سرطان ریه دارای جهش درج اگزون 20 ژن EGFR: آمیوانتاماب و شیمی‌درمانی تأیید FDA گرفتند

در 1 مارس 2024، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) موضعی پیشرفته یا متاستاتیک دارای جهش‌های درج اگزون 20 گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR)، در خط اول درمان، amivantamab-vmjw (Rybrevant، Janssen Biotech, Inc.) را همراه با کربوپلاتین و پمترکسد تأیید کرد.

FDA همچنین هم‌زمان، یک تأیید تسریع‌شده پیشین را به تأیید متعارف تبدیل کرد. پیش‌تر در سال 2021، FDA به آمیوانتاماب برای بیماران مبتلا به NSCLC موضعی پیشرفته یا متاستاتیک دارای جهش درج اگزون 20 ژن EGFR که بیماری‌شان پس از شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین پیشرفت کرده بود، تأیید تسریع‌شده داده بود.

Amivantamab-vmjw، آنتی‌بادی دوویژه است و به‌صورت وریدی تجویز می‌شود. داروهای تأییدشده علیه جهش‌های EGFR تا آن زمان، داروهای مولکول کوچک از رده مهارکننده‌های تیروزین کیناز (TKI) بودند که به‌شکل قرص خوراکی مصرف می‌شدند.

با درمان‌های هدفمند تازه توسعه‌یافته بر اساس ویژگی‌های ژنتیکی تومور، انکولوژی دقیق هر روز بیشتر پیشرفت می‌کند. در کنار گزینه‌های درمانی تازه، سرطان ریه را نیز بهتر می‌شناسیم. با این تأیید، بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک دارای جهش درج اگزون 20 ژن EGFR برای نخستین بار گزینه درمانی هدفمند پیدا کردند.

سرطان ریه شایع‌ترین نوع سرطان و از علل اصلی مرگ ناشی از سرطان در جهان است؛ سرطان ریه غیرسلول کوچک، % 80 تا% 85 از همه سرطان‌های ریه را تشکیل می‌دهد.

در میان بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک، حدود % 2 تا% 3 دارای جهش‌های درج اگزون 20 ژن EGFR هستند؛ گروهی از جهش‌های یک پروتئین که موجب رشد سریع سلول و در نتیجه کمک به گسترش سرطان می‌شوند. جهش‌های درج اگزون 20 ژن EGFR، سومین نوع شایع جهش EGFR هستند.

آمار سرطان ترکیه نشان می‌دهد در سال 2020، 41264 نفر در ترکیه تشخیص سرطان ریه گرفتند؛ بر این اساس به نظر می‌رسد جهش‌های درج اگزون 20 ژن EGFR سالانه مسئول سرطان ریه حدود 1000 نفر باشند.

در زیر می‌توان زیرنوع‌های سرطان ریه را دید:

تأیید FDA بر پایه مطالعه PAPILLON

اثربخشی در کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده، برچسب‌باز و چندمرکزی PAPILLON با مشارکت 308 بیمار دارای جهش‌های درج اگزون 20 ژن EGFR ارزیابی شد. بیماران با نسبت 1:1 برای دریافت آمیوانتاماب همراه کربوپلاتین و پمترکسد یا فقط کربوپلاتین و پمترکسد تصادفی‌سازی شدند.

معیار اصلی پیامد اثربخشی، بر اساس ارزیابی بازبینی مرکزی مستقل و کور، بقای بدون پیشرفت (PFS) بود و بقای کلی معیار پیامد ثانویه محسوب می‌شد.

• آمیوانتاماب به‌همراه کربوپلاتین و پمترکسد در مقایسه با کربوپلاتین و پمترکسد، بهبود آماری معنادار PFS نشان داد؛ نسبت خطر 0,40 (95% CI: 0,30, 0,53؛ مقدار p<0,0001) بود.
• میانه PFS در گروه‌های مربوط به‌ترتیب 11,4 ماه (95% CI: 9,8, 13,7) و 6,7 ماه (95% CI: 5,6, 7,3) بود.

در تحلیل موجود، نتایج بقای کلی هنوز بالغ نشده بودند.

شایع‌ترین (در 20% یا بیشتر) واکنش‌های ناخواسته شامل بثورات، سمیت ناخن، استوماتیت، واکنش مرتبط با انفوزیون، خستگی، ادم، یبوست، کاهش اشتها، تهوع، COVID-19، اسهال و استفراغ بود.

مقدار توصیه‌شده amivantamab-vmjw از نظر دوز برای بیماران با وزن اولیه بدن <80 kg، برابر با 1050 mg و برای وزن 80 kg یا بالاتر، 1400 mg است؛ به مدت 4 هفته، هفتگی و سپس هر 2 هفته تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول تجویز می‌شود.