناکافی و در نتیجه بهبود نیافتن فرد و حتی پیشرفت بیماری شود. افزون بر این، استفاده از داروهای شیمی‌درمانی با چنین دوزهای پایینی ممکن است مقاومت دارویی را افزایش دهد.
ادعا می‌شود انسولین با افزایش نفوذپذیری سلول‌های سرطانی نسبت به داروهای شیمی‌درمانی، همان اثر را در دوزهای کمتر ایجاد و عوارض جانبی را کم می‌کند. اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد انسولین نفوذپذیری را در سلول‌های سرطانی افزایش می‌دهد و در سلول‌های طبیعی افزایش نمی‌دهد. بنابراین ممکن است انسولین نفوذپذیری سلول‌های طبیعی نسبت به داروهای شیمی‌درمانی را نیز افزایش دهد و عوارض جانبی را باز هم بیشتر کند.
گذشته از همه اینها، احتمال دارد انسولین رشد تومور را نیز افزایش دهد. بسیاری از سلول‌های سرطانی گیرنده‌های انسولین و فاکتور رشد شبه‌انسولینی (IGF-1) را به مقدار زیاد دارند. ممکن است انسولین و IGF-1 در این سلول‌ها مستقیماً تقسیم، رشد و انتشار سلولی را تحریک کنند. در پژوهش گسترده‌ای که در سال 2004 در مجله پزشکی برجسته Lancet منتشر شد، ارتباط سطح خونی فاکتور رشد شبه‌انسولینی (IGF-1) و پروتئین اتصال‌دهنده اصلی آن IGFBP-3 با خطر سرطان ارزیابی شد و بیان شد که سطوح بالای IGF-1 خطر سرطان پروستات و پستان و سطوح بالای IGFBP-3 خطر سرطان پستان را افزایش می‌دهند.
پس چه باید کرد؟
در نتیجه، شیمی‌درمانی با حمایت انسولین روشی است که هیچ شواهدی از اثر مثبت آن در سرطان وجود ندارد، بر مبانی علمی استوار نیست و برعکس خطرات جدی دارد. در حال حاضر هیچ سازمان برجسته سرطان‌شناسی نیز اجرای این روش را تأیید نمی‌کند. در این وضعیت، روی آوردن به روشی که هیچ اطلاعاتی درباره آن وجود ندارد و کاملاً بر فرضیات استوار است، تفاوتی با قمار بر سر زندگی فرد ندارد. برخی افراد مطرح می‌کنند که این روش فاقد اطلاعات و شواهد کافی را می‌توان دست‌کم در بیماران مبتلا به سرطان در مرحله پایانی استفاده کرد. اما باید توجه کرد که این روش شامل کشف هیچ داروی جدیدی نیست؛ اساساً هدف آن کاهش عوارض جانبی با تجویز دوزهای پایین‌تر داروهای شیمی‌درمانی موجود است. در نتیجه، در حال حاضر استفاده از شیمی‌درمانی با حمایت انسولین در هیچ نوع سرطان، هیچ مرحله و هیچ شرایطی مناسب نیست.
منابع
Insulin, chemotherapy, and the mechanisms of malignancy: the design and the demise of cancer.
Med Hypotheses. 2000; 55:330-4.
2. Ayre SG, Perez Garcia y Bellon D, Perez Garcia D Jr.
Insulin potentiation therapy: a new concept in the management of chronic degenerative disease.
Med. Hypotheses. 1986; 20:199-210.
3. Holdaway IM, Friesen HG.
Hormone binding by human mammary carcinoma.
Cancer Res. 1977; 37:1946-52.
4. Leroith D, Roberts C.
The insulin-like growth factor system and cancer.
Cancer Lett. 2003; 195:127-37.
5. Memorial Sloan Kettering Cancer Center, Integrative Medicine, About Herbs, Botanicals & Other Products, Insulin Potentiation Therapy. (Accessed october 4, 2017) Available at:
https://www.mskcc.org
6. Benini S, Manara MC, Baldini N.
Inhibition of insulin-like growth factor I receptor increases the antitumor activity of doxorubicin and vincristine against Ewing sarcoma cells.
Clin Cancer Res. 2001; 7:1790-7.
7. Damyanov C, Gerasimova D, Maslev I, Gavrilov V.
Low-dose chemotherapy with insulin (insulin potentiation therapy) in combination with hormone therapy for treatment of castration-resistant prostate cancer.
ISRN Urol. 2012;2012:140182.
8. Lasalvia-Prisco E, Cucchi S, Vázquez J, Lasalvia-Galante E, Golomar W, Gordon W.
Insulin-induced enhancement of antitumoral response to methotrexate in breast cancer patients.
Cancer Chemother. Pharmacol. 2004; 53:220-224.
9. Renehan AG, Zwahlen M, Minder C, O'Dwyer ST, Shalet SM, Egger M.
Insulin-like growth factor (IGF)-I, IGF binding protein-3, and cancer risk: systematic review and meta-regression analysis.
Lancet. 2004; 263:1346-53.
10. Damyanov C, Radoslavova M, Gavrilov V, Stoeva D.
Low dose chemotherapy in combination with insulin for the treatment of advanced metastatic tumors. Preliminary experience.
J. BUON. 2009; 14:711–715.
11. Ayre SG, Perez Garcia y Bellon D, Perez Garcia D Jr.
Neoadjuvant low-dose chemotherapy with insulin in breast carcinomas.
Eur. J. Cancer. 1990; 26:1262-1263.
12. Kern DH, Chien FW, Morton DL.
Selective effects of insulin and hydrocortisone on colony formation and chemosensitivity of human tumors in soft agar.
Int. J. Cancer. 1984; 33:807-812.
13. Vigneri P, Frasca F, Sciacca L, Pandini G, Vigneri R.
Diabetes and cancer.
Endocr. Relat. Cancer. 2009; 16:1103-1123.
14. Goodwin PJ, Ennis M, Pritchard KI et al.
Fasting insulin and outcome in early-stage breast cancer: results of a prospective cohort study.
J. Clin. Oncol. 2002; 20:42-51.
15. Dr. Alberto P. Leon.
English translation of Mexican official document signed September 21, 1939.
(Accessed october 4, 2017) Available at: https://iptq.com
16. Jiao SC, Huang J, Sun Y, Lu SX.
The effect of insulin on chemotherapeutic drug sensitivity in human esophageal and lung cancer cells.
Zhonghua Yi Xue Za Zhi. 2003; 83:195-7.
17. Sha H, Li Y, Du X, Wang H.
Insulin in endometrial carcinoma chemotherapy: a beneficial addition and not a problem.
J Huazhong Univ Sci Technolog Med Sci. 2010; 30:631-7.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.