تنهایی خطر سرطان را در مردان میانسال افزایش می‌دهد
مطالعه 20 سالهای در فنلاند یافت تنهایی خطر سرطان را در مردان میانسال افزایش می‌دهد و مجرد بودن هنگام تشخیص، پیامد و پیش‌آگهی (سیر بیماری) نامطلوب‌تری دارد.
همچنین با آنکه تنهایی با افزایش خطر سرطان مرتبط بود، مشخص شد انزوای اجتماعی چنین ارتباطی نداشت.
Siiri-Liisi Kraav، دانشجوی دکتری دانشگاه فنلاند شرقی و از پژوهشگران مطالعه، گفت روشن نیست چرا رابطه تنهایی با سرطان از انزوای اجتماعی قوی‌تر است، اما تنهایی به‌عنوان فرایندی طولانی ممکن است با سرطان ارتباط داشته باشد. «برای بسیاری، میزان روابط اجتماعی (انزوای اجتماعی) رضایت‌بخش است و لزوماً رنج ایجاد نمی‌کند. تنهایی فقط با ناراضی بودن از وضعیت تعریف می‌شود.»
Krav گفت علت افزایش خطر سرطان بر اثر تنهایی روشن نیست، اما شاید یکی از احتمال‌ها التهاب / آماس باشد.
Kraav گفت: «تنهایی اثرهای نامطلوب زیادی بر سلامت دارد و افزایش میزان سرطان تنها یکی از آن‌هاست. ازاین‌رو پیشگیری از این اثرها با مداخلات مؤثر برای تنهایی و غربالگری معمول آن می‌تواند مهم باشد.»
در مه 2021، مجله Psychiatry Research این مطالعه را منتشر کرد؛ پژوهش در گروه سنی 42-61 سال با 2570 مرد انجام شد. در پایان میانگین 20,4 سال، گزارش شد 649 مرد (%25,3) سرطان گرفتند و 283 نفر از آن درگذشتند. میانگین سن تشخیص حدود 70 بود و شایع‌ترین‌ها سرطان پروستات (%9,2)، ریه (%3,4) و کولورکتال (%3,1) بودند. همچنین گزارش شد مبتلایان در مقایسه با افراد سالم دیگر مسن‌تر بودند و الکل و سیگار بیشتری مصرف می‌کردند.
Julianne Holt-Lunstand، استاد دانشگاه Brigham Young در Utah و از پژوهشگران مطالعه، هم «مطالعات بسیاری انزوای اجتماعی و تنهایی را با مرگ به هر علت و پیامدهای قلبی‌عروقی مرتبط می‌دانند، اما مطالعات ویژه سرطان کمترند» گفت. Holt-Lunstand بیان کرد که بیماری ناشی از کروناویروس تازه (SARS-CoV-2)، کووید-19 باعث همه‌گیری شده است؛ اثر تنهایی و انزوای اجتماعیِ برانگیخته از آن بر سلامت «برای سالهای دراز آینده» به‌طور کامل شناخته نخواهد شد.
درحالی‌که امیدواریم اکثریت بزرگ مردم در برابر کروناویروس ایمنی پیدا کنند یا بهبود یابند، نگرانیم دست‌کم بخشی از جمعیت در معرض اثرهای مزمن زیستی‌روانی‌اجتماعی همه‌گیری قرار بگیرند. ازاین‌رو باید پژوهش را ادامه دهیم و رسیدگی به سلامت عمومی را هم در اولویت بگذاریم.
در نتیجه، می‌بینیم تغییر شیوه زندگی در زمان اخیر، با اثر همه‌گیری کووید-19، ناراحتی روانی آورده است. با مطالعه‌ای که 20 سال پیش آغاز شد شاید بتوان مشکلات بلندمدتِ بی‌ارتباط ماندن تنهازیستان را، به‌ویژه در این دوره، پیش‌بینی کرد. نباید نقش همین‌زمانی مطالعه در روشن کردن موضوعات و آگاهی‌بخشی را نادیده گرفت. همچنین در پرتو آن باید پژوهش‌های آینده بسیار گسترده‌تری انجام شود.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.